4
mei 18

Lawaai maken?

Het is weer 4 mei en vanavond om 20:00 uur zijn we 2 minuten stil om hen te herdenken die zijn overleden als gevolg van de 2e wereldoorlog. Tenminste.. als het aan verreweg de meesten van ons ligt wel.

En dan ineens is er een gek die een oproep doet om precies op dat tijdstip lawaai te gaan maken. Schreeuwen of zelfs een luchtalarm af laten gaan, dat is wat hij wil. Ook riep hij iedereen op om hier vooral maar aan mee te doen. En waarom? Omdat meneer het er niet mee eens is dat we ook mensen herdenken die oorlogsmisdaden hebben gepleegd in Nederlands-Indië.

En ik altijd maar denken dat we allemaal, ieder voor zich, een moment stilstaan bij de gruwelen die een oorlog met zich meebrengt en dit nooit meer mag gebeuren. Ik dacht dat we ieder voor zich, mensen in gedachten namen die belangrijk voor ons zijn geweest, op welke manier dan ook. Herdenken is iets van jou en van mij. Iets wat privé afspeeld in je hoofd. Ik mag toch hopen dat er niet een groep mensen zal zijn die dit van ons afneemt omdat ze zelf met andere gedachten rondlopen.

Ik ga niemand tegenhouden om te denken wat hij of zij wil, maar doe dat om 20:00 uur dan wel in stilte en weerhoud ons er niet van hetzelfde te doen en laat ons herdenken op onze manier.

Als je je werkelijk zo druk maakt over oorlogsmisdaden, doe er dan iets aan! Want geloof me, vandaag de dag gebeurt dit ook nog veel te veel over de hele wereld. Maar vanavond lawaai gaan maken is zo respectloos en laf dat je vast ook niet het type bent dat daadwerkelijk iets gaat doen tegen alle onrecht die er nog bestaat.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
31
mrt 18

AU!

Toen we drie jaar geleden verhuisden naar Muiderberg kwamen we tot de conclusie dat we eens op zoek moesten naar een andere tandarts. Dat heen en weer reizen naar Weesp was niet handig. We gingen op zoek, mede omdat mijn verloofde zijn gebit een totale opknapbeurt nodig had. Door omstandigheden was dit na onze verhuizing nogal in het slob geraakt en toen we een jaar geleden op zoek gingen naar een nieuwe tandarts waren we al geruime tijd niet meer geweest. Maar na wat speurwerk kwamen we terecht bij ACTA (Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam. Nog iets verder weg dan Weesp maar het heeft de nodige voordelen. Aangezien daar tandartsen worden opgeleid zijn de kosten maar een fractie van wat je normaal kwijt bent bij de tandarts omdat je geen werkuren betaald. Bovendien wordt alles besproken met alle docenten en je dus niet alleen een tweede opinie maar ook een derde, vierde enz. krijgt.

Nu ben ik door mijn Ehlers Danlos Syndroom (EDS) enorm ontstekingsgevoelig en helaas ook niet plaatselijk te verdoven. Nu ik dus voor de zoveelste keer een enorme ontsteking kreeg bij de wortel van een kies en deze ontsteking het bot bleek aangetast te hebben, werd er vastgesteld dat deze kies er uit moest. Maar hoe trek je een kies als je niet te verdoven bent? In het verleden werd ik nooit serieus genomen als ik bleef melden dat ik alles nog voelde maar bij ACTA nemen ze het wel serieus. Ze weten daar beduidend meer van EDS dan ik tot op heden meegemaakt heb. Dus werd ik doorgestuurd naar SBT (Stichting voor Bijzondere Tandheelkunde). Ze werken daar met probleemgevallen. Mensen die een handicap hebben, mensen die uitzonderlijk angstig zijn enz. Ik zou daar een roesje krijgen met lachgas. Dus hopla, naar SBT.

”Wat verwacht u van ons?” Nou, ik zou hier mijn kies kunnen laten trekken terwijl ik een roesje van lachgas krijg. “Een roesje is een smoesje. Wij gebruiken lachgas bij mensen die extreem angstig zijn zodat ze ontspannen. We moeten dan alsnog een plaatselijke verdoving zetten om te zorgen dat u geen pijn heeft.” Eh, dat kan dus niet bij mij. Daarom ben ik hier naartoe gestuurd. “Dan moet ik u toch teleurstellen. De enige manier voor uw geval is bij de kaakchirurg onder narcose geholpen te worden. Dus u krijgt nu een anti-biotica kuurtje van een week en dan moet u binnen die week bij de kaakchirurg zijn voor in ieder geval het voorgesprek en niet lang daarna moet u geholpen worden.”

Een hoop gedoe volgde want ik kon pas minimaal een maand later terecht bij het VUMC maar na wat hulp en rondbellen van mijn behandelend tandarts in opleiding kon ik twee dagen later terecht bij het OLVG in Amsterdam. Dus wij nog behoorlijk opgewekt daar naartoe afgelopen donderdag.

Wederom mijn hele verhaal daar gedaan, ondanks dat alles al vermeld stond in de verwijsbrief. En wat zegt de kaakchirurg vervolgens? “Ik geloof hier niet zo in. Ik weet dat mensen met EDS moeilijker te verdoven zijn maar het is niet onmogelijk! Dus wil ik nu eerst proberen om u te verdoven.”  Wacht even... dit was NIET de afspraak. Ik heb door mijn hele leven heen al heel veel tandartsen meegemaakt en niet eentje kreeg me verdoofd. Maar de kaakchirurg houd vol. “Ik wil het toch proberen en als het niet werkt, dan laat u dat weten en stop ik ermee. Dan gaan we alsnog op een andere dag verder onder narcose maar ik wil het hoe dan ook eerst proberen met plaatselijke verdoving. Ik krijg iedereen verdoofd dus ook u.”

Ik ga er in mee. Niet geschoten is altijd mis en aangezien een narcose ook niet makkelijk verloopt bij me, ga ik in de stoel zitten en laat me lek prikken. “Is dit nog gevoelig?” Aaaah, JA! En weer gaat de spuit erin. Mijn bovenlip begint te tintelen en als er weer getest wordt of ik nog iets voel blijkt de buitenkant ietsje doffig aan te voelen, maar pijn voel ik nog steeds als er aan de kies wordt geduwd. Alleen mijn bovenlip is ietsje dof maar ook dat is na een minuut alweer voorbij en voel ik alles weer normaal. “Hij zit al los nu hoor” hoor ik boven me terwijl ik kreun bij iedere aanraking. “Nee, ik krijg het ook niet verdoofd. Dan is het misschien toch beter als..”

Wacht even, ik zit hier nu. Pijn heb ik toch al door al dat gewrik en geprik. Ik heb geen zin in een nieuwe afspraak, nog langer wachten en een narcose. Dus spreek ik af dat ik even een momentje nodig heb om me voor te bereiden op wat er gaat komen. Dit was geen probleem en ik focus en probeer me te ontspannen. Na een minuutje zeg ik okay en doe mijn mond wijd open. Voor mijn gevoel is ze zeker een minuut of 8 aan het wrikken maar ik hoor later van mijn verloofde, die erbij zit, dat het hooguit 30 seconden heeft geduurd. De kies is eruit. Niks hechten want de troep moet eruit kunnen. Dus er wordt flink pus en bloed weggezogen, een gaasje er tegenaan en ik kan gaan.

Hevig zwetend en bevend zit ik na afloop nog een paar minuten bij te komen. De kaakchirurg laat weten dat ze in mijn dossier laat zetten dat ik dus echt onmogelijk te verdoven ben. Mocht het later nog eens nodig zijn, dan moet trekken dus toch onder narcose gebeuren maar ze geeft me een dik compliment dat ik dit zo heb volbracht.

Top! Geen ellende meer in de toekomst.

Ja ik ben blij met ACTA. Alles verloopt daar als een geoliede machine. En ik ben blij met de kaakchirurg van het OLVG want ik werd serieus genomen en alles verloopt in goed overleg.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
11
mrt 18

Referendum

Nog even en het is 21 maart. De dag dat we allemaal naar het stembureau mogen om te stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen maar dit keer hebben we ook een referendum.

Ho ho, daar ging ik al bijna de fout in. Het is geen referendum maar een raadgevend referendum. Ik had er ook nog nooit van gehoord totdat Jan Roos er eentje voor elkaar gebokst kreeg. Tot die tijd dacht ik dus altijd dat een referendum betekende dat er aan het volk een vraag werd voorgelegd en dat via stemmen gekeken werd wat we willen. Dus je krijgt de vraag: Wilt u wel of geen pannenkoek met stroop. Stemt de meerderheid JA, dan krijgen we pannenkoek met stroop. Stemt de meerderheid NEE, dan krijgen we dus iets anders en gaan de politici verder stoeien over wat er nu een goed alternatief kan worden. Maar zo werkt het dus helemaal niet bij een raadgevend referendum.

Wat een raadgevend referendum is kan ik in een paar woorden samenvatten. Een veredelde enquête is het en dus een belediging voor het volk. Ze zijn nieuwsgierig naar wat wij van hun nieuwe plannen vinden, maar als we er als burgers een andere mening op nahouden dan kunnen we een hele dikke middelvinger krijgen van onze volksvertegenwoordigers.

En hoe dik die middelvinger is kunnen we vooral zien aan D’66. De partij die zich sinds mensen heugenis hard heeft gemaakt voor het referendum. D’66 ja, dezelfde partij die nu eigenhandig het referendum de nek om wil draaien. Maar ja, nee, euh... dat zit anders. Ze willen het referendum in deze vorm weg hebben. Het moet anders... beter. En daar moeten we heel D’66 en Alexander Pechtold in het bijzonder, dan maar op zijn treurige,  blauwe, leugenachtige ogen op geloven en vertrouwen? Ik dacht het dus niet.

Ik ga dus wel stemmen de 21e en ga zelfs mijn mening geven bij dat referendum want het is mijn recht. Alleen ben ik ervan overtuigd dat ze toch doorzetten wat ze zelf al bedacht hebben. Die sleepwet zal er dus hoe dan ook wel komen, al krijg ik de indruk dat de meeste burgers er heel anders over denken.

Een democratie is het hier in Nederland toch niet. Een echte democratie laat de burgers kiezen. De grootste partijen moeten dan eigenlijk verplicht bij elkaar gezet worden totdat ze voldoende zetels hebben. Dan is er sprake van democratie. De meeste stemmen tellen in een democratie. Kunnen de grootste partijen niet met elkaar door één deur? Deal with it! Jullie vertegenwoordigen ons. Jullie werken dus voor ons. Doe het er maar mee. Staat het je niet aan? Zoek je toch een leuke baan bij een multi national of een goed betalende bank.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
5
okt 17

Maaginhoud

"Wat is eigenlijk de maaginhoud van een volwassen mens?" Die vraag zette me aan het denken. Dat is toch ook afhankelijk van het eetpatroon van de persoon in kwestie lijkt me.
Zoals zo vaak bied het internet antwoord op deze vraag.
Een volwassen mens heeft na een zware maaltijd dus een maaginhoud van zo'n 1,5 liter. Dit is echter net als iedere spier te trainen dus bij consequent overeten kan dit oprekken tot meer dan het dubbele hiervan.

BAM! Ik ben weer terug bij vroeger.

Lang, lang geleden was er eens een meisje wat uitgenodigd werd om uit te gaan eten met een jongen.
Naar een steakhouse wel te verstaan. Nou, dat liet ze zich geen tweede keer vragen en enthousiast trok ze haar leukste kleren aan en ging mee.
Na een blik op het menu koos zij een kogelbiefstuk, medium rare.
Zijn blik ging over het menu en bleef ergens onderaan hangen.
"Wat is die 'monster steak?", vroeg hij aan het vrolijke meisje wat hun bestelling opnam.
"Dat is de grootste steak die we hier serveren. Een T-bonesteak. Hij weegt 1,8 kilo en als je hem helemaal opeet is die van het huis. Krijg je niet alles op, dan betaal je hem gewoon. Overigens is hij maar één keer besteld en niet helemaal opgegeten, dus wees gewaarschuwd."
"Doe mij die dan maar," zegt hij enthousiast.
Op luide toon roept het meisje van de bediening opzij, richting de grillmaster: "Eenmaal de monster steak!"
Een bel begint te luiden en het meisje wat met de jongen mee was genomen naar dit restaurant zit verbijsterd voor zich uit te kijken.
Alle hoofden van mensen aan de tafeltjes rondom hen heen draaien hun kant op.
Dit gebeurd wederom als zo'n twintig minuten later de steaks op tafel worden gezet.

Als de jongen nog maar op een kwart is van zijn monstersteak heeft het meisje haar bord al leeg en begint zich toch een beetje te generen.
Hij zal toch niet werkelijk...
Ze besteld nog maar een drankje om toch iets te doen te hebben terwijl hij door zwoegt op die halve brontosaurus op zijn bord.
Halverwege gaat het tempo van eten toch merkbaar omlaag maar hij laat zich niet kennen. Zweetdruppeltjes verschijnen op zijn gezicht terwijl hij ploetert en merkbaar niet meer eet voor zijn plezier.
"Stop nu toch gewoon en geef je gewonnen. Dit is echt niet menselijk meer en ik wil gewoon naar huis."
Maar nee hoor, in een steeds trager tempo gaat het stampwerk door en steeds meer mensen kijken het vlees bijna van zijn bord.
En ja hoor, de laatste hap gaat naar binnen en zij verbeeld zich dat ze het nog halverwege zijn slokdarm ziet zitten.
Wederom gaat de bel achterin het restaurant en een halfbakken applaus welt op in de zaak.
Jongen blij want hij hoeft geen fortuin neer te tellen voor zijn misselijkmakende maaltijd. Meisje met een rood hoofd van schaamte werkt zich snel in haar jas en stapt een tikje geïrriteerd naar buiten.
"Als je nu ook nog durft te zeggen dat je er nog wel eentje op kan, dan sla ik je op je bakkes.", knalt ze er spontaan uit.
"Nee, ik zit nu wel vol ja."

Wat leren we van dit verhaal? Dat die 1,5 liter maaginhoud dus inderdaad relatief is, maar gezond is anders.

En dat meisje... dat was ik.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
16
jul 17

De balans opmaken

Anderhalf jaar zit ik nu aan de medicatie tegen mijn epilepsie. Tijd om even de balans op te maken.

Te horen krijgen dat je voor de rest van je leven vast zit aan iedere twaalf uur een pil slikken was even slikken. Toch verwachtte ik om eerlijk te zijn dat als ik dat netjes zou doen, ik nooit meer problemen zou ondervinden. Niets is echter minder waar.
Buiten het feit om dat ik soms twijfel of de remedie niet erger is dan de kwaal, ben ik nooit vrij van epileptische aanvallen geworden.
Er is geen pijl op te trekken wanneer het mis gaat, we merken alleen dat ik toch ongeveer eens per kwartaal een zware aanval krijg waarbij ik volledig buiten bewustzijn raak, met armen en benen begin te maaien, mijn tong stuk bijt en nog dagen lang met zware spierpijn achter blijf.
De rest wordt onderdrukt door de medicatie maar niet helemaal.

De aanvallen tussendoor zijn verandert in twee soorten. Vrijwel dagelijks heb ik korte absenten. Een paar seconden tot hooguit een minuut of 2 val ik niet om maar ben wel het bewustzijn kwijt.
Of zoals ik het zelf ben gaan noemen, ik ben tijd kwijt.
Je mist een paar zinnen uit een gesprek waardoor je de draad kwijt bent of kan ineens een programma op tv niet meer volgen omdat er iets mist.
Een absent kan variëren van gewoon blijven zitten of staan tot zelfs doorlopen, zonder dat ik me ervan bewust ben tot en met een lege blik, niet aanspreekbaar zijn wat ook gepaard gaat met niet slikken waardoor het speeksel gewoon mijn mond uitloopt.
Niet bijzonder schokkend om aan te zien maar doodeng (je zal maar op straat lopen en gewoon oversteken terwijl je niet bij bewustzijn bent) en vooral verwarrend voor mezelf.

En dan zijn er de eeuwige schokken. Het onwillekeurig kort aanspannen van spieren. Iedereen heeft weleens zoiets. Denk aan een tril spiertje van je ooglid of een kort schokje door een arm, been of iets dergelijks. Dat heb ik dus ook maar dan continu. Iedere paar minuten heb ik het wel ergens in mijn lichaam. Vaak subtiel zodat het niet direct zichtbaar is alleen voelbaar maar ook met grote regelmaat heftig genoeg om iets uit je handen te laten vallen, een schop uit te delen of een maffe klap van korte verkramping ergens in mijn lijf. Ook heb ik abnormaal veel last van langdurige hik.

Ik moet minimaal 2 jaar vrij van aanvallen zijn voordat ik weer alleen de straat op kan en me in het verkeer mag bewegen.
Als ik alleen thuis ben durf ik niet te gaan douchen want stel je voor dat ik val. Tijdens het douchen zorg ik dat ik precies zo blijf staan dat ik, mocht ik vallen, niet met mijn hoofd tegen de wastafel of het toilet val. Steeds mijn tong stuk bijten, tanden door mijn lip vallen en weken lang met losse tanden rondlopen vind ik al erg genoeg. Ik heb geen zin om ook nog eens mijn nek te breken.

Ik probeer zoveel mogelijk om triggers te vermijden. Zo zijn vermoeidheid en stress van die triggers die de kans op een zware aanval aanzienlijk vergroten. Dus een regelmatig leven en op tijd naar bed. Hoewel ik altijd een nachtbraker ben geweest ben ik nu 's avonds doodmoe rond een uurtje of half twaalf.
Toch een keertje langer wakker blijven omdat het zo gezellig is? De dagen erna moet ik dat bezuren met veel meer schokken en een duidelijk grotere kans op een zware aanval.

Vandaag had ik een spookvinger. Een vinger die uit zichzelf beweegt zonder dat je hem zelf aanstuurt. Bijna een kwartier lang bleef die vinger bewegen. Het was zowel een beetje creepy als lachwekkend.
Mijn verloofde kon het dus niet laten om er een filmpje van te maken. Ook dit ziet er niet bijzonder indrukwekkend uit misschien, maar het voelt zo bizar als je lichaam iets doet wat je zelf niet bewust aanstuurt! Het lijkt overgenomen door iets van buiten of zo. Heel maf en lastig te omschrijven.

 

En dan de bijwerkingen van de medicatie. Die liegen er ook niet om.
Na anderhalf jaar kan ik nog steeds zomaar ineens, midden op de dag zo moe worden dat ik een poosje moet gaan slapen.
Mijn geheugen is als een gatenkaas. Voornamelijk het korte termijn geheugen is problematisch. Ook krijg ik steeds meer moeite om op woorden te komen. Je zoekt je rot naar een heel normaal woord maar kunt er met geen geweld bij komen. Een half uur later kan het er plotseling weer wel zijn maar probeer je in een normaal gesprek maar eens duidelijk te maken als er woorden wegvallen. Er omheen kletsen werkt ook maar tot op zekere hoogte.
De enige pijnstiller die je gewoon kan krijgen bij de drogist en die bij mij werkt is Ibuprofen. En laat ik nu uitgerekend dát niet meer mogen gebruiken bij mijn anti-epileptica, evenals grapefruit en XTC.
Jammer van de grapefruit dan.

De angst die vrijwel altijd aanwezig is om een aanval te krijgen. Gevoel van schaamte ook want je zal maar buiten ineens raar gaan doen. Mijn verstand weet dat het niets is om je voor te schamen, maar mijn gevoel zegt iets heel anders. Je zal maar kwijlend over straat zwalken of rare geluiden gaan maken om vervolgens ter aarde te storten en een bizar slechte breakdance weggeven.
Ik voel het wel aankomen, maar ook niet altijd.
Ook kan ik het op voelen komen maar het zet net niet door. Daar ben ik dan toch nog een dikke dag niet lekker van. Een doodmoe, bijna grieperig gevoel krijg ik ervan.
Ik voel me een gevangene van mijn eigen lichaam want het doet dingen waar ik geen controle over heb. Het is eng, gênant en dodelijk vermoeiend.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
7
jul 17

Tijn

Lieve Tijn,

Afgelopen nacht scheurde de hemel open en met veel donder en bliksem huilde het dikke tranen.
Het was alsof de hemel zelf woedend en verdrietig was over zoveel onrecht want een kind van 6 jaar hoort een heel leven voor zich te hebben terwijl dat van jou juist ophield.

Tot december 2016 had ik nog nooit van je gehoord en ineens stond je daar met je vader voor het glazen huis.
Jij wilde graag nagels lakken voor het rode kruis, het goede doel van dat jaar. Je zou een uurtje of zo in het glazen huis, tegen betaling nagels lakken. Dat uurtje liep nogal uit en het bleef niet bij die dag.
Je ging door want iedereen had je al in het hart gesloten.

Hersenstamkanker. Wat een klote naam voor een klote ziekte.
Genezing was onmogelijk en het zou je laatste kerst gaan worden, wist je vader al te vertellen. Maar ondanks dat wilde je andere mensen helpen met je actie.
Je haalde in je eentje 2 miljoen Euro op voor Serieus Request en wat waren we allemaal trots op je. Onze nationale held.

Na de actie ging je ook weer door en je kreeg je eigen nagellak lijn, lakken voor Tijn. Iedereen kon voor een tientje een flesje nagellak kopen want er bleek een robot te bestaan die andere kinderen met hersenstamkanker kon behandelen waardoor die rot ziekte ineens niet per definitie dodelijk hoeft te zijn. Maar die robot kost een miljoen en dus moest en zou die miljoen er komen vond je.
Gisteren liep de actie af en gisteravond werd bekend dat je het gehaald had! Het miljoen is binnen en de robot kan besteld worden.
Voor jou komt het te laat helaas. Je overleed afgelopen nacht.

Blijkbaar had je een taak op deze wereld en je hebt je taak volbracht.
Rust zacht lieve Tijn. Rust zacht.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
30
mei 17

Eendjes

Op 30 april kwam eendennest nummer zoveel uit in onze tuin, pal onder ons slaapkamerraam. Prachtig natuurlijk want ieder jaar komt dezelfde eend terug om hier te broeden. Daar zaten ze, moeder met 13 piepkleine kuikens in onze tuin. De volgende ochtend al heel vroeg vertrekt moeder naar de sloot met haar kroost... op twee na.
We horen ze roepen en als ik de deur open doe om te kijken waar moeder is gebleven, rennen die twee kuikens bij ons naar binnen.
Moeder eend is onvindbaar en zwemt vast ergens rond met de resterende 11 pulletjes. De twee bij ons in de woonkamer zijn koud en als ik ze oppak kruipen ze mijn badjas in om warm te worden.

We wachten tevergeefs op moeder en in de tussentijd geven we de kuikens te eten en drinken. Pas drie dagen later komt moeder met de overgebleven 11 kuikens terug de tuin in om te ontbijten.
We hebben inmiddels op aanraden van een vrouw die werkt in de dierengeneeskunde, speciaal voer gehaald.
Moeder herkent haar eigen kuikens niet meer en de kuikens zien ons als ouders en niet hun eigen moeder.
Iedere avond vallen ze bij onze voeten in slaap, op een handdoekje en zwemmen in een afwasteiltje met water.
Zodra het weer dit toeliet hebben we ze buiten in een ren gedaan zodat ze kunnen wennen aan het buitenleven en ze groeien als kool.
Keurig een net er overheen zodat de kraaien en katten er niet bij kunnen komen en het verliep allemaal perfect!

Vandaag zijn ze precies een maand oud en beginnen een volwassen verendek te krijgen maar kunnen natuurlijk nog lang niet vliegen.
Komt er vanmorgen een man aanlopen, zoals dat zo vaak gebeurd want iedereen vind het natuurlijk schattig om te zien. Die staat naast die ren en begint met zijn armen te zwaaien.
Ik sta op en ga naar buiten.
"Wat IS DIT?", vraagt de man die sprekend op Paulus de Boskabouter lijkt.
"Dat zijn jonge eendjes", zeg ik nog in de veronderstelling dat Paulus gewoon interesse heeft.
Trekt meneer ineens van leer tegen me: "Die horen niet in een kooi, die horen in de vrijheid! Hun vader en moeder staan er naast omdat ze ze terug willen hebben en je gaat ze NU loslaten!"
Ik ben totaal overbluft en geschokt en stamel een beetje van 'nou nou dat gaat nogal, dat zijn hun vader en moeder helemaal niet' terwijl Paulus zichzelf groot maakt met zijn handen in zijn zij en weer tekeer tegen me gaat.
Hoewel ik probeer uit te leggen hoe die twee bij ons terecht zijn gekomen en dat ik ze niet los kan laten omdat ze dan binnen no time opgevreten worden door de loslopende katten hier, blijft Paulus ziedend tegen me tekeer gaan dat ik ze NU los moet laten, of anders... Vol ongeloof en inmiddels trillend op mijn benen blijf ik zeggen dat ze daar nog niet aan toe zijn en we heel goed voor ze zorgen.
"Je laat ze NU los of ik bel de vogelbescherming!", raast hij door.
Een beetje zwakjes zeg ik nog, 'nou succes' en meneer draait zich om en beent weg.

Een kwartier later staat Paulus weer naast de ren en nu gaat mijn verloofde naar buiten om een praatje te maken.
Paulus: "Zijn ze hier nu nog? Je laat ze NU los anders ruk ik je kop eraf. De vogelbescherming is gebeld."
Als hij weer weg is komen er twee dienders aangelopen en vorderen onze lieve kuikentjes. In een kartonnen doos zouden ze afgevoerd worden naar de dierenopvang in Naarden. Laten we ze niet meegaan dan krijgen we een boete van € 750,- per kuiken. Die boete krijgen we niet als we ze nu meegeven en we worden in de gaten gehouden en krijgen een aantekening dat als we ooit nog eens wilde eenden zelf willen verzorgen als moeder de kans niet krijgt, dan krijgen we alsnog die boete.

De eenden verdwijnen de doos in en worden afgevoerd, ons helemaal overstuur achterlatend.
Een uur later belt mijn verloofde de dierenopvang in Naarden. "Jonge eendjes? Nee, die zijn hier niet gebracht."
Vervolgens de politie gebeld om de eendjes terug te vorderen.
Dat kan dus niet volgens oom agent.
Wat nu?
Volgens oom agent zijn we niet goed op de hoogte want ze zijn keurig afgeleverd in Naarden, alleen weten ze daar van niets.
Ik ben gesloopt. Een maand lang intensief zorgen voor een paar eendjes die het prima doen door onze verzorging en allang dood waren geweest als we dit niet hadden gedaan en het dan niet af kunnen maken.
Natuurlijk hadden we ze gewoon vrij gelaten zodra ze daar groot genoeg voor waren geweest. Daar werk je naartoe al die tijd.
Maar dat ze nu op deze manier bij je weggerukt worden omdat één man zich stoort aan die beestjes en de politie belt, is gruwelijk.
En maar zwaaien met dat wetboek want het staat in de wet dat je geen wilde dieren in een kooi mag houden. Er valt niet redelijk meer te praten. Bah! Ik ben zo verdrietig nu.

 

 

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks