28
Aug 16

Thuis

De deur staat open en het is benauwd buiten. De lucht lijkt traag en stroperig. Na dagen van hitte met temperaturen van ruim boven de 30 graden, zaten we gisteravond buiten bij een brandende barbecue waar wat lamskoteletten, een karbonade en een doos zelf gemarineerde champignons lagen te garen toen we een snel naderende onweersbui hoorden aankomen.
Als ik ergens op kick dan is het wel onweer dus ik genoot van de licht show. Heel plotseling zat de bui recht boven ons en dikke regen druppels vielen omlaag nadat een een felle bliksemschicht en een oorverdovende donderslag de hemel open scheurde.
We vluchtten naar binnen terwijl de hemel een stortvloed aan tranen jankte op een nog steeds zinderend warm plantsoen waar het gras zich bijna verslikt in zoveel water na een week van intense droogte.
De regen is al snel voorbij. Kort maar hevig dus. De lichtshow gaat nog een dik uur door en ik zie spinnenwebben getrokken worden van bliksems onder de bewolking, die maar heel kort bestaan om daarna  vervangen te worden door nieuwe exemplaren.

Jos gaat terug naar buiten als de regen voorbij is en roept naar me: "Trek je schoenen en sokken uit en kom eens hier! Echt doen, geen geintje. Dit MOET je meemaken."
Ik kijk bij Jos nergens meer van op. Die heeft met grote regelmaat van die geweldige ideeën, dus ik trek mijn enkelsokjes uit en loop het plantsoen in. Het koele regenwater op het gras veranderen het plantsoen in een soort tapijt van... tja, van wat? Alsof er een dekbed van zeewier ligt. Vochtig mos of zo. De geur van nat gras en natte aarde dringen bij me binnen. Dit is fantastisch gewoon. Als je even stil blijft staan voel je de opgeslagen warmte vanuit de aarde weer door de koude regen heen dringen en verwarmt het je voetzolen terwijl de afgekoelde grassprieten tussen je tenen door omhoog piepen.

Daar sta ik dan, doodstil omhoog te kijken en zie de lucht weer open breken. In de verte nog steeds het flauwe oplichten van de wolken door de bliksem en recht boven me komen de sterren weer tussen de wolken door priemen.
Ik ben thuis. Hier hoor ik. Midden in de natuur, hier in ons plantsoen in ons Muiderberg.
Nooit eerder heb ik me ergens zo enorm thuis gevoeld als hier.
This is it. Hier wil ik nooit meer weg.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
24
Mei 16

Brief aan Sylvana Simons

Lieve Sylvana Simons, waar ben je nu helemaal mee bezig meid? Je gaat de politiek in? Waarom? Weet je niet dat het een vak is? Een vak waar jij geen kaas van hebt gegeten. En voel je nu niet direct gediscrimineerd omdat ik over kaas begin en niet over roti met kousenband, lekkere recalcitrante chick die je er bent.
DENK er gerust nog een poosje over na want als politica moet je heel goed tegen kritiek kunnen. En laat dat nu net iets zijn waar jij niet tegen kan. Iedereen met een andere mening dan jij is fout en zorgt ervoor dat jij je weer gediscrimineerd voelt.
Niet doen meiske, het slaapt zoveel lekkerder als je niet overal foute boze blanken achter zoekt.

Mag ik je een tip geven? Helemaal gratis en voor niets.
Erik van Muiswinkel stopt als hoofdpiet. Dát lijkt me nu een geweldige baan voor jou. Waarom zou de hoofdpiet immers altijd een man moeten zijn? Ik begin me als vrouw zo langzaam maar zeker een beetje gediscrimineerd te voelen met al die mannelijke hoofdpieten door de jaren heen. Is nergens voor nodig.
Ik heb je hoog zitten Sylvana en ik vertrouw jou zo'n job wel toe.
Sla alleen niet door met je zwarte Pieten discussie en ga je niet blank schminken hé? Niet iedere blanke heeft voorouders die zich bezig hebben gehouden met slavernij weet je. Oh wacht, misschien weet je dat niet en ging je daarom zo uit je panty.
Maar dan nog... geen gekke fratsen uithalen met een traditioneel kinderfeest joh. Het heeft geen zak te maken met slavernij en alle enge toestanden voor kinderen zijn er gelukkig uit gelaten.
Hoor je mij nog klagen over mijn kindertijd, toen zwarte Piet nog de boeman was die je een pak slaag met zijn roe kwam geven als je niet lief was geweest? Mij hoor je daar niet meer over hoor! En dat is geen eeuwen geleden, zoals de slavernij die jij ons nog steeds kwalijk neemt. Tegenwoordig is zwarte Piet, net als Sinterklaas een kindervriend en geen griezel waar je bang voor moet zijn. Daar gaat het allemaal om! Jij bent de persoon bij uitstek die ervoor kan zorgen dat ik me als vrouw niet langer gediscrimineerd hoef te voelen.
Wil jij alsjeblieft, plaatsvervangend voor mij, de nieuwe hoofdpiet worden? Daar zou je me intens gelukkig mee maken.

Dikke kus van mij.

Sylvana

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
18
Mei 16

Tot zover

We kijken intens tevreden naar buiten terwijl na dagen van droogte de regen eindelijk op het gortdroge plantsoen spettert.
Hoe is het toch mogelijk dat we hier terecht zijn gekomen. Volgens Jos is het ons gegund en heeft het weinig met geluk te maken. Maar gelukkig zijn we ermee! In gedachte gaan we terug naar hoe het allemaal begon.

Na zijn echtscheiding kwam Jos terecht op die veel te dure flat in Weesp. Ja okay, het was een gemeubileerde flat want ook hij had natuurlijk helemaal niets meer, op zijn kleding na, en moest iets.
Met het idee dat het maar voor enkele maanden zou zijn pakte hij die kans maar zat er nog steeds toen ik drie jaar later bij hem in trok.
Ook ik trok bij hem in met het idee dat het voor tijdelijk was.
In tegenstelling tot de eerdere drie adressen waar ik was opgevangen na mijn eigen echtscheiding, kon ik me daar in die flat in Weesp wél in laten schrijven en maakte zo meer kans om eindelijk een uitkering te ontvangen. Immers was het op dat moment niet mogelijk geweest omdat ik geen vaste woon- en/of verblijfplaats had.
Wie had kunnen bedenken dat Jos de man bleek te zijn waar ik onvoorstelbaar gek op zou worden en hij ook nog op mij?
Maar die flat... natuurlijk was ik dankbaar want ik had een dak boven mijn hoofd en het was op zich best een grote flat, maar de eigenaar had niet alleen de meubels daar staan, het stond nog vol met verhuisdozen met zijn spullen en de kasten puilden nog uit van de kleding en spullen van de originele eigenaar.
Had Jos nog met enige moeite zijn eigen kleding en computer daar kwijt kunnen raken, ik leefde uit de koffer die ik had meegenomen met mijn kleding er in want er was simpelweg de plek niet om het kwijt te kunnen.

Oh ja natuurlijk stond Jos ingeschreven voor een andere woning maar nooit kreeg hij iets te horen of aangeboden.
Heel erg druk maakte hij zich er niet over, als immers zijn boedelscheiding er doorheen zou zijn had hij genoeg geld uit de verkoop van zijn huis, waar tot dat moment zijn ex-vrouw en twee kinderen nog steeds woonden, om een leuk huisje van te regelen.
Helaas was Jos in de jaren na zijn echtscheiding arbeidsongeschikt geworden door een heupoperatie waar nogal wat mis bij was gegaan en hij permanent slecht loopt en veel pijn heeft. Toen hij ook nog eens oogproblemen kreeg waardoor hij zeer slecht begon te zien was het definitief afgelopen met zijn carriere van ruim 30 jaar als fotograaf en cameraman. Daarmee kwam ook een einde aan een goed inkomen en belandde hij uiteindelijk in de bijstand. En zo kwam het dat, toen ik een jaar bij hem woonde, hij de huur van die flat onmogelijk meer kon opbrengen. Iedere maand € 1150,- huur ophoesten plus alimentatie voor zijn ex-vrouw en zijn kinderen was onmogelijk want zover rijkt een bijstandsuitkering niet. Dus vroegen we een gesprek aan bij de gemeente. We moesten immers op zoek gaan naar niet zomaar een andere woning maar naar een sociale huurwoning en na 4 jaar inschrijving bij de woningbouw had hij nog steeds nooit een uitnodiging gekregen voor een bezichtiging.
Eenmaal daar bleek dat hij minimaal een jaar lang iedere dag had moeten inschrijven op allerlei woningen binnen Gooi en Vechtstreek op WoningNet. Dit kon allemaal via de computer dus hij hoefde er de deur niet voor uit. Een mooie taak voor mij want Jos was inmiddels niet meer in staat om iets te lezen op zijn computer.
In de tussentijd leefden we van leningen van zijn moeder. Hartstikke lief en geweldig dat het kon, maar het moet vroeg of laat wel terug betaald worden! Ik schreef ons in voor iedere sociale huurwoning die er te huur stond en met enige regelmaat kregen we ook daadwerkelijk een uitnodiging voor een bezichtiging maar dan nog bleken we bij aankomst op de 96e plaats te staan, dan weer op de 31e maar nooit eens 1e of van mijn part 2e.

Een jaar lang heb ik ons overal voor ingeschreven en hoewel we stapelgek waren met elkaar, zaten we financieel zo ongeveer aan de grond toen we weer een gesprek aanvroegen bij de gemeente. Er moest een urgentiebewijs komen, want dit dreigde volkomen vast te gaan lopen. De week erna konden we voor een gesprek komen maar stomtoevallig krijgen we te horen dat we mogen gaan kijken naar een woning in Hilversum en we staan daar 3e op de lijst!
Hoera, we gaan kijken natuurlijk. Je weet maar nooit. Die afspraak kunnen we altijd nog afzeggen voor dat gesprek maar we zijn wel 3e en geen 1e.

Bij aankomst in Hilversum zie ik het al gelijk. Dit is geen doorsnee woning, dit is een bejaardenflat. Niet eens een aanleun toestand, nee een originele bejaardenflat. Met enorme tegenzin praat Jos me toch mee naar binnen. Het is piepklein en benauwd op de 3e verdieping waar we naar binnen gaan. Bij binnenkomst begint de dame die op nummer 1 staat direct te mopperen dat de badkamer veel te klein is en ze er dus vanaf ziet. BAM! Toen stonden we ineens op de 2e plaats maar bij het idee dat ik daar moet komen te wonen kan ik wel janken. Op de terugweg naar buiten spuug ik direct mijn gal tegen Jos. "Sorry hoor maar dit wil ik niet. Daar wil je toch nog niet dood gevonden worden? Ik kan daar niet wonen hoor Jos, dat kun je me echt niet aandoen!"
"We moeten toch iets Wil en al is het maar voor tijdelijk, dan kunnen we van daaruit wel verder zoeken naar een andere woning."
Ik raak volkomen in paniek. "Je zit al 5 jaar in die verdomde flat in Weesp! Als je dit aanpakt dan heb je dus een sociale huurwoning en kom jij de eerst komende 10 jaar niet meer aan de beurt voor andere woonruimte hoor! Dat kun je me echt niet aandoen tussen al die gemummificeerde fossielen daar en een balkonnetje wat net groot genoeg is om een bloempot aan te hangen die je nog vanuit je balkondeur water kan geven, want zitten kun je er niet! Ik word al gek na twee jaar op die verdomde flat in Weesp. Ik wil hier niet wonen, schiet me dan maar kapot maar dit wil ik echt niet."
Bij thuiskomst blijkt alle paniek voor niets te zijn geweest want de persoon die nog boven ons op de lijst stond heeft die woning aanvaard en twee dagen laten gaan we naar de gemeente voor ons gesprek en de vraag hoe je het moet aanpakken om een urgentieverklaring te krijgen.

Bij de gemeente worden we ontvangen door een vriendelijke vrouw met de prachtige naam Ilva.
Zij kan op de computer precies zien waar we het afgelopen jaar allemaal op ingeschreven zijn geweest en volgens haar hebben we meer dan onze best gedaan. Ze begrijpt dan ook niet waarom we nooit een uitnodiging hebben gekregen om samen te komen kijken naar een woning. "Kan dat ook dan? De bezichtigingen die wij hebben gehad waren altijd druk. Hele groepen mensen hobbelden door die woningen heen en we maakten op de laatste keer na geen enkele kans omdat we simpelweg veel te laag op de lijst stonden. Maar we willen graag een urgentieverklaring krijgen. Hoe doen we dat?"
Geduldig legt ze uit wat we daarvoor moeten doen maar dat we ons goed moeten realiseren dat als we een urgentieverklaring hebben en we krijgen iets aangeboden, we dat dan ook verplicht die woning moeten accepteren, tenzij we een wel verdomt goede reden hebben om dat niet te doen. "Dat kan dus ook een hutje ergens op de hei zijn!"
Enthousiast kijken we haar allebei aan. "Nou... als dát zou kunnen!"
Ik zie mezelf al met vlechtjes in mijn haar, als een ware Heidie over de hei huppelen.

Op weg naar huis zegt Jos ineens: "Ik heb hier een goed gevoel over. Ik heb zo'n vermoeden dat Vulva ons wel gaat helpen."
Ik schiet keihard in de lach. Vulva? Ze heet Ilva!
"Voor mij heet ze Vulva en ik heb er een goed gevoel over. Bij het afscheid nemen heb ik haar een knipoog gegeven en geloof me, Vulva gaat ons helpen."
En zoals zo vaak bij de voorgevoelens van Jos, krijgt hij ook dit keer gelijk. We vragen een urgentieverklaring aan maar nog voordat die erdoor is vliegen de aanbiedingen ons om de oren.
Eentje daarvan is een woning in Muiderberg en bij aankomst staat Vulva ons met een grote glimlach op te wachten. Ons alleen! Niks grote groepen mensen die de woning door banjeren, alleen wij twee, de dochter van de vorige bewoonster die vlak daarvoor is komen te overlijden en Vulva.
Ja het is een klein huisje, maar wat heb je nu helemaal nodig samen? Maar die omgeving! Zowel voor als achter een klein tuintje (HOERA) en daar omheen... Je wordt omarmd door een bos en een enorm plantsoen. Het is adembenemend mooi, zo midden in de natuur.
Vulva vertelt nog over wat dingen die de woningbouw nog keurig af gaat werken omdat er een prutser aan de gang is geweest die dacht dat hij klusser was waardoor de badkamer er werkelijk niet uitziet en er een levensgevaarlijke balk met verlichting in de woonkamer hangt die totale afkeur is. We krijgen een aantal dagen bedenkttijd en kunnen haar bellen als we er uit zijn.
Die bedenkttijd hebben we niet nodig, we weten het gelijk al. Dit willen we!

De dag erna krijgen we bericht van de woningbouwvereniging dat we op de 1e plaats staan voor een seniorenflat in Hilversum, op de 2e verdieping. Omdat we het nog steeds bijna niet geloven dat we zo'n geweldige locatie hebben gekregen in Muiderberg, belt Jos voor de zekerheid toch nog even naar Vulva.
"Die woning in Muiderberg... die is écht van ons he? Dat we niet nu woningen af gaan slaan om over een week te horen dat het toch naar een ander is gegaan of zo?.."
Maar nee hoor, we kunnen met een gerust hart NEEN zeggen tegen die prut flat in Hilversum want het mooiste plekje in heel Muiderberg en verre omstreken is echt van ons.

En hier zitten we nu alweer een jaar. Als het aan ons ligt gaan we hier alleen nog weg tussen zes planken.
En zes jaar na zijn echtscheiding is Jos z'n boedelscheiding nog steeds niet rond, evenals die van mij na inmiddels bijna vier jaar. Maar oh wat zijn we gelukkig hier.
Ja dit huis is ons gegund. En op dagen als deze denken we weer even terug aan Vulva en zijn we haar nog steeds dankbaar voor de hulp.
Villa Plantsoen hebben we ons stulpje liefkozend genoemd.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
14
Mrt 16

In stereo

Hoe bizar kan het lopen. De inkt van het vorige blog was nog niet opgedroogd of ik kreeg wederom een epileptische aanval.
Om een paar minuten over 11 kreeg ik een absent van zo'n 20 of 25 minuten, gevolgd door een toeval van een minuut of 5 tot 7.
Jos heeft me weer in een houdgreep genomen om zoveel mogelijk letsel te voorkomen.
Toen het slaan en schoppen voorbij was ben ik in slaap gevallen en werd om 2 uur 's middags wakker, zonder enige herinnering van de ochtend.
Het blog wat ik had geschreven kwam me niet bekend voor en ook de vragen over de ochtend kon ik niet beantwoorden.
Het is ook niet meer terug gekomen, die herinneringen. Ik ben die hele ochtend kwijt en kan me zelfs niet herinneren dat ik uit bed ben gekomen.
Dat, plus de absenten die ik hiervoor ook al had gehad waren genoeg om toch maar terug te bellen naar de neuroloog.
Vanmiddag kon ik daar terecht.

"En hoe gaat het nu met u?", vraagt hij me vriendelijk.
Nou, niet echt top dus. Ik heb toch nog best last van de nodige bijwerkingen en de toevallen zijn dus niet weg.
Ik doe mijn verhaal wat ik keurig op een briefje heb overgeschreven van de agenda waarin ik alle fratsen bij heb gehouden.

De eerste week was een hel want ik ging stuk van de jeuk die ik onder controle heb gekregen met menthol gel.
Daar was de 'neuropil' tevreden over, dat ik toch door was gegaan met de medicatie, ondanks die vervelende bijwerking.
Gelukkig was de jeuk na een week over.
Waar ik nog steeds last van heb, naast de toevallen zelf, is dat ik iedere middag tussen 12:00 en 13:00 uur een mega dip krijg waardoor ik niet wakker kan blijven en een uur of 3 slaap.
Ook heb ik veelvuldig last van onvrijwillige spiertrekkingen.
Wederom viel het woord 'vervelend' maar hij keek er niet van op.
De regelmatig terugkerende hevige hoofdpijnen, wederom 'vervelend' en die was dan ook wel 'opmerkelijk' maar ik kreeg nogmaals de uitleg dat het bij iedereen anders werkt.
Verreweg de meeste bijwerkingen trekken vroeg of laat echt wel weg, maar de pillendraaier kon er geen tijd bij vermelden hoe lang dit nog zou duren.
Er zijn immers geen twee mensen gelijk en was er gewoon weinig over te vertellen hoe het bij mij gaat verlopen.
Wel hadden die toevallen weg, of zo goed als weg moeten zijn inmiddels. Er werd besloten om de dosis te verdubbelen want hoewel je van epilepsie niet kan genezen, moet het wel onder controle te krijgen zijn. In ieder geval beter dan nu.

Nu moet ik 4 weken lang 's morgens 1 pil nemen en 's avonds 2.
Na 4 weken moet ik er 's morgens 2 en 's avonds 2 nemen.
De vermoeidheid gaat in die tijd weer erger worden, totdat mijn lichaam ook weer aan de nieuwe dosis heeft kunnen wennen.

Nou... gezellig. Ik slaap 's nachts als een os en zak iedere middag gewoon weer in elkaar voor een uur of 3 en dat gaat de komende maanden dus nog weer erger worden?
Straks kan Jos me iedere keer wakker maken om iets te eten en een pil te nemen en verder slaap ik dan misschien alleen maar.
Ach, we zien wel hoe dit nu weer gaat verlopen.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
6
Mrt 16

Slikken en weer doorgaan

Het is 9 uur in de ochtend en eerst gaat Jos z'n alarm af op zijn mobiele telefoon en vlak daarna die van mijzelf. Het zekere voor het onzekere nemen noemen we dat. Ik zat al even te kauwen op een eierkoek want ik moet mijn pil innemen tijdens het eten. Het ding mag niet in een lege maag terecht komen maar ik ben nooit zo'n ontbijter geweest dus dan maar zo.
Ik zet beide alarmen uit en druk een pil uit de strip.

Dus dit gaat het worden voor de rest van mijn leven.
Iedere ochtend om 9:00 uur en 's avonds om 21:00 uur, maar in zomertijd gaat dat dus 10:00 uur en 22:00 uur worden.
De meeste bijwerkingen zijn verdwenen maar er zijn toch een paar irritante gebleven. Zo is mijn geheugen niet helemaal meer wat het was en heb ik oncontroleerbare schokkende bewegingen in mijn spieren.
Iedereen heeft weleens dat je arm of je been even schokt omdat er een spier zich plotseling heel kort aanspant en direct weer ontspant.
Nou, dat heb ik dus over mijn hele lichaam dat af en toe een spier ineens een ruk geeft. Een vinger die plotseling uit zichzelf beweegt, een spier in mijn wang die heel kort aanspant en me een rare grimas laat trekken of een been dat denkt dat ie topvoetballer kan worden en een dreun verkoopt tegen een onzichtbare bal. Dat soort shit, een paar keer per uur. Er zit geen vast ritme in en er is niet te voorspellen welke spier in de wacht staat om de volgende show te stelen.

Maar hé, sinds ik met die pillen begon heeft Jos me niet meer stuipend, kwijlend en  bloedend van de vloer hoeven rapen. Niet dat dat iets hoeft te zeggen want de twee toevallen waarbij dat gebeurde, daar zat toch ook 6 weken tussen en we zijn nog geen 6 weken verder... toch? Ik weet het niet eens meer. Mijn gevoel voor tijd is ook niet helemaal je van het.

Helemaal top zou je dan denken, maar nee...
Ik sta een pannetje af te spoelen in de keuken. Ik begin net en Jos zegt: "Ho maar hoor, die is echt wel schoon nu."
Wat nou? Ik steek hem net onder de kraan!
Nee dus, ik heb minuten lang staan spoelen en ben gewoon tijd kwijt.
Een week later zit ik op de bank stommetje te spelen en reageer nergens meer op volgens Jos. Weer ben ik tijd kwijt.

Jaaaaaaa lieve mensen, speciaal voor u in de aanbieding, epilepsie 2.0 en helemaal nieuw uit doos! Deze aanbieding mag u niet laten schieten. Nu kunt u volledig buiten uw bewustzijn om, alledaagse handelingen verrichten en hier achteraf geen enkele herinnering aan overhouden! Wat wil u nog meer?
En als u binnen een uur bestelt krijgt u er gratis een pakket spiertrekkingen bij. Maar dat is nog niet alles...
Bestelt u het hele epilepsie pakket nu, dan krijgt u hier straatvrees plus een portie angst om alleen te zijn bij.
*einde reclame*

Liefde is...
Tja, dat weet ik maar al te goed.
Liefde is elkaar accepteren en blij zijn met elkaar, dwars door alle shit ellende heen.
Liefde is blijven lachen met elkaar en elkaar steunen, door dik en dun.
En laat ik dat nu ook krijgen. En daar hoef ik helemaal niemand voor te bellen of iets te bestellen, daar leef ik midden in.
En ja, liefde is ook voelen dat je begrepen wordt als je weer eens in een dip zit omdat je alles bij elkaar genomen, maar heel moeilijk kan accepteren dat je leven toch behoorlijk overhoop is gehaald door die klote epilepsie en je je zo onzeker als de pest voelt.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
12
Feb 16

Epilepsie... en dan?

Alle onderzoeken zijn achter de rug en de definitieve diagnose is onmiskenbaar epilepsie.
Als in een droom hoor ik de neuroloog aan. Een vriendelijke man, grijs haar en een paar blauwe begrijpende ogen die me aankijken wanneer hij me uitlegt dat er medicatie is om die toevallen onder controle te krijgen.
"We kunnen nooit 100% garantie geven maar toch nog 70% van alle mensen met epilepsie blijft met medicatie vrij van aanvallen. En het is uiteindelijk helemaal aan u want deze medicijnen hebben zo hun bijwerkingen, al verdwijnt het merendeel daarvan binnen een paar weken, maar ik wil ze u toch nadrukkelijk adviseren gezien de aard van uw toevallen."
Ik hoor Jos nog vragen stellen als: "En is dat dan een kuur of zo die je af moet maken of is dat een levenslang ding?"
Het blijkt levenslang te zijn. Sterker nog, ik moet op de klok gaan leven. De medicijnen hebben een vertraagde afgifte zodat ik kan voldoen met 2x daags een tablet maar dan ook wel precies iedere 12 uur. Vergeet ik er eentje of neem hem gewoon te laat, dan is het zo goed als zeker dat ik een zware toeval krijg.
Ik hoor het aan, nog steeds als in een droom.

Als ik de bijsluiter lees van mijn nieuwe levensgezellen in pil vorm, word ik niet vrolijk.
En last van bijwerkingen krijg ik ook na anderhalve dag. De eerste twee weken val ik steeds in slaap. Een niet te stuiten vermoeidheid daalt over me heen en jeuk. Gekmakende jeuk, overal over mijn lichaam. Als ik na een dag of wat zo wanhopig ben dat ik het liefst mezelf zou villen om maar van die jeuk af te komen, plaats ik een wanhopige oproep op facebook. Hoe kom ik van die gekmakende jeuk af? En ja hoor, de tips komen binnen.
Na alle tips bij elkaar gevat te hebben, leek ons de beste oplossing een menthol gel te zijn. Ik ben een paar dagen mentholfris gebleven tot de jeuk vanzelf wegbleef.
De bijwerkingen kwamen en gingen waarna andere hun plaats innamen en ook weer gingen. De duizeligheid en misselijkheid kwam en ging. Sommige dingen zijn gekomen en tot op heden nog niet verdwenen.
Zo heb ik ontdekt dat ik nog maar 1 cola met rum nodig heb om werkelijk stomdronken te worden. (ieder nadeel heeft zijn voordeel)
Een totaal verlies van libido. (Sorry Jos, ik hoop dat het van tijdelijke aard is)
Ook ben ik ernstig emotioneel geworden. Ik kan ineens gaan zitten janken om een nummer op de radio en zelfs een huilbui krijgen en werkelijk geen idee hebben waarom.

En ik ben bang. Zo verschrikkelijk bang.
Angst om de onzekerheid of die pillen wel gaan werken en zo ja, in hoeverre? Blijven de toevallen helemaal weg of worden het er gewoon minder of minder heftig? Je kan ook een ander soort toevallen krijgen, maar hoe en wat kan niemand voorspellen.
Ik durf niet meer naar buiten. Angst om toch een toeval te krijgen.
Ik ben bang als ik alleen ben, bang voor wat gaat komen, angst om te verliezen en dan vooral de controle over mezelf te verliezen.
Als ik onder de douche sta let ik continu op of ik wel goed sta, dat mocht ik in elkaar zakken dat ik de wastafel niet raak met mijn hoofd maar ook niet op de wc pot pleur.
Angst, van 's morgens vroeg totdat ik in slaap val.
Wat moet ik daar toch mee aan?

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
15
Jan 16

Wat nu weer?

Het is inmiddels vijf weken geleden dat me iets raars overkwam wat ik eigenlijk liever was vergeten maar waar ik gisteren opnieuw wreed mee werd geconfronteerd.
Dus even terug naar vijf weken geleden.

Ik word wakker op de bank. Om een vage reden, waarvan ik me op dat moment niet bewust was, ben ik daar in slaap gevallen.
Jos praat tegen me en hoewel hij normaal tegen me spreekt in keurig Nederlands, begrijp ik geen woord van wat hij zegt. Ik ben ook nog niet goed wakker waarschijnlijk, want na een poosje begint de betekenis langzaam door te dringen.

"Je begon te slaan en om je heen te schoppen, te kwijlen en er liep bloed uit je mond. Van ellende ben ik bovenop je gaan liggen zodat je jezelf geen pijn zou doen maar het duurde wel 20 minuten, maakte rare gromgeluiden en reageerde nergens op. Toen je rustig werd heb ik je maar laten liggen en ben je in slaap gevallen. Dat is inmiddels uren geleden."

Dit klinkt verdacht veel als epilepsie, maar dat heb ik van mijn leven niet gehad. Noem me maar gek, maar ik besloot om het te negeren. Geen zin in nog meer lichamelijke gebreken en volgens diverse medische websites is het goed mogelijk dat iemand éénmalig een toeval krijgt door een kleine kortsluiting in het hoofd.
Wel heb ik met Jos afgesproken dat als het ooit nog eens zou gebeuren, hij dan alsnog een dokter mocht bellen. Totale schade van het voorval, twee ondertanden door mijn lip en ze zitten een beetje los. Ook had ik de rechterkant van mijn tong stuk gebeten waardoor ik een aantal dagen moeilijk kon eten en een week of drie met wiebelige ondertanden heb gelopen.

En dan gisteren...
Jos gaat boodschappen doen en vertrekt op zijn scootermobiel terwijl ik eerst even naar het toilet ga en daarna op de bank ga zitten en een serie aanzet op Netflix. Eentje die Jos niet aanspreekt en ik dus kijk op momenten dat hij met andere dingen bezig is.
Dat is het laatste wat ik me herinner tot het moment dat ik mijn ogen open doe en een vreemde man boven me zie hangen die tegen me praat maar ik begrijp geen woord van wat hij zegt. Ik wil maar 1 ding... Dat die kerel me met rust laat want ik ben moe, nee volkomen gesloopt en uitgeput! Maar die kerel blijft maar tegen me aan brabbelen en na een poosje begin ik langzaam te begrijpen wat hij tegen me zegt.

Om een lang verhaal toch nog leesbaar te houden...
De onbekende man is ambulance personeel. Jos heeft de dokter gebeld toen hij me bij thuiskomst op de vloer vond in een ravage.
Ik ben blijkbaar wederom op mijn mond terecht gekomen want weer zijn mijn ondertanden door mijn onderlip gegaan al zit nu slechts één van de twee ondertanden los. Een plas bloed op de vloer, spatten op de muur, mijn gezicht zit onder en ik lig stil op mijn buik, maar wel in een vreemde houding en alles wat in mijn buurt had gestaan of gelegen, heb ik weggemaaid met armen en benen.
Voordat ik goed en wel in de gaten heb wat er gebeurt heb ik een infuus in mijn linkerhand en lig in achterin de ambulance op weg naar het Tergooi ziekenhuis in Blaricum.

Ik heb dus wederom een epileptische aanval gehad. Er is bloed afgenomen, een scan gemaakt van mijn hoofd, maandag krijg ik een MRI, woensdag een EEG en vrijdag de uitslag. Waar komt die epilepsie vandaan? Dat is dus de vraag. Dus bleef men vragen: "Hoeveel drinkt u? Zit epilepsie in de familie? Gebruikt u medicijnen? Kan u zwanger zijn?."
Drinken doe ik zeer matig en op de rest kan ik alleen maar nee antwoorden. Ja okay, ik had een oom met epilepsie maar dat kwam door alcohol misbruik en uiteindelijk is hij dan ook bezweken aan Korsakov. Die telt dus niet mee.
Ik gebruik wel op doktersadvies wiet tegen de pijn in mijn lijf, maar dat kon volgens de artsen in het ziekenhuis absoluut niet de oorzaak zijn van deze grap.
Verder mag ik nu niet meer alleen in potentieel gevaarlijke omgevingen komen. Ik mag geen auto meer rijden bijvoorbeeld. Geen probleem, we hebben geen auto meer en ik heb nooit een rijbewijs gehad.
Ook mag ik niet meer alleen in bad. Beetje balen wel dat we alleen een douche hebben en geen ligbad, anders had Jos kunnen toekijken totdat ik een toeval krijg en dan snel de vuile was erbij gooien.
Kijk, dat zou nog eens milieubewust zijn!

 

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks