29
apr 11

MRI

Vanmorgen heb ik mijn MRI gekregen.
Het zou om 9:30 uur beginnen maar ik moest er om 9:15 uur al zijn. Geen idee waarom je een kwartier van tevoren al aanwezig moet zijn, maar het werd tijdens het maken van de afspraak extra benadrukt om toch vooral uiterlijk om 9:15 uur me te melden bij de balie van de röntgen afdeling.
Ik heb een hekel aan te laat komen met als gevolg dat ik vrijwel altijd veel te vroeg ben. Zo ook nu weer. Om 9:05 uur meldde ik me keurig bij de balie en ik mocht plaats nemen in de wachtkamer.
Op het moment dat ik een of ander magazine te pakken heb om te tijd mee te doden word ik al opgeroepen. Niks wachten dus, ik kon zo door naar binnen.

In het achterlijk krappe kleedhokje (je kan er echt je kont niet keren) krijg ik te horen dat ik alles van metaal af moet doen.
Nu was ik zelf al zo wijs geweest en had me thuis al ontdaan van al mijn hardware en bling.
Een hele rij vragen volgde. Of ik een hartoperatie had ondergaan, (nee joh) operaties aan mijn hoofd had gehad, (nee ik ben zo knap van mezelf) een pacemaker of insulinepompje had, (ook al niet) en nog wat dingen die ik al ben vergeten omdat ook die niet van toepassing waren.
De metalen plaat met schroeven die in mijn onderbeen zit was geen probleem want titanium is niet magnetisch.
Dat was mooi anders plakt dat poot zo slordig tegen dat apparaat aan.

"Er wordt straks een MRI gemaakt van uw onderrug en het onderzoek zal zo'n 30 tot 40 minuten in beslag nemen. U mag uw sokken, onderbroek en t-shirt aanhouden, maar die BH moet uit."
"Komt in orde, ik gooi die borsten wel over m'n schouders heen." meld ik vrolijk.
"Hier op de deur hangt een lijstje met muziek waar u uit kunt kiezen. Dat kunt u luisteren tijdens het onderzoek. Het maakt nogal lawaai dus ik zou het zeker adviseren. Ik kom u zo halen."

Ik begin te strippen en bekijk ondertussen de lijst. Frans Bauwer (EEEEEKKKS), Guus Meeuwis (BRAAK), K3 (Oh Your Fucking God) en meer van dergelijk misselijkmakend gejank wat door moet gaan voor muziek.
Dan zie ik Dire Straits staan en de deur gaat open.
"Doe mij maar een portie Dire Straits!" zeg ik gretig.
"Ooh, die doet het niet meer. Daarom staat er een vraagteken achter, ziet u wel?"
Shit, dat had ik dus niet gezien. Gelukkig staat er ook nog 'top 10 hits uit de jaren 70 en 80' bij dus kies ik die maar.

Ik mag op die bank/tafel (hoe noem je zo'n ding) gaan liggen. Voeten richting de tunnel. Kussen onder mijn benen, kussen onder mijn hoofd en ach, het ligt niet eens oncomfortabel. Ik krijg een koptelefoon op en een rubberen balletje in mijn hand. In geval van nood (lees, als ik zwaar in paniek raak) dan mag ik in dat balletje knijpen en komt er iemand naar me toe.
Ik weet op voorhand al dat ik dat balletje niet nodig ga hebben, tenzij ik een plotseling opkomende aanval van de slingerschijt krijg natuurlijk.

Ik blijf alleen achter in de MRI kamer, krijg door de koptelefoon te horen dat ik nu het apparaat in geschoven ga worden en zo stil mogelijk moet blijven liggen.
Geen muziek. Wel een harde piep die seconden lang aanhoud en vervolgens weer stilte.
Ik schuif het apparaat in en de pleuris herrie breekt los... nog steeds geen muziek.
Met gesloten ogen probeer ik het lawaai te negeren en na een minuut op 10 krijg ik via de koptelefoon te horen: "Sorry, we waren de muziek vergeten maar we zetten het alsnog aan."
Niet dat het veel nut heeft. Alleen via mijn rechteroor komt er vaag in de verte, dwars door de herrie heen, iets wat ik met wat concentratie herken als Duran Duran.
Ik onderdruk mijn eigen Reflex om met mijn voet op de maat mee te wiebelen en blijf braaf stil liggen.

Diverse keren valt de herrie stil en krijg ik te horen dat ik zo weer verplaatst ga worden en het onderzoek daarna verder gaat.
Na zo goed als 3 kwartier is het klaar en mag ik weer aankleden en naar huis.
Half doof van het lawaai, dat dan weer wel.
Alsof je een avond naar de disco bent geweest, maar dan zonder de fun.

27
apr 11

Trouwringentax

Ineens weet ik het... Later, als ik groot ben wil ik minister worden. Wat zeg ik? Ik richt zelf een partij op, de Partij voor nog meer Vrijheid. Wel eentje waar ik het enige lid van ben, want andere leden toelaten is lastig. Die hebben misschien een eigen mening en daar hou ik niet zo van.
Het is juist mijn taak om uit naam van de vrijheid van meningsuiting zoveel mogelijk mensen mijn mening op te dringen.
Ik luister dan goed waar de mensen in dit klaagland flink over zeuren en maak daar dan een stevig punt van. Iets waar al die mensen van zeggen: "Ja maar dat IS ook irritant, dat moet nu maar eens klaar zijn." en dan krijg ik heel veel stemmen en mag misschien wel meespelen in de 2e kamer als gedoog partij! Ik doe veel populaire uitspraken zodat iedere Jan Boerenlul het nog begrijpt en brul veel kwetsende dingen want dat maakt me nog populairder.
Mijn beloften hoef ik niet echt na te komen want zo gaat dat nu eenmaal in de politiek. Het is geven en nemen en niemand die je dat achteraf kwalijk neemt want zolang je hard blijft brullen dat je staat voor je woord, geloven mensen dat je alsnog je beloften na gaat komen als je echt aan de macht komt. Dus krijg je steeds meer stemmen.

Ik ga een trouwringentax invoeren want die trouwring staat voor onderdrukking.
Als je thuis een trouwring wil dragen omdat je man of vrouw dat van je eist, prima. Maar laat ik het niet meer in het openbaar zien! Doe je dat wel, dan ga ik een stevige belasting heffen op het dragen van die trouwring. Het moet maar eens klaar zijn met die flauwekul.
Met die ring verplicht je je partner waarmee je getrouwd bent om aan de hele wereld te laten zien dat je al bezet bent en dus 'eigendom' bent van iemand. Dat is onderdrukking mensen!
Dat hele huwelijk is een achterlijk instituut. Met het huwelijk leg je iemand aan banden en dat gaat ten koste van je vrijheid.
Dus eigenlijk zijn al die mensen die nog steeds trouwen een achterlijk volkje.
Ik zal er alles aan doen wat in mijn vermogen ligt om de verhuwelijking van dit land tegen te gaan.
Nee dat is geen haatzaaien, dat is vrijheid van meningsuiting en dit is dus mijn mening.

Dit is natuurlijk een grapje, dat begrijpen jullie lezers ook wel. Zulke dingen gebeuren in het echt natuurlijk niet... Toch?

24
apr 11

Vakantieman...gezellig he?

Woedend rent het buurjongetje van 7 jaar op buurmamma af. "Stomme HOER!", schreeuwt hij haar toe en ik hoor het overduidelijke kletsen van een hand op blote huid.
"Waarom ben je nu zo boos?", vraagt buurmamma verbaasd in plaats van zelf kwaad te worden. "HOU JE BEK!", schreeuwt het ettertje er nog eens energiek achteraan en vervolgens tegen zijn kleine broertje van 5 jaar: "En met jou speel ik ook NOOIT meer!"
Kleine broer klinkt niet echt diep onder de indruk. "Moet je zelf weten." komt er zwakjes uit en vervolgens slaat en schopt grote broer er stevig op in bij kleine broer. Die begint natuurlijk te huilen en buurpappa komt er bij.
"Dat mag dus niet!" hoor ik buurpappa streng zeggen, maar grote broer slaat en schopt driftig door op kleine broer, die steeds harder begint te huilen.

En dan ben ik het beu en hijs mezelf omhoog aan de schutting en gluur de tuin in van de buren. Daar staat buurpappa met zijn handen in zijn zij, boos naar buurjongen te kijken en zegt nog eens streng: "Is het nu klaar? STOP daarmee!" maar steekt verder geen poot uit.
Buurmamma verschiet van kleur als ze mijn hoofd boven de schutting uit ziet komen.
"Zegguh... het is Pasen hoor! Ga je lief zijn of moet ik de politie bellen?" roep ik richting buurjongen, die verschrikt zijn broertje los laat.
Terwijl buurmamma en buurpappa me met open mond aankijken en geen woord zeggen, rent buurjongen naar een hoek van de tuin en laat zich krijsend op de grond vallen. Daar rolt hij doelloos rond terwijl hij hysterisch begint te huilen.
Ik laat me weer zakken en ga terug naar binnen om, zoals een ware twitterjunk betaamt, verslag uit te brengen in wat tweets.

Het hysterische huilen gaat door en ik hoor buurpappa nog wat wanhopig brabbelen over stil zijn. Gelukkig komt buurmamma al snel naar buiten met een ijsje om het verhitte driftkopje te koelen.
"Kijk eens... een ijsje. Nu wel stil zijn dan he?" zegt buurmamma liefdevol.
Het huilen is gelijk voorbij dus het zal wel meegevallen zijn met dat intense verdriet.

Dus zo moet je opvoeden tegenwoordig! Heb ik het toch al die jaren helemaal fout gedaan bij mijn eigen kinderen. De stakkers... die kregen nooit een ijsje als ze in hysterisch gekrijs uitbarstten wanneer ze hun zin niet kregen.
Bij mij konden ze in de gang gaan staan en daar afkoelen en mochten pas weer naar binnen als ze sorry hadden gezegd.
En gevoelloze bitch als ik ben maakte het bij mij echt niet uit of het pasen was of een doorsnee dag.

Maar de rust is wedergekeerd bij de buren. De vraag is alleen voor hoe lang.

Vakantieman... gezellig he?

23
apr 11

Verjaardagen, wat een gruwel!

Verjaardagen, wat een gruwel!

Vanavond was het weer zo ver. We moesten weer naar een verjaardag toe.
Het dochtertje van mijn broertje (hij mag dan 3 koppen boven me uitsteken, maar het blijft mijn broertje) vierde haar 12e verjaardag. En als favoriete tante mocht ik natuurlijk niet weg blijven. Maar ooooooooh wat heb ik toch een rot hekel aan verjaardagen vieren.

Hoewel mijn broertje de enige van mijn hele familie is waar ik echt een band mee heb en regelmatig contact onderhoud, zijn de verjaardagen daar geen pretje voor me.
Mijn schoonzus, op zich een lieverd, kan het niet laten om een lading collega's uit te nodigen. Dus zit er iedere keer weer een ploeg basisschool leraressen die het hoogste woord voeren over gebeurtenissen op school waar verder niemand bij aanwezig is geweest, noemen daarbij namen van mensen die alleen zij kennen en hebben de grootste lol terwijl de rest zich van ellende op het bakje koffie, verlepte toastjes en langzaam uitdrogende plakjes worst buigt.
En heb niet het lef om tussendoor te reageren want ze kijken je aan met een blik waardoor je je gelijk terug op de basisschool waant, waar je rottigheid uit hebt gehaald in de klas en nu voor straf in de hoek moet gaan staan.

Zoonlief ging niet mee. Die had het keurig weten te regelen dat hij alle dagen moest werken deze paasvakantie, behalve vandaag want hij moest nog behoorlijk wat huiswerk maken.
Dochterlief was zo handig niet geweest maar verdween al snel met alle kinderen naar buiten om te basketballen. Dat ze maar 1 arm kan gebruiken kon haar niet tegenhouden om het 'gezellige feest' wat de volwassenen hielden te ontvluchten.
Manlief vond het maar benauwd binnen en vond het niet nodig om de kamer blauw te zetten met zijn rook gedrag en bleef heel sociaal de hele avond in de tuin staan roken, ondanks dat er binnen echt niet minder werd gerookt door andere aanwezigen.

En daar zat ik, tussen de kakelende mutsen, af en toe een wanhopige blik op mijn broertje richtend die vervolgens hardnekkig pogingen begon te doen om eigen herinneringen op te gaan halen uit onze jeugd jaren.
Gelukkig konden de dames veel harder praten en met snerpende stemmen werden de leukste anekdotes opgehaald van het leven op school.

Ik zou er een verjaardag vieren voor over hebben gehad om die wijven de stembandjes uit te rukken, maar ja... dat is natuurlijk niet handig als ze na de pasen weer worden geacht voor de klas te staan.
En ach, ik heb het weer overleefd, ondanks het gruwelijke glas gewone cola wat echt niet te zuipen is als je een light drinker bent. We zijn toch weer geweest en de eerst volgende verjaardag daar is van mijn broertje in september. Dus ik kan me er weer langzaam op voorbereiden.

Maar ik blijf erbij dat ze van mij wettelijk vast mogen leggen dat verjaardagen vieren verboden is. En dan eens per jaar in de zomer een familie reünie voor hen die er geen familie ruïne van weten te maken. Gewoon gezellig een bbq organiseren en iedereen neemt iets mee. Dan wil ik mijn tuin daar zelfs nog voor ter beschikking stellen.

20
apr 11

Zomer in Zeeland

Wie had dat durven dromen... Zomerse temperaturen in april!
Ik lig al weer een paar dagen in de tuin te zonnen, of zoals ik het zelf noem, wentelteefje te spelen. Regelmatig omdraaien voor een zo egaal mogelijk resultaat.
Mijn dochter noemt het hagedissen. "Lig je weer te hagedissen?" Volgens haar ben ik koudbloedig want ik heb het altijd koud. Tenminste... zolang de buiten temperatuur onder de 20 graden blijft heb ik het koud.

Gisteren ben ik per ongeluk op mijn buik in slaap gevallen met als gevolg dat mijn achterkant enkele tinten bruiner was dan de voorkant. Dat heb ik vandaag hersteld door een paar uur op mijn rug te blijven liggen. Het echte eindresultaat is pas vanavond laat of zelfs morgenochtend te zien aangezien ik om een vage reden altijd nog even verder verkleur nadat ik de zon al uit ben.

Maar oh wat een weldaad, de warmte van de zon op je huid te voelen en af en toe een zacht windje over dat licht bezwete lichaam te voelen gaan waardoor je soms de haartjes op je armen overeind voelt komen.
De postduiven van de duivenmelker een straat achter ons vliegen hun rondjes en ik hoop dat ze me niet onder schijten.

Is het werkelijk nog maar een week geleden dat ik een wintertrui aan had? En de verwarming stond toen ook nog aan.
Nu zit ik in een niemendalletje wat door moet gaan voor een zomerjurkje al voelt het meer als de illusie van gekleed gaan. Als ik er twee keer flink mijn neus in snuit heb ik een jurk vol.
De schuifpui naar de achtertuin staat wijd open, maar wel de gordijnen dicht want aangezien de hele achtergevel beneden van glas is kan het in huis pis heet worden met de zon er de hele dag op.

Ja ik geniet met volle teugen. Het lijkt wel zomer in Zeeland en wat mij betreft mag die voort duren tot november.\

19
apr 11

Ontspan maar

"Help me te leren ontspannen!", was mijn reactie gisteren op de vraag van de fysiotherapeut wat ik wil bereiken met de fysio. Ik ben volkomen uitgeput van de spierspanning hele dagen. Ik weet niet meer hoe je moet ontspannen, de boel los kan laten.

De massage die ik de week ervoor had gekregen was prettig en eventjes kon ik daar op die massagetafel voelen hoe mijn rug iets ontspande. Maar er iets mee opgeschoten ben ik niet want de boel spande weer in alle hevigheid aan toen ik van die tafel af kwam.
Gisteren kreeg ik dus oefeningen die me meer bewust van mijn lichaam moeten maken en leren ontspannen.
Ik moest plaats nemen op een grote gymbal. Een soort enorme skippybal maar dan zonder handvat. Zelf nam ze ook plaats op zo'n ding en zei: "Kijk, als je op zo'n bal zit dwing je je lichaam om te bewegen. Beweeg je niet, dan raak je uit balans." Ik zag hoe ze zelf continu met kleine soepele bewegingen zichzelf in balans hield.
Dus ik werk mezelf op een gymbal en zit doodstil toe te kijken bij haar. Wat nou gedwongen worden om te bewegen? Als je zit, dan zit je.
"En nu langzaam kleine stukjes naar voren en naar achteren rollen en van links naar rechts."
Ik volg keurig de instructies op en voel mijn hele lichaam van een hoge spierspanning doorschieten in een volledige verkramping.
En dit zou moeten ontspannen? Het heeft een averechts effect!

Na een minuut of 20 oefeningen doen die geen van allen het effect hebben van wat we willen bereiken komt de peut tot de conclusie dat het stabiliseren van mijn bekken een automatisme is geworden door de jaren heen en ik bang ben om de controle te verliezen over mijn lichaam. Ja duh!
De spieren rond dat bekken KAN ik niet loslaten want dan sodemietert de hele boel uit elkaar. Maar hoe ontspan ik de rest?

Als ik een bekkenband aan heb houd die de boel wel bij elkaar en hoef ik zelf niets aan te spannen. Maar dan nog blijft de hele handel aangespannen als een opgepompte bodybuilder die zijn kunstjes laat zien.
"Het zit tussen je oren", merkt de peut op, "je moet DURVEN loslaten."
Een tikkie wanhopig begin ik te worden. Het is geen kwestie van durven bij me! Ik ben niet bang voor eventuele gevolgen, ik ben niet bang voor pijn want pijn is alles wat ik ken. Ik weet alleen niet HOE!

Toen ik afgelopen nacht in bed lag en voor de verandering de slaap weer eens niet kon vatten, probeerde ik zeer bewust om mijn hele lichaam af te gaan en stuk voor stuk alles los te laten. Ik betrapte mezelf er weer op met gebalde vuisten in bed te liggen.
Hoofd losjes heen en weer bewegen zodat die nek ontspant... check.
Schouders loslaten... hmm, lastige... yes check.
Handen open en zwieber los die handel... check.
En vervolgens merk ik dat de spieren in mijn nek alweer als strak gespannen kabels mijn hoofd in een verkrampte positie houden.
Terug omhoog dus. Hoofd losjes bewegen en los die nekspieren... check.
Kut! Weer gebalde vuisten.

Tegen een uur of 5 ben ik uitgeput in een rusteloze slaap gevallen die een paar minuten duurt want dan begin ik te draaien en ben ik weer wakker. Zo doezel ik door tot om half 7 de wekker gaat en ik vaststel dat ik niet op of neer kan.
Het is weer zo ver. Ik ben volkomen verkrampt en alles doet pijn.
In mijn hoofd hoor ik de peut tegen me zeggen: "Wat belangrijk is bij HMS is dat je leert niet langer door de pijn heen te gaan. Pijn is een waarschuwing dat het fout gaat als je verder gaat."
Geweldig, ik kan toch moeilijk in m'n bed blijven liggen tot de pijn minder wordt? Dan kom ik dat nest nooit meer uit. En ik weet wel... je moet geen dingen doen die nog meer pijn veroorzaken. Dus ik rol mijn bed uit alsof ik een exoskelet aan heb en besluit eenmaal beneden om ook vandaag weer vooral maar geen pijnstiller te nemen. Want als ik die wel neem voel ik helemaal niet meer wanneer is mijn grenzen over ga.

"Doe je vandaag weer een Koos Alberts imitatie mam?"
"Verre van schat, ik ben verre van lam. Ik krijg de boel juist niet ontspannen."
"Ik denk toch dat ik je maar Toos ga noemen. Lamme Toos."

Had ik al gezegd dat HMS zuigt? Dan toch nog maar een keer in de herhaling.
Het Hypermobiliteitssyndroom ZUIGT! BIG TIME!

En dan gaan we nu verder met het weer...
Zonnig en warm, dus zeer geschikt om buiten een peuk te gaan roken.
Dit was het nieuws van dinsdag 19 april 2011, ik wens u nog een fijne dag toe.

18
apr 11

Kids

Zoon: "Pappa, mag ik op jouw computer dat ene spel spelen?"
Man: "Nee nu niet, mijn computer is bezig met van alles."
Zoon: "Jemig, nu ALWEER?"
Ik: "Pappa is naaktfoto's van mij op het internet aan het zetten."
Zoonlief trekt een vies gezicht.
Man (veel te ad rem naar mijn smaak): "Nee dat wil maar niet lukken. Ik krijg ze steeds terug gestuurd met een waarschuwing... iets over internet vervuiling."
Man en zoonlief liggen helemaal in een deuk en ik gniffel wat mee.
Dochter: "Heeft pappa foto's van jou in je blootje?"
Ik: "Nee joh, we maakten maar een grapje."
Dochter: "Hoe kan hij die foto's dan terug gestuurd krijgen?"