28
jul 11

Vloeken

Ik moet een jaar of 6 zijn geweest schat ik in. Het jaar dat mijn broer opa bijna een hartstilstand bezorgde.
Eens per jaar gingen we met het hele gezin naar de verjaardag van opa. De vader van mijn vader.
Echt intensief contact hadden we niet met die kant van de familie. Mijn vader was als nakomertje uit een gezin van 7 kinderen, het zwarte schaap van de familie. Als enige in zijn hele familie had hij de kerk verlaten... een afvallige.
De rest van de familie is zwaar gereformeerd, van de zwarte kousen kerk.
In die tijd bleef het niet beperkt tot zwarte kousen trouwens. Vrouwen liepen gekleed in zwarte jurken tot op de enkels en hun haar in een strakke knot. De mannen droegen uitsluitend zwarte kleding en gingen de deur niet uit zonder hoed of pet op, die natuurlijk in al even stemmig zwart gekleurd was.
Was mijn vader al de fout in gegaan door de kerk te verlaten, ging hij nog verder de fout in door met mijn moeder te trouwen. Een gescheiden vrouw met 3 kinderen uit haar eerste huwelijk en ook al geen God vrezend mens.

Opa was geen opa zoals je je een opa voorstelt. Geen lieve knuffelbeer maar een oude  sacherijnige man die met bijbel teksten om je oren sloeg. Nadat mijn vaders eigen moeder al op jonge leeftijd was overleden aan de gevolgen van diabetes, was opa al snel hertrouwd met een vrouw die 21 jaar jonger was dan hijzelf en had haar plompverloren mee naar huis genomen en haar aan zijn kinderen voorgesteld met de woorden: "Zo jongens, dit is jullie nieuwe moeder."
Mijn vader, die altijd een moederskindje was geweest en op dat moment met zijn 13 jaar vol in de puberteit zat reageerde woedend met de woorden: "Dat IS niet mijn moeder!" en verdween naar buiten.  Zijn stiefmoeder is hem achterna gegaan en heeft hem verteld dat ze inderdaad zijn moeder niet was en nooit kon worden ook, maar dat ze wel een moederfiguur voor hem wilde zijn.  In de daarop volgende jaren werd ze inderdaad als een moeder voor hem en voor mijn broers, zussen en mij ook een echte oma. Jammer alleen van die tiran waarmee ze getrouwd was, maar je kan niet alles hebben.

Onderweg in de trein, naar de verjaardag van opa kregen we instructies.
"Jongens, als we bij opa en oma zijn... NIET VLOEKEN hoor!" En vervolgens namen we tot grote hilariteit een enorme waslijst door met woorden die we vooral niet mochten zeggen. Zo bleek bijvoorbeeld dat ook het woord 'gossie' als godslastering werd gezien. Tja, dat moet je maar net weten natuurlijk, dus was het goed dat de reis naar opa en oma de nodige tijd in beslag nam. Dan konden we nog even lekker vloeken met als excuus dat dit het bespreken was van de verboden woorden.

Eenmaal bij opa en oma verbleven wij als kinderen voornamelijk buiten. Bij de slootkant vingen we sprinkhanen, vlinders, kikkers en speelden op de straat. Tja, dat kon daar in die tijd gewoon. Het enige verkeer daar bestond uit af en toe een fietser en een sporadische boer met paard en wagen.

Met etenstijd moesten we natuurlijk wel binnen zijn. Keurig handen wassen voor het eten en stil aan tafel gaan zitten.
Voor het eten moest iedereen bidden. Stil keken we toe hoe de familie braaf met gevouwen handen en gesloten ogen zat en iedereen alsof het afgesproken werk was, tegelijk de ogen opende en elkaar smakelijk eten wenste.
Steevast werd er op opa's verjaardag zijn favoriete maaltijd genuttigd. Een moddervette speklap, aardappelen, tuinbonen en een jus die uitsluitend leek te bestaan uit vloeibaar spekvet.
Mijn maaltijd bleef dan ook beperkt tot het eten van 2 droge aardappels. Als toetje was er griesmeelpap. Geen pudding, nee pap! Ook die delicatesse liet ik aan me voorbij gaan want ik begon al te kokhalzen als ik het alleen al rook.

Doodstil was het de gehele maaltijd lang. Geen gezellige babbels zoals thuis maar doodse stilte. Het enige geluid was het tikken van de klok en het gekletter van bestek op de borden.
Na het eten was het weer tijd om te bidden en daarna las opa voor uit de bijbel.
Op monotoon gedreun las opa voor en sprak de inmiddels legendarische woorden uit die mijn broer aanzette tot zijn verschrikkelijke daad. Opa las en las en sprak de woorden 'Jezus Christus'.
Mijn broer vliegt overeind en brult keihard door de kamer:  "GODVERRRDOMME opa je mag niet vloeken!!!"

Opa trekt lijkwit weg en hapt naar adem als een vis op het droge.
Oma verschiet van kleur, staat op en vlucht de keuken in, op de voet gevolgd door mijn vuurrood aangelopen moeder.
Mijn vader vertrekt geen spier en zegt na een doodse stilte van zeker 20 seconden: "Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik heb heerlijk gegeten!"
Mijn moeder staat in de keuken haar excuses aan te bieden aan oma, die met schokkende schouders in een hoek van de keuken naar de muur staat te kijken. "Het spijt me zo verschrikkelijk. Ik had ze nog zo gewaarschuwd om niet te vloeken!"
Als oma zich omdraait blijkt dat de schokkende schouders veroorzaakt worden door de verwoede pogingen van oma om haar lachen in te houden. Oma is niet boos, ze begrijpt maar al te goed dat kinderen nu eenmaal kinderen zijn.
Het grote 'feest' was echter wel afgelopen. De hele familie had plotseling erg veel haast om thuis te komen en ook wij namen een paar treinen eerder richting huis dan gebruikelijk was.

26
jul 11

Demoniseren kun je leren

Nu de 2e kamer geniet van hun zomerreces is de tijd rijp voor diverse politici om naast het genieten van een welverdiende vakantie, wat bij te schnabbelen. Dit jaar heeft men gekozen om diverse lezingen en korte cursussen te geven onder de algemene werknaam 'Demoniseren kun je leren'.

Zo geeft staatssecretaris mevr. Veldhuijzen van Zanten een lezing met de pakkende titel 'Door de plee met dat PGB' waarin ze dieper ingaat op de materie hoe je het beste PGB houders weg kunt zetten als oplichters zodat je de kiezers achter je krijgt om een niet bijzonder populaire maatregel door te drukken.
Na de pauze zal zij bijgestaan worden door Sabine Uitslag die wat meer verteld over mantelzorg, hoe je dit kunt verkopen  als een bijkomend klusje in je verder drukke leven en hoe je jezelf weer schoon kunt praten als je verhaal het verkeerde keelgat in geschoten blijkt te zijn.

Mark Rutte geeft een lezing 'Op z'n Grieks' waarin hij verteld hoe hij Nederland diep anaal neemt door met miljarden aan belastinggeld wat in eigen land bezuinigd moet worden, de bink uithangt in de Europese Unie.
Na afloop worden belangstellenden van de lezing uitgenodigd om gezellig een kopje thee te komen drinken in het torentje.

Geert Wilders geeft een meerdaagse cursus waarin tal van onderwerpen worden behandeld.
Ik noem er even een paar.
* Meer in trek door een grote bek
* Wel macht maar geen verantwoordelijkheid hoeven nemen
* Hoe zet ik aan tot haat zonder hiervoor veroordeeld te worden
* Stigmatiseren zonder grenzen
* Vrijheid van meningsuiting voor mij, maar niet voor jou
* Meer Nederlandstalige muziek met een zachte G(eert)
* Hoe ren je weg uit een debat wat je niet kan winnen
* Hoe zaai ik angst bij Henk en Ingrid
* Creatief met peroxide

U ziet het, voor ieder wat wils.

26
jul 11

Na het zuur komt... Jasper Mooren

Hij is vrouwonvriendelijk. Wat zeg ik? Mensonterend zelfs!
Zijn humor is zo inktzwart dat de doden er doodsbang een lichtje bij opsteken.
Vol walging ontvolgen velen hem op twitter. Anderen lachen zich een breuk om zijn uitspraken, totdat ze zelf het onderwerp worden van zijn alles vernietigende humor.

Je moet er een speciaal soort humor voor hebben, om de tweets van @JasperMooren te kunnen waarderen.
En als hij een tweet Twitterland instuurt waarin hij begint over sexloze vrouwen van middelbare leeftijd, krijgt hij weer het nodige over zich heen gestort.
Tja, er zitten natuurlijk toch wat dames op twitter die het niet makkelijk hebben met hun eierstokken die stuiptrekkend  nog wat nakikkeren. En met een overhoop liggende hormoonhuishouding valt het niet altijd mee om de grap in te zien van een dergelijke opmerking.

Na het zuur komt het zoet, zegt men weleens. Nou, in het geval van @JasperMooren kun je er rustig van uit gaan dat na het zuur nog veel meer zuur komt. En als je het in zijn ogen echt verpest hebt, kan het nog weleens zoutzuur worden ook.
Zijn soms ronduit bijtende columns op De Jaap spreken wat dat betreft boekdelen.

Iedereen is dus vrij om @JasperMooren te volgen op twitter want wie ben ik om te bepalen wie je beter wel en wie je niet moet volgen. Maar zeg niet dat ik niet heb gewaarschuwd!

Tags:
26
jul 11

Lief dagboek

Vanmorgen uit bed gekomen na wederom een nacht niet slapen. Nou lief dagboek, ik heb me toch een wallen onder mijn ogen, daar kan ik een brandwondencentrum een maand lang mee voorzien van huid transplantaten.

Gisteren ben ik weer naar het hand en polscentrum geweest, lief dagboek.  Op 2 vingers na zitten nu al mijn vingers in de kunststof ringen om te voorkomen dat mijn gewrichtjes de verkeerde kant of buigen of helemaal ontwrichten.
Ik ben zoals gewoonlijk weer een beetje ongeduldig en wilde nu weleens weten wanneer ik de definitieve braces krijg, want lief dagboek... hoewel ik niet echt bijzonder ijdel ben heb ik wel het gevoel dat ik straal voor lul loop met al dat plastic aan m'n handen. En mijn man maar grappen maken. Eerst zaterdag al op weg naar de supermarkt, toen ik hem vroeg of hij het erg vond dat hij zo voor lul met me loopt. Nee hoor, dat vond hij helemaal niet erg! Hij zou gewoon minstens 3 meter bij me vandaan blijven zodat niemand in de gaten had dat we bij elkaar horen. Toen hij eenmaal in de supermarkt toch gewoon bij me bleef wist hij te vermelden dat hij dat voor mij deed. Met zijn onvoorstelbare knappe uiterlijk zou niemand meer letten op mijn belachelijk voorkomen. Hahahaha, ik moest wel lachen dagboek maar er werd ondanks dat knappe uiterlijk van hem toch wel erg naar me gekeken.

Gisteren dus weer nieuwe plastic hardware aangemeten gekregen en toen ik vroeg wanneer ik nu het definitieve spul kreeg, dat van zilver is en meer wegheeft van excentrieke sieraden, kreeg ik toch een beetje de kous op de kop.
Plotseling werd mijn prima functionerende duimbrace van mijn rechterhand vervangen door een ander exemplaar. Gewoon om te kijken of dat beter werkt, prettiger aanvoelt, blablabla. Het zou veel uitproberen zijn voordat het definitieve spul aangevraagd kan worden en misschien moesten we nog maar eens om te tafel gaan met de instrument maker om ideeën uit te wisselen en advies te vragen.

Wat nu zo erg is... die nieuwe duimbrace zit echt prettiger! Dus ik kan nu ook niet meer aankomen met 'kappen met proberen en aanvragen dat definitieve spul'.  Er moet nog wel een kleine wijziging aan te pas komen merk ik, want dat hypermobiele lijf van me zoekt gewoon net zo lang tot het een andere manier heeft gevonden om iets te ontwrichten.
Volgens die dame van het hand en pols team komt dat wel vaker voor bij mensen met EDS. Grrrrr, ik zit stiekem nog steeds te hopen dat ik 'gewoon' alleen maar hypermobiel ben. Mede omdat hypermobiliteit verminderd als je ouder wordt. Maar die hoop zakt langzaam maar zeker weg aangezien mijn problemen alleen maar groter worden.
In plaats van steeds stijver en minder hypermobiel te worden naarmate ik ouder word, is het er alleen maar erger op geworden.
Moest ik 20 jaar geleden nog echt iets geks doen om iets te ontwrichten... tegenwoordig lazer ik al uit elkaar bij hele normale dagelijkse handelingen. En hoewel ik erg blij ben dat er zo druk aan gewerkt word om mijn handen te stabiliseren, kan ik moeilijk de rest van mijn lijf in een stalen harnas hijsen.

Tja, bij het hypermobiliteitssyndroom ben je belachelijk lenig omdat je van nature soepele spieren en pezen hebt waardoor je veel te flexibel in elkaar zit.
Maar het Ehler-Danlos syndroom is een afwijking van het bindweefsel en dat gaat dus veel verder dan alleen maar hypermobiel zijn. En het is zo verdomde erfelijk dat ik hem eerlijk gezegd nogal knijp voor mijn kinderen.
Niet dat ik ooit iets had gemerkt aan ze hoor, totdat een paar weken geleden zoonlief ineens zijn benen in zijn nek legde en nog wat andere fratsen uithaalde die een normaal mens echt niet kan zonder intensieve training.
Sindsdien slaap ik nog slechter dan ik al deed.
Maar goed, zekerheid kan ik toch pas krijgen als er genetisch onderzoek is gedaan en ik heb nog steeds niks gehoord van het Klinisch Genetisch centrum.

Tot die tijd kan ik in ieder geval wallen kweken onder mijn ogen. Misschien ga ik het toch maar doneren aan dat brandwondencentrum dan. Zo help ik mijn medemens en krijg tegelijkertijd zelf weer een beetje menselijk uiterlijk.
Ik zie wel hoe het gaat lopen allemaal.

 

23
jul 11

Ik mis je

Ik werd vanmorgen wakker met een glimlach op mijn gezicht. In mijn slaap hadden we immers weer grootse plannen gemaakt. Je zou de komende kerstdagen weer bij ons komen logeren en besloten dat we vanzelf wel zouden zien wanneer en of je nog wel terug zou gaan naar je eigen huis. Mijn man, de kinderen en vooral jij en ik waren dol enthousiast over de plannen en toen werd ik wakker. Het duurde maar een paar seconden voordat mijn glimlach plaats maakte voor tranen.
Hoe geweldig onze plannen ook waren, in de wakkere wereld leef je immers al een paar jaar niet meer.

Maar heel weinig mensen hebben ooit begrepen wat dat toch was, die heftige en onverbrekelijke vriendschap tussen ons.  Lange tijd dachten mijn ouders nog dat ik je zag als de opa die ik nooit echt had gehad. Je was immers 41 jaar ouder dan ik. Maar zo was het helemaal niet. We hadden gewoon een waanzinnige vriendschap en we merken zelf nooit het enorme verschil in leeftijd, tot de laatste 5 jaar van je leven dan. Toen werd je dement en pas toen sloeg ons leeftijdsverschil me links en rechts om de oren.

Van kleins af aan hoorde ik van mijn moeder al verhalen over je. Zij had immers vroeger jaren lang bij je in huis gewerkt als huishoudster en kindermeisje van je 3 kinderen. Ze had de tijd van haar leven bij jullie gehad want ondanks dat ze voor jullie werkte en er dus voor betaald kreeg, was ze bij jullie behandeld als een deel van het gezin. Ze heeft dan ook altijd contact met jullie gehouden al ging dat voornamelijk via brieven en af en toe telefonisch.

Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het zo gelopen is. Ik weet alleen dat ik op mijn 12e jaar samen met mijn moeder bij jou en je vrouw in de tuin zat. Een dagje bij jullie op visite in Vleuten. En ooooooh wat was ik verlegen en onzeker in die tijd met m'n beugelbekkie, mijn niets-mee-te-beginnen haar en mijn Charlie Chaplin voeten. Want ja, op mijn 12e was er nog niet begonnen aan de grote verbouwing van die fout gegroeide benen van me.
Hoewel ik me de reis en alles naar je toe niet kan herinneren, staat me nog haarscherp voor ogen hoe we bij jullie in de tuin zaten, aan die grote houten tafel waar de bankjes aan vast zaten, ik met een groot glas limonade voor me en me ongemakkelijk en veel te bewust van het feit dat je me zat te bekijken... nee, te bestuderen bijna!

Ineens volgde de woorden die ik nooit meer zal vergeten, die mijn hele leven hebben veranderd vanaf dat moment.
"Jij bent een spetter! Jij moet maar eens hier komen logeren."
Ik hoorde mijn moeder in de lach schieten. Ik en ergens logeren... wat een grap! Ik wilde nooit ergens logeren!
Het werd dan ook doodstil toen ik zei: "Over 2 weken begint de zomervakantie, dan kan ik wel logeren."
Seconden lang was er alleen het geluid van de vogeltjes in je gigantisch voiliere die vrolijk door sjilpten.

En gelogeerd heb ik! Je kwam me halen op de eerste dag van de vakantie en tot de enorme verbijstering van mijn ouders heb je me pas 6 weken later weer terug gebracht. Jaren lang heb ik iedere vakantie bij je door gebracht en als ik weer eens lange tijd in het ziekenhuis lag in die jaren daarna, logeerde je regelmatig bij mijn ouders zodat je me dagelijks kon bezoeken.

Door jou heb ik zelfvertrouwen gekregen. Je was mijn vriend, leraar en mentor.
Toen ik trouwde was je mijn getuige en had je jaren daarvoor mijn man ook al in je hart gesloten.
De logeerrollen werden omgedraaid want toen er eenmaal kinderen kwamen bij ons die ook nog eens een gebruiksaanwijzing bleken te hebben die niet was meegestuurd, kwam je gewoon bij ons logeren. En hoewel vooral mijn zoon door zijn autisme niets van 'vreemden' moest hebben, had jij een band met hem waar niemand tussen kon komen.

Je hebt ooit eens tegen mijn man gezegd: "Wees maar blij dat ik geen 35 of 40 jaar jonger ben, want je had geen schijn van kans gemaakt bij Wil! Dan had ik haar al ingepikt ruim voordat jij interesse had kunnen tonen."
In alle ernst antwoordde mijn man terug: "Dan hebben we nu toch de beste deal want nu hebben we haar allebei, ieder op onze eigen manier."

Op een dag belde je me, totaal overstuur. Je wilde dat mijn man je kwam halen. Je woonde toen al een poosje in een bejaardenhuis en je vrouw was al een aantal jaar dood. Je was al stevig aan het dementeren en tot grote frustratie van je eigen kinderen kon je je hen niet meer herinneren en mij wel. Je was zo overstuur die dag. Je was er van overtuigd dat je werd bestolen. Je hersenen waren al zo ver heen dat je niet begreep dat je niet was bestolen maar dat je zelf niet wist waar je je spullen liet. Maar je woonde zo ver weg en mijn man was nog aan het werk.
Ik heb toen een hele grote fout gemaakt die ik nooit meer terug kan draaien. Ik beloofde je dat mijn man je zou komen halen zodra hij klaar was met zijn werk. Maar je bleef zo angstig dat ik je dochter heb gebeld. Zij woonde immers zoveel dichterbij je en misschien dat zij je kon kalmeren tot mijn man aankwam.

Of het jaloezie is geweest weet ik niet. Misschien wel angst van je kinderen ook.  Hoe dan ook, ik kreeg diezelfde avond een telefoontje terug van je dochter. Je was overgeplaatst naar een verzorgingshuis waar je intensieve zorg kon krijgen.
Ze wilden mij pertinent niet vertellen waar je naartoe was gebracht en ook het bejaardenhuis waar je tot dat moment had gewoond had instructies gekregen om me vooral geen informatie te verstrekken over je nieuwe verblijfplaats. Ik was immers geen kind van je, had nergens een bloedband met je of wat dan ook.

Dat telefoontje is het laatste geweest wat ik van je gehoord heb. Twee jaar geleden viel er ineens een rouwkaart in de brievenbus. Je was in alle stilte gecremeerd, naar jouw eigen wens.
Zelfs afscheid van je nemen werd me niet gegund door je kinderen. We hadden het zo vaak gehad over je wensen na je dood. Niks crematie in stilte! Je wilde een begrafenis en een groot feest achteraf. Je had zo verschrikkelijk veel vrienden en je zag het altijd helemaal voor je. Zo'n begraafplaats, helemaal zwart van de mensen. Al je vrienden en familie bij elkaar, herinneringen ophalend aan je leven en vooral je grappen. Want humor had je! Er moest een restaurant afgehuurd worden waar al je vrienden en familie tot in de vroege uurtjes moesten kunnen eten, drinken en vooral lachen. Dát was je wens! Ik weet ook van de enorme verzekeringspolis die je speciaal voor die gelegenheid had afgesloten. Ja ik wist zelfs wat die polis je kostte al jarenlang. Dat kostte een heleboel geld want je was al vanaf je veertigste zwaar hartpatiënt en dan zijn verzekeringen niet goedkoop als je allemaal grootse wensen hebt.
Maar helaas, je bent dus gecremeerd in het bijzijn van uitsluitend je kinderen en kleinkinderen. Ik heb niet eens een plekje waar ik naartoe kan om veel te laat alsnog afscheid van je te nemen.

Maar vanmorgen was je er weer in mijn droom. Wat maakten we toch geweldige plannen. Je zou weer naar ons toe komen. Je zou hier nog voor de kerst aankomen zodat je de feestdagen met ons door kon brengen en we zagen nog wel wanneer en of je ooit nog terug zou gaan naar je eigen huis.
Heel even was het weer als vanouds.
Ik mis je lieve, lieve vriend.
Het spijt me zo dat ik je dochter toen heb gebeld. We hadden je gewoon moeten komen halen.
Vergeef me.

20
jul 11

Column van Sabine anders uitleggen

Ik ga het gewoon proberen. Ik pak het column van Sabine Uitslag erbij en ga het met alle positiviteit die ik in me heb op de juiste manier uitleggen. Dat moet gewoon kunnen want ik zie steeds meer reacties komen van mensen die zeker weten dat ze juist een goed punt maakt in haar column. En als hun het zien, dan moet ik dat ook kunnen.
Laat ik gewoon bij het begin beginnen en bij ieder stukje mijn best doen om het zo positief mogelijk uit te leggen.

"De waardevolle samenleving

Iets doen voor een ander: is dat waardevol of kost het vooral tijd?"

Nou Sabine, dat is vooral waardevol. Natuurlijk kost het ook tijd maar dat kost een hobby ook. De samenleving zou er alleen maar op vooruit gaan als iedereen zijn/haar verantwoordelijkheid zou nemen en regelmatig eens iets onbaatzuchtig voor een ander zou doen.

"Laatst was ik in het weekend een ontbijtje aan het klaar maken voor mezelf en m’n lief en ik vroeg me af: ben ik nu aan het mantelzorgen?"

Hahahaha, je hebt wel humor! Altijd fijn als een volksvertegenwoordiger ook een goed gevoel voor humor heeft. Hou vol!

"Wat is eigenlijk de definitie van mantelzorg? Want wat is ‘normale zorg’ voor een ander en wat is extra? Is dat dan niet voor iedereen anders? Dat zijn zo van die vragen die me de hele week kunnen bezighouden. "

Hahahaha, en weer een grapje!  Want een hele week bezig blijven om die vraag te beantwoorden in je vakantie, dat is toch zonde van je vrije tijd. Gelukkig is er een hele duidelijke definitie van wat mantelzorg is en aangezien jij je in de 2e kamer bezig houd met het zorgbeleid, heb je die informatie vast ook gekregen. Daarom weet ik dat je ook hier een grapje maakt, jij vrolijke vakantiegangerT.

"Wat ik overal lees en hoor is dat de groep mantelzorgers heel groot is en dat ze het enorm zwaar hebben. Maar hoe ging dat ‘vroeger’ dan? Was het, toen er nog geen computer, skype, robot-stofzuiger en wasmachine was, dan niet nog veel zwaarder?"

Dat is een moeilijke voor je, want tja... zo oud ben je natuurlijk nog niet dat je weet hoe dat ging in die tijd. Ik zal toch proberen een klein beetje uit te leggen. 'Vroeger' waren de rollen heel duidelijk verdeeld. De man des huizes werkte hard en werkdagen van 12 uur waren dan ook geen uitzondering. De vrouw des huizes was thuis en zorgde voor de kinderen en het huishouden. Als de grootouders nog leefden bestond zelfs de kans dat die generatie ook nog in hetzelfde huis leefde.
Kinderarbeid was toen nog niet verboden en al van jongs af aan werkten kinderen keihard mee. Moeder de vrouw had veel minder schoon te houden want er was niet voor iedereen een aparte slaapkamer, speelgoed was er amper en ook het huis stond niet vol met prullaria zoals tegenwoordig. Je ging eens per week in bad en trok ook maar eens per week schone kleren aan. Gelukkig maar, want op de hand wassen was zwaar werk. Ja het leven was toen zwaar, maar simpeler en veel duidelijker.
Ernstig zieke mensen draaiden het ziekenhuis in, of ze gingen gewoon dood. Dat hoorde nu eenmaal bij het leven toen.
Zwaar gehandicapten had je in die tijd niet zoveel als nu want die werden of ergens weggestopt waar niemand er last van had of ze gingen ook gewoon dood. Zo ging dat nu eenmaal in die tijd. Begrijp je het nu wat beter?

"En wie is dan die mantelzorger? Als jij je oude vader helpt met de steunkousen en je kookt zijn potje (gewoon wat extra’s van wat jezelf kookt voor je gezin of jezelf), is dat dan mantelzorg? Valt daar dan ook het bezoekje op zaterdag of zondag onder? Of valt dat gewoon onder de noemer ‘gezelligheid’?"

Nou jij valt zeker onder de noemer 'gezelligheid' want meid meid, ik blijf lachen met je.
Nee, je vader helpen met zijn steunkousen en wat extra koken zodat hij ook mee kan eten valt natuurlijk niet onder mantelzorg, dat beseft iedere suffert denk ik wel. Maar je hebt wel gelijk als je zou zeggen dat zulke dingen best eens wat vaker mogen gebeuren. Dat zou een heleboel schelen in de vereenzaming van ouderen vandaag de dag. Dus heel goed dat je dat even onder de aandacht brengt. Je bent een toppertje Sabine!

"Is een moeder die een baby voor de derde keer in een nacht uit bed haalt om te verzorgen een mantelzorger? De baby is immers zeer kwetsbaar en afhankelijk. Als moeder kan je moeilijk na drie keer uit bed te zijn gegaan zeggen: nee, nu is de maat vol, ik raak totaal overbelast, ik bel de thuiszorg! Als ik die vraag wel eens stel, vragen moeders me of het wel goed met me gaat."

Dat hoort natuurlijk gewoon bij het moederschap. Tjee, ik ben er een jaar lang wel vaker dan drie keer per nacht uit gegaan toen mijn kinderen nog klein waren.  Niemand die me daar over heeft horen klagen.
Het begint alleen wel anders te worden als je weken aan een stuk helemaal de tijd niet krijgt om te gaan slapen omdat je bijvoorbeeld een huilbaby hebt die dag en nacht gilt. Dan is het wel fijn als er af en toe even iemand op wil komen passen zodat je zelf bij kan slapen. Maar ook dat vangen mensen meestal gelukkig onderling wel op door bijvoorbeeld familie erbij te roepen.  En als die dan even oppassen zodat je zelf lekker een paar uurtjes kan slapen, is dat ook nog geen mantelzorg.

"Inmiddels ben ik in mijn speurtocht wel wat wijzer geworden. Mijn conclusie is dat we mantelzorg tegenwoordig kwantificeren en daarmee wordt datgene wat altijd vanzelfsprekend was opeens iets waar eisen en verwachtingen aan worden gesteld."

WOW! Daar raak je me even kwijt. Je trekt een hele vreemde conclusie hier want je hebt het namelijk nog nergens over mantelzorg gehad! Je hebt alleen dingen opgenoemd waarvan we dus hebben kunnen vaststellen dat dit juist NIET onder mantelzorg valt. De dingen die we altijd als vanzelfsprekend hebben beschouwd, zijn misschien vandaag de dag iets minder vanzelfsprekend geworden, maar de voorbeelden die je noemde waren geen voorbeelden van mantelzorg.
Wel is het moeilijker geworden om even iemand om hulp te roepen aangezien de maatschappij inmiddels zo veranderd is dat zowel man als vrouw geacht worden te werken. Hoewel dit nog steeds ieders eigen keus is zijn de kosten van het onderhoud wel dusdanig geworden dat het praktisch ondoenlijk is geworden om nog rond te komen van één inkomen, dus kun je niet zo makkelijk meer even een broer, zus, buurvrouw of kennis bellen als je even hulp nodig hebt.

"Maar mijn boodschap is dat het juist hartstikke waardevol is als je de yogales moet afzeggen omdat je gaat koken voor een doodzieke vriendin. "

Eh... die doodzieke vriendin... bedoel je hier letterlijk doodziek in de zin van, op sterven na dood-zieke vriendin? Als je daar alleen een yogales voor afzegt om voor haar te koken moet je je rot schamen. En als dat het enige is wat je voor haar doet, valt dit niet onder mantelzorg hoor. Je eigen leven op hold zetten om voor die zieke vriendin te gaan zorgen, zo lang als dat nodig is, dát is mantelzorg! Niet alleen eten koken, maar desnoods helpen om het eten naar binnen te werken bij haar. Daarna zonodig haar bed verschonen.  Dag en nacht aan haar bed zitten of in ieder geval bij haar in huis blijven zodat je er bent zodra je nodig bent. Alles wat ze zelf niet meer kan, daarbij helpen, taken overnemen, dát is mantelzorg.
Jij hebt het over op bezoek gaan bij een doodzieke vriendin. Niet over mantelzorgen.

"Veel mensen hebben het zo nog niet bekeken. Je bent waardevol als mens als je voor niets iets doet voor een ander. Dan is je zoon, je buurman of moeder van onschatbare waarde, die absoluut niet te kwantificeren is! "

Veel mensen hebben het zo nog niet bekeken inderdaad. Simpelweg omdat je het niet over mantelzorg hebt Sabine.
Ja je bent waardevol als mens als je voor niets iets doet voor een ander, maar als je de voorbeelden die jij noemt al als waardevol beschouwd, dan moet je werkelijk de wereld denken van al die echte mantelzorgers! Die moet je dan op een gigantisch voetstuk hebben staan. En voor iemand die mantelzorgers op een voetstuk heeft staan heb je een vreemde manier van dit te laten merken.

Begrijp je nu hoe die verwarring en woede heeft kunnen ontstaan over je column? Ieder mens die je column leest en die zelf nooit te maken heeft gehad met mantelzorg heeft door het lezen van jouw column nu zoiets van:  'Stelletje aanstellers die mantelzorgers. Wat voor moeite is het nu om een keer niet naar yoga te gaan en een soepje te koken of een paar steunkousen aan te trekken?'
Want Sabine... als jij dus blijkbaar al niet begrijpt wat mantelzorg echt inhoud, hoe kun je dan verwachten dat de rest van Nederland het wel begrijpt? Ze krijgen immers nogal verkeerde en vooral misplaatste uitleg er over van je.

Jammer hoor, je begon zo goed in je column. Al die grapjes die je maakte en zo... heerlijk luchtig allemaal.
Jammer ook voor het CDA want die stonden er al niet zo best voor en je bent nu niet bepaald goeie reclame aan het maken voor ze. Want ook jij bepaald een deel van het gezicht van het CDA. En niks mis met dat smoeltje van je, maar wat er uit komt is niet erg zinnig. Echt heel erg jammer allemaal.

Ik ben een enorm optimistisch mens Sabine en heb echt heel erg mijn best gedaan om je column op de meest positieve manier uit te leggen, maar kun je me dan nog even helpen? Je zei vanmiddag op RTV Oost dat het niet de bedoeling is geweest om mantelzorgers te kwetsen.
Het kan dan niet je bedoeling zijn geweest, maar je hebt het wel gedaan! Een keer gemeend sorry zeggen zou niet misplaatst zijn, maar dat heb ik nergens uit kunnen halen vanmiddag.
Ik denk dat je een enorme knaller in positieve zin zou maken voor jezelf en het CDA als je tegenover iedereen zou toegeven dat je je hebt vergist en het zo nooit had moeten schrijven.
Echt, dat zou je zoveel menselijker maken. En geloof me, we zijn veel vergevingsgezinder dan je denkt. Iedereen maakt fouten, maar je bent pas een bikkel als je dit toe durft te geven.

Je vertelde vanmiddag op RTV Oost dat je met je column mensen wilde prikkelen. Ik hoop dat je nu begrijpt dat je niet prikkelde maar een enorme groep mensen de doodsteek gaf met je column.
Als je werkelijk in de veronderstelling bent dat de voorbeelden die je noemde onder mantelzorg vallen, zit je in de 2e kamer niet op de juiste plek Sabine.

Een fijne vakantie nog verder.

20
jul 11

Prikkelende Sabine

Arme Sabine, zo onbegrepen door heel veel mensen.
Ze kan maar niet begrijpen waar al die commotie over is voor wat betreft haar column.
Deze was immers alleen maar bedoeld om op een prikkelende manier de discussie aan te zwengelen. Nou meid, dat is je gelukt hoor! Ik voel de doorns stevig prikkelen, wat zeg ik... het steekt me zelfs!

Gaat het nog een beetje met je meiske? Je hebt het vast zwaar momenteel, daar op vakantie in Italië. Je hoeft toch niet IEDERE ochtend een ontbijtje klaar te maken voor je vriend hoop ik? Goed voor jezelf zorgen hoor, anders ga je er misschien nog aan onderdoor.
Laat anders af en toe eens een ontbijtje bezorgen zodat je zelf ook nog even kunt ontspannen.
Pak een extra uurtje yoga of zo, want we moeten natuurlijk niet hebben dat je straks met een burn-out terug keert in de 2e kamer. Dan zou je daar misschien zomaar dingen kunnen gaan zeggen die je anders bedoelde dan ze werden opgenomen en moet je je daar ook weer verantwoorden.
Stel je voor dat je sorry moet zeggen. Dat kan natuurlijk niet als politica.

Al die domme mensen ook, die begrijpen helemaal niets van je. Ligt niet aan jou hoor, is gewoon een gebrek aan intelligentie van al die mensen die je column lazen en zomaar boos werden om niets. Meid meid, wat moet jij het zwaar hebben.

Mag ik je nog een vraag stellen Sabine?
Waarom stel je vrijwilligers en mantelzorgers steeds gelijk? Misschien heb ik ook dat weer verkeerd begrepen hoor, dat kan natuurlijk. Maar die indruk wek je steeds als je mantelzorgers en vrijwilligers in dezelfde zin noemt.
Kijk Sabine, een vrijwilliger is iemand die na heeft gedacht en zelf een beslissing heeft genomen om vrijwilligerswerk te gaan doen. Als dit toch niet blijkt te bevallen is een vrijwilliger ook vrij om hier weer mee te stoppen.
Mantelzorg is echter niet iets waar je voor kiest! Dat denk jij wel, maar in vrijwel alle gevallen is het iets wat je overkomt door de omstandigheden. De meeste mantelzorgers zijn gedwongen om te gaan zorgen voor hun naaste. Uit liefde, ja natuurlijk! Maar wel gedwongen door omstandigheden.
Omstandigheden die anders hadden kunnen zijn als er maar voldoende zorg was geweest door mensen die hier daadwerkelijk voor geleerd hebben. Wiens beroep het is om te zorgen dus. Maar jammer genoeg zijn die er niet voldoende.
Gelukkig was er in het verleden nog een kabinet die dit begreep en een PGB in het leven riep zodat mensen die extra zorg nodig hadden, dit zelf in konden kopen.
Soms deden ze dit door mensen van buiten in te schakelen en soms gingen ze noodgedwongen zelf minder werken of zelfs stoppen met werken en lieten zichzelf wat compenseren hiervoor door vanuit dat PGB zich te laten betalen zodat ze financieel niet helemaal kopje onder gingen.
Maar ja... we hebben inmiddels allemaal wel begrepen dat het huidige kabinet het allemaal veel te duur vond worden en dit weer terug gaat draaien.

En daar kom jij in beeld he Sabine? Want jij hebt nu de taak gekregen om al die hysterische mensen die in angst zitten omdat hun PGB binnenkort afgepakt gaat worden, om precies die mensen gerust te stellen. En natuurlijk ook om meer mensen te stimuleren om ook vooral maar te gaan mantelzorgen. Daarom moest dat prikkelende column er natuurlijk komen. Zodat al die domme mensen nu eindelijk eens te weten komen hoe heerlijk het voelt om te MOGEN mantelzorgen. Want je moet het natuurlijk wel op een fijne manier brengen, dan vergeten ze hopelijk dat ze straks kunnen fluiten naar dat stukje financiële compensatie en gewoon weer fulltime aan het werk moeten maar daar bovenop nog wel gewoon moeten mantelzorgen.
Dat vrijwel geen werkgever daar een boodschap aan heeft is niet jouw zorg toch Sabine? Jij kan ook niet helpen dat een werkgever geen uitgeput persoon, die iedere keer verdwijnt om tussendoor te gaan mantelzorgen, aan wil nemen of in dienst wil houden. Is allemaal niet jouw probleem.
Dan maar een keer je yogales afzeggen hoor! Oh wacht... daar is natuurlijk geen geld voor... en geen tijd ook nog! Nou ja, dan stoppen ze maar gewoon met hun sociale contacten hoor. Je moet toch iets over hebben voor dat gelukzalige gevoel om te mogen mantelzorgen?

Maar Sabine, nu ik je toch spreek... Heb jij het nooit raar gevonden dat een chirurg zijn/haar eigen kind/partner niet mag opereren omdat hij/zij daar een emotionele band mee heeft, maar een mantelzorger wel allerlei handelingen moet verrichten op een naaste maar dan zonder daar ooit een opleiding voor te hebben genoten?

Best gek he, als je er even over nadenkt. En dat allemaal zonder ervoor betaald te krijgen ook nog! Maar we hebben van jouw column geleerd dat het hartstikke waardevol is om te mogen mantelzorgen. Mantelzorgers zijn zelfs van onschatbare waarde schreef je.
Maar lieve Sabine... nog geen enkele mantelzorger heeft van die onschatbare waarde brood kunnen kopen, huur kunnen betalen, benzine kunnen tanken of yogalessen kunnen nemen.

Ik was gisteren heel erg boos op je en heb in mijn woede geroepen dat je je domme Christen waffel moest houden. Dat was heel erg fout van me en daar wil ik mijn excuses voor aanbieden. Ik ben geen politicus dus ik kan gewoon sorry zeggen en toegeven dat ik fout was. Voor jou is dat een stuk moeilijker begrijp ik.

Maar mag ik wel vinden dat je in je column je woorden niet erg zorgvuldig hebt gekozen? Zeker van een politicus verwachten wij burgers, dat ze zich duidelijk kunnen maken. Is een politicus daartoe niet in staat... nou ja... een normale werkgever zou je op staande voet ontslagen hebben Sabine.

Als ik je dan tot slot nog een tip mag geven... als je het niet zeggen kan, zing het dan! Daar schijn je ook nog ervaring in te hebben dus wat willen we nog meer?

En nu even aan mijn mantelzorger vragen of hij die verrotte prikkels wil verwijderen.