30
aug 11

Sociale werkplaats dag 2

Keurig op tijd stond vanmiddag het busje voor de deur. Na een hele ochtend mezelf moed inspreken ga ik richting sociale werkplaats. Bij aankomst blijkt dat ik inderdaad alle testen gisteren al gemaakt heb en ik mag aan het werk.
Aan de ene tafel zitten 8 vrouwen stickers te plakken op zakjes snoep.
Aan de andere tafel zitten een man en een jonge knul kartonnen dozen in elkaar te zetten. Omdat zij overduidelijk in de minderheid waren plus het feit dat er overduidelijk meer dozen gemaakt moesten worden dan stickers geplakt, ben ik maar bij de heren aan tafel geschoven.
Ik voel de druk op mijn gewrichten in m'n vingers en doe mijn best om een manier te vinden waarop ik ze niet ontwricht.
Na het 5e doosje heb ik daar een redelijke techniek voor gevonden maar mijn nog steeds zwaar gezwollen vingers door het schrijven gisteren, zwellen verder op. Mijn linkerhand is goed te doen. Die heeft gisteren dan ook geen 60 pagina's met testen in hoeven vullen, het luie kreng.
Vandaag is het dus tijd dat ook die eens iets gaat doen en aarzelend krijgt ook die een ritme te pakken.

"Intelligent werk weer vandaag he?", moppert mijn overbuurman aan tafel richting mij.
Niet echt, maar ik heb begrepen dat we blij moeten zijn dat er werk is.
"Ja er schijnt geen moer te zijn aan werk."
En vervolgens begint meneer een enorm verhaal te doen over hoe hij als vrachtwagenchauffeur door heel Europa heeft gereden, jaren lang. Dat zijn vrachtwagen aanvoelde als zijn huis omdat hij er in werkte, leefde en sliep. Dat hij er een tv in had zitten en een koelkastje wat precies groot genoeg was om een six-pack bier in koud te zetten.
Eindeloos verteld hij over de plaatsen waar hij geweest is, hoe schitterend Zwitserland is enz.
Ik kan er niet over meepraten. Zelf ben ik nooit Nederland uit geweest. Ja... we zijn in het verleden eens via België naar Limburg gereden, maar dat was er alleen doorheen rijden en kun je nauwelijks meetellen als in het buitenland verblijven. En dan ineens krijg ik een tip van hem.
"Denken doe je maar thuis. Zodra je in het busje stapt moet je stoppen met zelf nadenken anders word je hier stapelgek. Ik geef je 3 weken en dan is het voor iedereen duidelijk. Dan heb je je erbij neergelegd en past je aan qua denk- en werkniveau wat ze hier hanteren, of je rent gillend naar huis om nooit meer terug te komen."
Dan kies ik voor het gillend rennen denk ik, want de laatste keer dat ik kon rennen kan ik me niet meer herinneren. Dat zou pas een wonderbaarlijke genezing zijn!
"Oh sorry hoor, ik bedoelde het niet letterlijk. Het was niet mijn bedoeling om je te kwetsen."
Maak je niet druk, als je me wat beter zou kennen zou je weten dat je mij daar niet mee kan kwetsen. Mijn reactie was pure zelfspot en ik zie overal de humor van in.
"Humor! Oh dat verdwijnt nog wel als je hier lang genoeg rond loopt.  Ik zit hier nu 3 maanden nadat ik al ruim 3 jaar in de bijstand thuis heb gezeten en moet dit doen om de bijstand te behouden. Met mijn 59 jaar is er geen baas meer die mij nog aanneemt dus ik zit hier waarschijnlijk vast tot aan mijn pensioen. Het lachen is mij allang vergaan hier."
Dan gaat dat dus mijn voornaamste taak worden hier. Het lachen terug brengen. Dat doe ik gewoon gratis tijdens het doosjes vouwen hoor. Ik kan multi-tasken.

Na de koffiepauze zijn we nog dik anderhalf uur bezig met de dozen en mijn handen voelen aan alsof ze het ieder moment kunnen begeven maar we zijn er zo goed als doorheen dus ik zet nog even door. Het stickers plakken bij de dames was al lang en breed klaar en de dames hebben het heel druk met niets doen terwijl wij door ploeteren op de dozen.
Als ook die klaar zijn komt er een palet binnen met grauwe kartonnen dozen en we moeten allemaal bij elkaar komen zitten om te kijken naar wat de bedoeling is van de volgende klus.

"Kijk, je maakt de doos open en stort hem leeg op tafel." De afdelingschef doet het keurig voor want er zijn een aantal Marokkaanse vrouwen aanwezig die het moeten hebben van het visuele gebeuren aangezien ze geen woord Nederlands verstaan en/of spreken.
"In de doos zitten 10 plastic zakken. Die scheur je open. In iedere zak zitten 5 kleinere plastic zakken met ieder 1 internet kabel. Die zakken scheur je ook open en haalt de kabel eruit. Als je alle kabels eruit hebt doe je ze weer keurig alle 50 terug in de doos waar ze uit zijn gekomen en het plastic gooi je weg."
Ik plooi mijn bakkes in mijn meest ontwapenende blik en vraag met een grote grijns: 'Dat is ingewikkeld, kun je het nog één keer voordoen?'
Een paar mensen kijken me boos aan met een blik van 'stom rund' maar verder reageert er niemand en de afdelingschef blijft er zelf rustig onder. Hij herhaalt in sneltreinvaart nogmaals de handelingen zonder een spoortje van emotie in zijn stem of op zijn gezicht.
"Zak openscheuren, 5 zakken eruit, die openscheuren, kabel eruit en terug in de doos. Is het nu duidelijk?"
Ik durf de grap niet echt door te zetten en mompel dat ik wel zal zien of ik dergelijk zwaar intellectueel werk aan kan.

Als ik de 5e zak open probeer te scheuren klapt mijn linker pink door een gewricht. Precies op een gewrichtje wat dus NIET in een brace zit. Met alleen een "aaaaaauuuuuuu!" ruk in mijn pink terug op zijn plaats en ontzie die pink bij de volgende zakken.
Een paar minuten later klapt mijn rechter wijsvinger  door en mijn Marokkaanse buurvrouw ziet het gebeuren en geeft een schreeuw die alle taalbarrieres doorbreekt.
Er ontsnapt mij een hartstochtelijke "GODVERRRRRDOMME" en ik ruk ook die vinger weer in de juiste stand.

Genoeg zelfmutilatie voor 1 dag, ik ga naar het kantoortje.

Kunnen we even praten, want dit gaat niet werken voor me.
De heren begeleiders gaan er eens goed voor zitten en ik pak er heel brutaal ook een stoel bij.

Het is misschien heel brutaal van me maar wat wéten jullie eigenlijk van de mensen die hier binnen komen?
"Hoe bedoel je?"
Nou... zijn jullie op de hoogte van hun kunde en onkunde, van hun aandoeningen, genoten opleidingen en werkervaringen en zo meer?
"Eh ja... we krijgen het hele rapport binnen van iedereen he, maar ja... door de verhuizing en zo zijn we er nog niet echt aan toegekomen om er naar te kijken."
Mag ik jullie dan mijn rapport als leesvoer adviseren want gisteren heb ik mijn hand in de kreukels geholpen om toch maar te voldoen aan jullie vaste routine om iedereen die testen te laten doen, die overigens heel zwaar beneden mijn niveau waren en vandaag krijg ik uitsluitend werk te doen wat ik niet mag doen! Nu is het laatste wat ik wil dat jullie me gaan zien als de zeikert die haar werk probeert te ontlopen, maar ik heb geen WSW indicatie gekregen omdat ik zweetvoeten heb en dat lelijke plastic aan mijn handen is geen fashion statement.  Ik heb zojuist in 8 minuten tijd 2 vingers ontwricht omdat ik echt wel wil laten zien dat ik niet te beroerd ben om te testen of ik iets wel of niet kan, maar ik ben wel mezelf op deze manier verder kapot aan het maken.

De heren trekken wat witjes weg en zoeken driftig naar een map met de dossiers om vervolgens tot de conclusie te komen dat die per ongeluk mee verhuisd zijn met de administratie naar Vlissingen.
"Nee, je moet hier geen dingen doen waar je jezelf mee beschadigd. Maar wat heb je dan? En nog belangrijker... wat kun je wél?"
Ik leg uit dat ik wel heel extreem hypermobiel ben en dat op mijn ellebogen na al mijn gewrichten in mijn lichaam bij geringe belasting al ontwrichten. Dat ik geboren ben met die afwijking maar dat het door de jaren heen steeds ernstiger vormen heeft aangenomen door het verkeerd belasten en eindeloos ontwrichten.
"Kunnen ze daar niks tegen doen dan? Krijg je therapie?"
Nee en ja. Er is niks aan te doen, alleen voorkomen dat het nog erger zal worden door zoveel mogelijk te voorkomen dat ik iets ontwricht. Daar is dus al die plastic hardware voor aan mijn handen en ik doe ook mijn best om dat wat niet ingepakt kan worden op de juiste manier te gebruiken, maar met het soort werk wat ik hier te doen krijg blijkt dat dus niet mee te vallen.
"Wat kun je wel?"
Kantoorwerk! Ik heb bij de intake al gemeld dat ik de opleiding, ervaring en mogelijkheden nog steeds bezit om op een computer te werken en de telefoon op te pakken.
"Ja maar soort werk hebben we hier niet. Dat kan alleen als je uitgezonden zou worden naar een kantoor. Want het kantoor van ons is verhuisd naar Vlissingen en daar zitten uitsluitend ambtenaren en die krijgen nu ook te maken met inkrimping. Dan gaan ze niet nog een extra ambtenaar de laan uitsturen om jou daar in de plaats te zetten!"
Dus tot de tijd dat er een gepaste baan voor me is gevonden moet ik hier mijn tijd slijten en zonder enige vorm van financiële tegemoetkoming mijn lichaam verder vernielen?
"Nee, dan moet je alleen de dingen doen die je wel kan."
Nou okay, ik kan die kabels in de dozen stoppen maar dat plastic open scheuren lukt me dus niet, net zo min als sjouwwerk.
"Dan doe je dat voor nu. Kun je wel schilderen?"
Geen idee hoe lang ik een kwast vast kan houden voordat de kramp erin schiet bij me, maar ik ben zeker bereid om het te proberen.
"Dan kun je dat de volgende keer proberen en geef de volgende keer op tijd aan dat iets niet gaat want volgens mij heb je een collega de stuipen op het lijf gejaagd net."

Mooi, dat is dus afgesproken. Ik doe alleen nog dingen die niet fout aanvoelen voor mijn lijf. En ook dat zal nog zoeken en uitproberen worden want ik weet zelf bij lange na nog niet wat ik wel en niet kan en ben bij het handenteam net begonnen met opnieuw leren hoe je bepaalde handelingen kan aanpassen en doen zonder je gewrichten onnodig te overbelasten.
De laatste keer heb ik knikkers op leren pakken en kralen uit een blok kneedklei peuteren zonder mijn gewrichten te overstrekken.  Helaas bleek vandaag dus maar weer dat het nog lang geen automatisme is en het nog heel veel oefening gaat kosten voordat ik alles anders doe dan ik mijn hele leven gedaan heb.

Morgen heb ik een vrije dag. Dan kan ik mijn wederom zwaar gehavende vingers rust geven en donderdag weer vol goede moed proberen een beetje humor in de tent te krijgen daar op de sociale werkplaats. Want damn... er hangt echt een grafstemming bij de collega's onderling. Dat MOET anders kunnen.
En tijdens het grappen en grollen schilder ik dan wel vogelhuisjes of zo.

29
aug 11

Sociale werkplaats dag 1

Het zit er op. Mijn allereerste dag bij de sociale werkplaats. Nou ja... dag is een groot woord. Middagje klopt beter.
Voorlopig ben ik elke maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag van 12:30 - 16:30 daar aanwezig om... eh tja... voor wat precies?

Het begon allemaal al geweldig. Ik had keurig een week geleden schriftelijk de bevestiging gehad dat ik vanaf 29 augustus aan de slag kon met mijn stage op de sociale werkplaats en ik zou keurig thuis opgehaald worden en weer thuis gedropt aan het einde van de dag.
Wat kon er nog mis gaan denk je dan. Maar hé... we hebben het hier nog wel over dezelfde sociale werkplaats die me al vanaf het begin af aan hebben dwars gezeten.  Niets, maar dan ook echt niets is daar tot nu toe gewoon vlot en foutloos verlopen. Even bellen om telefonisch een afspraak met de bedrijfsarts verzetten kost je al een hele ochtend omdat niemand weet naar wie je doorverbonden moet worden en dus steevast bij de verkeerde terecht komt.

Maar goed, alles was rond en ik had schriftelijke bevestiging gekregen dat het rond was dus als eeuwige optimist had ik er goede moed in, al was ik best wat gespannen. Ik wist immers totaal niet wat ik kon verwachten want echt royaal zijn ze er niet met informatie verstrekken.
Toen om 12:20 uur nog steeds het busje niet voor stond ben ik toch maar eens gaan bellen aangezien de rit toch echt een kwartier in beslag neemt. Dan moet wel al het verkeer meezitten trouwens, anders heb je zo 20 tot 25 minuten kwijt.
Met nog 10 minuten te gaan voordat ik daar verwacht werd begon ik me toch wat ongerust te maken.
Na 12 minuten in de wacht te hebben gehangen krijg ik dan eindelijk de telefoniste aan de lijn en ik doe mijn verhaal.

Vandaag zou mijn eerste werkdag zijn en ik zou opgehaald worden. Om 12:30 uur had ik moeten beginnen, maar dat is het inmiddels al geweest en ik heb nog geen vervoer gezien.
Ik zal het hele wachten en doorverbonden worden gedoe niet nogmaals opschrijven maar om kort te gaan... om 12:55 uur kreeg ik dan toch te horen dat ze me blijkbaar vergeten waren op te halen en dat de chauffeur NU alsnog onderweg was naar me toe.

Om 13:35 uur kom ik dan eindelijk toch nog aan daar en meld me bij de balie dat ik verwacht werd bij de afdeling Test en Training.
"Oh dan zal ik even bellen, dan komen ze je zo halen."
Mooi, kun je ondertussen misschien voor me controleren of het niet vergeten is dat ik ook nog terug naar huis gebracht moet worden om 16:30 uur? Want ze waren me ook vergeten op te halen.
Na veel gezoek in de computer en nog veel meer heen en weer bellen blijkt dat ik keurig geregistreerd sta bij Taxi Centrale Vlissingen om op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag van de sociale werkplaats terug naar huis te worden gebracht. De heenreis was alleen niet doorgekomen want die zou verzorgd worden door hun eigen bedrijfsbusje en daar stond alleen geregistreerd dat ik opgehaald moest worden op 28 augustus.
Nou geloof me, ze hebben op zondagmiddag echt niet voor mijn deur gestaan hoor en niemand heeft daarna nog even nagevraagd wat het dan wel moest zijn blijkbaar. Nou ja, doet er niet toe. Alles is alsnog hersteld en gaat goed komen.

Om 13:38 uur komt dan eindelijk mijn contactpersoon/begeleider aangesneld. Ik volg hem door eindeloze gangen met aan weerskanten lege kamers wat tot eind vorige week de ruimtes waren geweest voor de administratie maar dat was vanaf vandaag allemaal naar Vlissingen verhuisd en ik ben dus in Middelburg op de afdeling Test en Training ingedeeld voorlopig. Aan het eind van een lange gang slaan we linksaf en vervolgens rechtsaf een enorme zaal in.
Dat blijkt dus de afdeling te zijn waar ik minimaal de komende 4 weken door zal brengen.
Enorme tafels met hier en daar wat stoelen. In totaal 19 mensen zijn er aan het werk en ik moet door richting het piepkleine kantoortje achterin. Daar krijg ik te horen dat er 2 soorten mensen werken op de sociale werkplaats.
De grootste groep blijkt te bestaan uit mensen die voor het behoud van hun uitkering verplicht daar aan het werk moeten. Een wat kleinere groep zijn de mensen met een daadwerkelijke WSW indicatie.
Okay, ik behoor dus tot de wat kleinere groep die wel bestaat uit 'mede kneuzen'.

Dan krijg ik leesvoer wat ik geacht word door te nemen. Het bestaat uit vier pagina's tekst over de gedragscode van het bedrijf en drie pagina's met voorlichting over Arbo & Millieu.
"Zoek maar ergens een plekje waar nog een lege stoel is en als je klaar bent met lezen kom je maar terug naar het kantoortje."
Ik lees dat spul door en ga terug met de vraag wat ik nu moet doen.
"Even tekenen dat je alles gelezen hebt en akkoord gaat met wat je zojuist gelezen hebt."
Ik lees het formulier nog even door want hé, ik mag dan op de sociale werkplaats thuis horen maar ik onderteken NIETS voordat ik het uitvoerig heb gelezen.
Ik ga akkoord, teken de handel en vraag wat nu te doen.
"Ja eh... het is 13:50 uur."
(Ik keek hem wat wezenloos aan, dat durf ik hier best toe te geven. )
Ja ik kan ook klokkijken, maar wat moet ik nu doen dan?
"Nou om 14:00 uur is het koffiepauze."
Okay, maar dat duurt nog tien minuten dus wat doe ik tot die tijd dan?
"Wachten tot het pauze is."

De afdelingschef zit aan een bureau en draait zich lachend naar me om.
"Ja het is zwaar werken hier hoor!"
Ik begin het in de gaten te krijgen hoe zwaar het is om er te werken ja. Met een dramatisch gebaar doe ik alsof ik het zweet van mijn voorhoofd veeg en zeg: 'Fijn, ik ben heel erg aan een pauze toe. Man man, ik ben kapot!'

De daarop volgende minuten neem ik de tijd om eens rond te kijken welk werk ze nu eigenlijk verrichten.
Aan een grote tafel is men schroeven aan het tellen, in plastic doosjes aan het doen en deze te voorzien van een stickertje.
Als de stapel gevulde doosjes te hoog dreigt te worden, stopt iemand ze in een grote kartonnen doos op een palet.
Aan een andere tafel is men grote plastic kommen aan het voorzien van een sticker, stapelt de kommen in elkaar en als de stapel zo'n meter hoog is, verdwijnt de stapel in een plastic zak die weer bij de al afgewerkte zakken met kommen op een palet worden gezet.
Ergens links van me is iemand druk in de weer met een boormachine en 2 mensen staan houten plankjes met een schuurpapiertje te schuren.
Rechts achterin is iemand driftig aan het timmeren maar ik kan niet zien waarop of waaraan.

Dit is het? Hier moet ik de komende maand in ieder geval mijn middagen gaan slijten vier dagen per week?
Om 14:00 uur gaat de zoemer, laat iedereen alles ter plekke uit de handen vallen en bewegen zich massaal richting kantine. Ik volg gedwee en ga op de lucht van asbakken af om de kantine voor rokers te vinden.
Die blijkt pal naar de kantine voor niet-rokers te zijn.
Ik ben net binnen en zit heb al pauze. Het is gewoon te bizar voor woorden.
Als ik plaatsneem aan een tafel en net een peuk heb zitten draaien komt er een man op me afstormen die op een stevig volume naar me brult: "HALLOOOOOO IK BEN DEBIEL!"
Oh... hallo, ik heet Wil. En hoe heet jij?
"WAT HEB JIJ DAAAAAAAAAAAAAAAN?"
Teveel om op te noemen, maar hoe heet je?
"ZEG MAAR GEWOON DEBIEL HOOOOOOOR. DAT DOEN ZE HIER ALLEMAAL."
En weg is hij alweer, richting iemand anders die hij blijkbaar al wel kende maar waar hij in hetzelfde volume als tegen mij tegenaan begint te schreeuwen.

Een man en een vrouw schuiven bij me aan en beginnen koffie te drinken, te roken en babbelen er gezellig op los over een programma wat blijkbaar gisteravond op tv is geweest maar wat ik nooit gezien heb.
Ze doen enkele pogingen om me in het gesprek te betrekken maar ik kan er niet over meepraten en kom niet verder dan wat beleefde korte reacties.
Om 14:15 uur gaat de zoemer weer. Mijn peuk is op en ik ga terug naar mijn afdeling, al gaan er hooguit 3 personen ook terug richting het werk. De meesten roken rustig door en enkelen pakken zelfs nog een nieuw bekertje koffie.

Terug op de afdeling wil ik nu toch echt weleens iets DOEN want een beetje rond kijken en informatie lezen kan ik thuis ook. Maar nee, ik blijk eerst getest te moeten worden! Ik krijg een paar blanco vellen papier om berekeningen op te kunnen maken, een pen en een stapel vragen waar je maag van omdraait.
De eerste 20 pagina's bestaan uitsluitend uit rekensommen. Het niveau is echt om te janken.
De eerste pagina's zijn gevuld met 2 + 5 = ?  gevolgd door aftrekken, vermenigvuldigen, delen, breuken en percentage's uitrekenen.
Bij pagina 3 schiet de kramp al in mijn hand. Oei! Als ik ergens tegenwoordig slecht in ben is het wel met de hand schrijven, maar ik bijt op mijn kiezen en ga door.
Na het rekenen volgt taal. Ook allemaal weer basisschool niveau.
Laat ik proberen het kort te houden, maar na zo'n 60 pagina's rekenen, taal, ruimtelijk inzicht, opschrijven wat ik zou doen als ik 1 miljoen zou winnen in de staatsloterij, het tekenen van een huisje en een boom en uit krabbeltjes zien op te maken welk tekeningetjes het voor moet stellen was ik scheel, zo gaar als boter en in staat om iemand dood te slaan met die verkrampte klomp vlees wat vanmorgen nog mijn hand was.

Ik had bij het intake gesprek toch heel duidelijk laten weten dat ik eigenlijk alleen zittend kan typen en een telefoon opnemen dacht ik zo.
Als ze me nu een volle maand stickers gaan laten plakken, schroefjes tellen en plastic kommen stapelen, vrees ik dat ik stapel gek word.
Mochten ze morgen met nog meer testen aankomen waarbij ik met de hand moet schrijven ga ik gillen en doe er vervolgens gewoon keihard een volle week over.

Je hoeft echt niet gek te zijn om op de sociale werkplaats te kunnen werken maar verdomme... het zou wel helpen!


26
aug 11

KNMI

Ondanks een zware omkopingspoging met een doos Havana sigaren en een riante doos bonbons, heeft het KNMI niet gezorgd voor mooi weer vandaag.
Als kind dacht ik dus werkelijk dat ze bij het KNMI het weer maakten. Later begreep ik dat het iets anders in elkaar stak want hun weersverwachting kwam zelden overeen met het weer wat we daadwerkelijk kregen.
En zoiets zou natuurlijk onmogelijk zijn als je zelf het weer maakt. Dan had het weerbericht altijd exact moeten kloppen.

Vanmorgen zat ik, zoals gebruikelijk voor me is op de vroege morgen, als een zombie voor de tv naar het nieuws te kijken en de weersverwachting voor vandaag.
Ik zweer het, er stond in Zeeland een wolkje met een half er bovenuit piepend zonnetje. Uit het wolkje kwamen kleine streepjes die regen voor moesten stellen en er stond 21 bij. Wat zoveel zou moeten zeggen als, regen met periodes met zon en 21 graden.
Het hele oosten van het land... ja mensen, dat is dus de andere kant van Nederland dan Zeeland want dat ligt naar mijn weten al zo lang als het bestaat in het westen van ons kikkerlandje... verschenen hogere temperaturen en bij de regenwolkjes stond ook een bliksemschicht. Kortom, in het oosten van het land zou het ook gaan onweren.

Al vanaf vanmorgen 7 uur stort de regen hier in grote hoeveelheden naar beneden en jawel... het onweert ook nog. En flink! Flinke windstoten erbij en het kwik komt niet hoger dan een armzalige 16 graden. Iets wat vanmorgen om 7 uur overigens nog enkele graden lager lag. Ik zie het dus niet gebeuren hoor, die 21 graden.
Het is zo donker buiten dat ik hier nog steeds met het licht aan zit in huis. En dat terwijl het inmiddels toch echt tegen half elf is.

Slecht weer gaat bij mij standaard gepaard met lichamelijke klachten.
Ik kan niet op of neer en mijn gewrichten zijn als ballonnen opgezwollen. Ik krijg door de enorme zwelling mijn braces niet aan vandaag en dat terwijl ik vanmiddag weer naar het handenteam moet. Dus hoe ik voor die tijd de boel weer op normaal formaat krijg... geen idee!

Zit ik hier met mijn sexy steunkousen want mijn voeten en enkels waren vanmorgen na het douchen zo gezwollen dat het litteken bij mijn enkel op punt stond om open te klappen.
Is een litteken van 26 jaar oud maar geloof me, het zal de eerste en de laatste keer niet zijn dat het opnieuw open scheurt door extreme zwelling van mijn enkels.

En dat is dus allemaal de schuld van het KNMI laat dat wel even duidelijk zijn! Ik moet immers ergens mijn frustraties op botvieren dus ze zijn goed het haasje nu.

Is me trouwens al vaker opgevallen dat je het weer hebt voor Nederland maar dat uitgerekend dat nooit klopt met het weer wat het in Zeeland is. Alsof Zeeland niet echt bij Nederland hoort of zo.
Vaak is het hier veel zonniger en warmer dan afgegeven voor Nederland, maar soms heb je ook pech en is het andersom.
We hebben hier in Zeeland ook een heel andere definitie van wat storm is.
Storm is in onze ogen pas storm vanaf windkracht 11.
Volgens het officiele lijstje noemt met het al storm bij windkracht 9. Zeeuwen noemen dat een flink windje.
Wacht, ik pak de officiele Windschaal van Beaufort erbij.

En dan nu zoals wij dat hier inschalen vanaf windkracht 6 want lager dan windkracht 6 is gewoon windstil vinden wij.

6   briesje
7   wind
8   het waait
9   flink windje
10 harde wind
11 lijkt wel storm
12 ramen dicht, het stormt

Zo werkt dat hier in Zeeland! Wij zijn bikkels!

24
aug 11

Altijd thuis

Vanmorgen om kwart voor twaalf was het weer zo ver. De deurbel ging en daar staat de postbode weer met twee pakketjes voor mensen uit mijn straat.
"Ik heb een pakketje voor nummer 9 en eentje voor nummer 17 maar er is niemand thuis daar, kan ik ze hier afgeven?"
Vol zelfvertrouwen zet hij de pakketjes al in de gang neer nog voordat ik antwoord heb kunnen geven en tovert zijn apparaat tevoorschijn waarop je tegenwoordig digitaal moet tekenen voor ontvangst.

Vandaag is waarschijnlijk wel de laatste keer geweest dat ik dit kan doen hoor! Vanaf maandag werk ik zelf ook middagen en dan ben ik dus ook niet meer thuis rond dit tijdstip.
"Jeetje! Maar je bent de enige in deze hele straat die ALTIJD thuis is! Dan moeten we in het vervolg dus steeds terug komen om het pakket nog een keer aan te bieden en mogelijk dat het dan alsnog op het postkantoor gedropt moet worden."
Tja, daar kan ik natuurlijk niks aan doen... hoewel... Als jullie zorgen voor een inkomen voor me, dan blijf ik wel thuis om voor de hele straat pakketjes aan te pakken. Is dat een goeie deal of niet?
"Klinkt goed, maar ik denk niet dat mijn baas er in gaat trappen."

Ik teken voor de pakketjes en weg is hij weer.
Zo is dat dus al gegaan sinds we hier 13 jaar geleden zijn komen wonen. Altijd heb ik keurig de pakketjes aangepakt voor iedereen in de straat en zelfs voor de straat er achter.  Of het nu via PTT post gaat, Select Mail of TNT, alle postbedrijven die hier pakketten bezorgen weten precies waar ze hun vracht kunnen droppen als de betreffende personen zelf weer eens niet thuis zijn. In december lijken meer en meer mensen van alles via het internet te bestellen en staan er soms wel zeven pakketten bij me op tafel die geen van allen aan ons geadresseerd zijn.
En steeds meer mensen uit de buurt zijn te belazerd om zelf hun pakket bij me op te komen halen.
Dus willen we 's avonds gewoon normaal aan tafel kunnen zitten, moet mijn zoon of dochter alsnog pakketbezorger gaan spelen. Ze krijgen dan ook steevast dezelfde reactie als ze aan de deur staan met wederom een pakket.
"Oooooooh jaaaaaaaaa, ik wilde het nèt op komen halen."
Ja ja, ze wilden het altijd net komen ophalen.
Hoe dan ook, het einde is in zicht.

Maandag begint om 12:30 mijn eerste werkdag bij sociale werkvoorziening.
Nou ja... werkdag is een groot woord. Ik begin op de testafdeling en mag daarna voor onbeperkte tijd gratis en voor niets stage gaan lopen. Dat mag ik volhouden tot ze ergens een plekje hebben kunnen vinden waar ze me tegen betaling kunnen dumpen.

Het is namelijk de sociale werkvoorziening van vroeger niet meer. Tegenwoordig moeten ze iedereen uit kunnen zenden.
Een uitzendbureau voor kneuzen dus. Meer is het niet meer. Want zodra het werk waarnaartoe je bent uitgezonden, om welke reden dan ook ophoud, kom je terug bij de sociale werkplaats en mag je wederom stage gaan lopen tot ze je weer ergens kunnen dumpen.
Het enige voordeel dan is dat ze je tijdens een nieuwe stage wel moeten betalen omdat je dan wel degelijke een arbeidsovereenkomst hebt. Die heb ik dus nog niet en krijg ik ook niet totdat ze een baan voor me gevonden hebben.
Maar voorlopig mag ik dus gratis en voor nop op komen draven.
Nou ja, nog altijd beter om op die manier een voet tussen de deur te krijgen met het uitzicht op betaald werk dan thuis blijven zitten en de pakketten aanpakken voor de hele straat. Want dat heeft nog nooit een cent opgeleverd.

Tags: ,
18
aug 11

Mannen en bh maten

Het blijft triest hoe bar weinig verstand mannen hebben van bh maten.
Keer op keer zie ik het voorbij komen op twitter, van die mannen die heilig overtuigd zijn van het feit dat bijvoorbeeld 85C staat voor uitsluitend de cupmaat.

NEEN heren! Het cijfer, in dit geval dus die 85 staat voor de omtrek van de romp. De letter, in het geval van dit voorbeeld dus de C is de cupmaat.
En zoals mijn kinderen hebben vastgesteld staan de cupmaten voor het volgende...

A = Alvast iets
B = Beter
C = Charmant
D = Dom blond
DD = Duidelijk Dom
E = Enorm
EE = Echt Enorm
F = Fake
FF = Fucking Fake
G = Grondhangers
GG = Galactische Grondhangers
H = Halleluja!

Groter dan H bestaat volgens hen niet. Maar hé, het zijn dan ook nog tieners en moeten nog het nodige meemaken in de wereld.

Ik hoop dat de heren nu wat geleerd hebben.
Nee dan mijn oom. Die wilde jaren geleden een mooie bh hopen voor zijn vrouw en stapte een lingerie zaak in.
Op de vraag van de verkoopster welke maat bh hij dan zocht keek hij vertwijfelt rond en vermeldde: "Ze is iets breder dan jij bent maar wel kleinere tietjes."
"U weet niet de cupmaat?", vroeg de verkoopster.
Mijn oom maakte kommetjes van zijn handen en zei: "Nou zoiets!"
Mooi dat hij dus thuis kwam met een bh die zat als gegoten! Het kan dus wel degelijk.
Feit blijft dat je voor zulke geschenken aan je lief, beter van tevoren even kan gluren wat de maat is. Dat maakt het voor zo'n verkoopster vermoedelijk een stuk makkelijker.

 

Tags:
11
aug 11

Jehovah's getuigen

De deurbel gaat en als ik de voordeur open doe staan daar twee hele jonge knullen voor de deur, keurig in het pak gestoken.
De oudste is begin twintig, de jongste kan zo te zien nog geen twintig zijn.
De oudste staat pal voor mijn neus, de jongste er vlak achter met de bijbel in zijn handen.
Ze hebben beide een vriendelijke en devote blik in de ogen.

"Goedemiddag mevrouw. Dit zijn zware tijden en we merken dat mensen behoefte hebben aan stabiliteit, rust, geloof en vertrouwen in de toekomst."
Dat zou best eens kunnen, maar ik kan jullie garanderen dat jullie aan de verkeerde deur staan. Ik weet waar dit naartoe gaat en ik heb geen interesse. Nog een hele fijne m...
"Gelooft u?"
Jazeker, ik geloof dat ik nu de deur dicht ga doen.
(Een nog steeds vriendelijke glimlach verschijnt op het gezicht van de jongeman.)
"Ik bedoel... gelooft u in God?"
Nee, nooit gedaan ook en daar zal ook geen verandering in komen. Goedemid...
"Heeft u dan geen behoefte aan een vrediger wereld?"
Wie niet? Maar daar kan ik of jullie op deze manier in ieder geval niets aan veranderen. Nogmaals, ik heb geen interesse.
"Ik zie dat uw aardse lichaam gehavend is. Weet u dat in het paradijs..."
STOP! Je gaat nu een kant op die je niet op wilt gaan. Luister, ik respecteer jullie en wil jullie echt in je waarde laten, maar probeer datzelfde respect naar mij toe dan ook te hebben en laat mij ook in mijn waarde.
Als jullie nog een klein beetje in staat zijn om voor jezelf te denken en ook maar enige vorm van intelligentie bezitten ben ik in principe in staat om jullie geloof in 5 minuten tijd aan het wankelen te krijgen. Met nog een paar minuten extra blijft er helemaal niets meer van over. Maar ik besef ook dat ik er niets voor in de plaats kan geven waardoor jullie er gelukkiger door zullen worden, dus laat ik het hier gewoon bij, okay?
(Onrustig schuifelen ze wat heen en weer, alsof ze twijfelen of ze nu moeten vertrekken of nog een poging wagen.)
Geloof me, we hebben elkaar niets te bieden. Ik wens jullie nog een hele fijne dag verder en ik ga nu naar binnen.
"Mogen we dan nog wat te lezen achterlaten? Dan kunt u..."
Wat denk je?
"Eh... dat het dan ongelezen de prullenbak in verdwijnt?"
Zie, jullie kunnen nog wel nadenken. Als je maar wil! Goedemiddag.

Ik doe de deur dicht en zie ze door het glas van de voordeur afdruipen.
En toch... ergens diep van binnen heb ik er respect voor.
Je moet het maar durven en doen vanuit de heilige overtuiging dat je misschien een paar zielen kan redden, wetende dat je keer op keer de deur voor je dicht gesmeten krijgt.

 

Tags:
9
aug 11

Nog even mopperen

Voor hen die geen zin hebben om weer een eindeloos zeur verhaal van me te lezen over slechte communicatie in de zorg en bij de sociale werkvoorziening, stop dan NU met lezen want ik moet weer even ventileren.

Zoals ik al eerder had beschreven in 'We are the Borg' had ik een afspraak op 23 september voor een intake gesprek bij het Klinisch Genetisch Centrum maar wel op een tijdstip die dus echt niet uit kwam voor mijn man. Ik moest van hem de afspraak verzetten naar een tijdstip 's morgens vroeg of aan het einde van de middag.
Omdat ik niet zo'n held ben als het aankomt op telefoneren en ik nogal wat vragen had naast het verzoek voor een ander tijdstip van de afspraak, heb ik afgelopen donderdag maar een mail gestuurd.
In hun brief stond immers niet alleen een telefoonnummer waar ik naar toe kon bellen maar bij vragen kon ik ook terecht op hun e-mail adres wat daarvoor bestemd is.

Dus ik een uitgebreide mail in elkaar gepletterd met de uitleg waarom het onmogelijk voor me is om midden op de dag daar naartoe te gaan en ik stelde nog de nodige vragen over het onderzoek zelf.
Zo wilde ik weten of het mogelijk is om aansluitend op het gesprek gelijk de onderzoeken plaats te laten vinden. Dit omdat het wederom zoveel uur vrij nemen voor mijn man zou schelen.
Ook wilde ik weten wat het onderzoek precies inhoud, welke 'weefsels' ze van plan zijn om af te nemen en nog wat kleinigheidjes.

Vandaag kreeg ik weer een brief van het Erasmus Medisch Centrum terug. Een exacte kopie van de eerste brief inclusief de vermelding van de bijgesloten vragenlijsten en folders die dit keer dus niet in de envelop zaten bijgesloten.
Nu geeft dat niet, want ik heb dat spul toch nog wel liggen, maar het komt wel heel erg onpersoonlijk en koud over, zo'n standaard brief waarvoor niet eens de moeite is genomen om wat kleine aanpassingen te maken.
Het enige wat anders was aan deze brief is de datum en het tijdstip van de afspraak en de locatie.
Kon ik officieel nog terecht gewoon hier in het ziekenhuis in Vlissingen, nu moet ik naar Goes toe en wel op 24 oktober om 9:00 uur 's morgens.
Hoera, gelukt! Manlief blij want nu hoeft hij geen hele dag vrij te nemen op eigen kosten.
Jammer alleen dat er in de hele brief nergens een antwoord staat op mijn vragen. Ik ben dus op dat gebied nog geen steek wijzer. Ook is wel duidelijk dat het onderzoek niet aansluitend plaats zal vinden want het gesprek zou net zo lang duren als in de oorspronkelijke brief al werd aangegeven.
En weer staat er keurig onderaan de brief dat ik voor vragen terecht kan op telefoonnummer ********** OF via het benoemde e-mail adres. Heel fijn, maar ik krijg dus geen antwoorden.

Op 18 juli schreef ik in mijn blog 'Next step' al uitgebreid over mijn bezoek aan de sociale werkplaats voor mijn gesprek met de bedrijfsarts.  Deze heeft na veel vijven en zessen dan toch eindelijk op papier gezet dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer naar en van de sociale werkplaats. Dit was nodig omdat ik anders niet in staat zou zijn om op mijn werk te komen zodra er een plekje vrij komt. Ik sta immers al enkele maanden bovenaan de wachtlijst voor werk via de sociale werkvoorziening.
Aansluitend op dat gesprek met de bedrijfsarts was het de bedoeling dat ik gelijk een vervolg gesprek zou krijgen met mijn contact persoon aldaar, maar de betreffende dame bleek die dag niet aanwezig te zijn.
Zij zou wel telefonisch contact met me opnemen zodra ze weer aanwezig was.

Nu is het inmiddels augustus en ik had nog steeds niets te horen gekregen. Dus afgelopen donderdag haar ook nog maar weer eens proberen te bellen.
Ze was er wederom niet die dag maar maandag vast wel weer... dacht men... geloofden ze... dus moest ik het maandag nog maar eens proberen.
Gisteren dus weer bellen, maar helaas wederom was ze er niet. "Maar morgen wel hoor... geloof ik... dat denk ik tenminste bijna van wel."
Heel fijn! Dus vanmorgen NOG maar eens bellen. "Oh nee, die is er niet! Vanmiddag wel hoor... geloof ik... even navragen... ja vanmiddag wel."
En zowaar, vanmiddag kreeg ik haar dan toch echt te spreken.

Goedemiddag met Wil B. Ik ben op 18 juli bij de bedrijfsarts geweest omdat hij moest vaststellen dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer en sindsdien heb ik niets meer gehoord, dus ik bel zelf nog maar even.
"Ooooooooh ja, momentje hoor dan pak ik even de papieren erbij want het is hier nogal een chaos door de vakantie periode hier en de verhuizing. Ja, hier heb ik je dossier... even zien hoor... bij welke arts was u ook alweer geweest?"
Gut, hoe heette die man ook alweer. Ik zoek het er nog even bij hoor, momentje.
"Was het dokter P?"
Nee dat zegt me niks, wacht ik heb de brief hier...
"Oh, dan was het dokter H zeker?"
Nee het was dokter S. Ik weet niet hoeveel dokters jullie daar rond hebben lopen, maar het was dokter S.
"Oooooooooooooh ja, nu zie ik het ook ja. Okay, je bent dus afhankelijk van het openbaar vervoer om op het werk te komen..."
Nee juist niet! Hij heeft vastgesteld dat ik juist NIET met het openbaar vervoer kan maar in aanmerking kom voor collectief vervoer.
"Nou hier staat toch echt dat je afhankelijk bent van openbaar vervoer hoor!"
En ik heb hier toch echt een kopie van het formulier wat dokter S. heeft geschreven waar overduidelijk op staat dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer.
"Nou dat heb ik dus niet. Hier staat iets heel anders."
Dan heb je het verkeerde formulier voor je neus.
"Ok, dan vraag ik het nog wel na bij dokter S. zelf. Kun je dinsdag langs komen voor een gesprek?"
Ja hoor, als het maar 's morgens vroeg is of aan het einde van de middag.
"Dan zet ik je op de agenda voor dinsdag 16 augustus om 9 uur, komt dat uit?"
Ja is prima, dan geef ik dat wel door aan mijn man zodat hij weer vrij kan nemen.
"Mooi, dan zal ik voor die tijd regelingen treffen voor wat betreft dat vervoer zodra ik van dokter S. op papier heb dat je ook echt gebruik moet maken van het collectief vervoer."
Nou dat moet geen probleem zijn, maar ik zal voor de zekerheid mijn eigen kopie nog wel meenemen dinsdag. Want met die chaos bij jullie door de verhuizing en zo kijk ik er niet raar van op als jullie dat ook kwijt zijn geraakt.

Niets maar dan ook echt NIETS lijkt gewoon vloeiend en in 1 keer goed te gaan. Overal moet ik achteraan blijven gaan en er blijven maar fouten gemaakt worden.
En daar moet ik dan binnenkort (wat dat ook mag betekenen daar) stage gaan lopen voor Joost mag weten hoe lang voordat ze besluiten dat ik echt mag gaan werken.
Als alles daar zo gaat, dan weet ik eerlijk gezegd niet of ik daar wel op mijn plaats ben en wel thuis hoor.
Ja ik wil weer eens wat gaan doen en voor 20 uur per week buitenshuis weer aan de gang. En ja ik besef dat ik met al mijn beperkingen niet terecht kan in regulier werk want niemand wil me hebben. Maar verdomme zeg, wat een ongeorganiseerde puinhoop is het daar!
Ik erger me al kapot voordat ik goed en wel binnen ben.