29
sep 11

Even geduld nog A.U.B.

Vorige week woensdag hebben we bij het handenteam de formulieren ingevuld en verzonden voor de aanvraag van de definitieve braces. Dit moest eerst ter goedkeuring naar de zorgverzekeraar en aangezien alles tot op heden met een snelheid is verlopen van dikke stront door een dunne trechter, had ik me al helemaal voorbereid op wederom een langdurige procedure.
Zodra de zorgverzekeraar de aanvraag goed gekeurd zou hebben, kreeg ik vanzelf een telefoontje van de orthopedisch instrumentmaker om langs te komen voor het pas en meetwerk.

Laat dat telefoontje nu toch al gekomen zijn! Ik dacht even dat ik droomde toen ik de telefoon opnam en te horen kreeg wie ik aan de lijn had. Het is zo ver!!! Op maandag 17 oktober mag ik naar de orthopedisch instrumentmaker.
Wel een klote tijd waardoor zowel manlief als ik een hele dag vrij moeten nemen, maar hé... het is dit keer wel voor een heel goed doel natuurlijk! Blijkbaar hebben die lui het druk want ze zaten flink vol geboekt maar konden dus nog een gaatje vinden op 17 oktober om 10:45 uur. Als ik op een tijdstip vroeg in de ochtend of juist aan het eind van de middag had willen komen, zou ik pas volgend jaar terecht hebben gekund, dus ik heb deze kans met beide, met kunststof braces behangen, handen aangepakt.

Op naar het zilverwerk! Na het meetwerk duurt het nog een volle maand voordat het spul daadwerkelijk klaar is want het blijkt allemaal handwerk te zijn (handwerk voor handwerk ja, is weer eens wat anders dan kinderen voor kinderen) , maar dat betekent nog steeds dat ik nog dit jaar mijn definitieve braces krijg en je kunt je niet half voorstellen hoe blij ik daarmee ben.

Ook vandaag liep ik op de sociale werkplaats weer vreselijk op tegen de onhandigheid van de tijdelijke, niet bepaald charmante, lompe en vooral grote plastic braces aan.
Kartonnen Haribo dozen vullen met 3 rijen van ieder 9 zakjes salmiakballen bleek bij lange na zo simpel nog niet als het eruit zag. Ik bleef voortdurend met mijn braces achter de rand van de doosjes hangen. De boel begon steeds te schuiven en met grote regelmaat kon ik gaan grabbelen tussen de zakken met salmiakballen, op zoek naar een verdwaalde splint (zoals die lompe plastic ringen rond mijn vingers officieel heten).
Toen dit werk gedaan was en er nog spijkers afgewogen moesten worden en in doosjes gedaan worden, die ik overigens met geen geweld fatsoenlijk dicht kon krijgen, bleken niet alleen mijn vingers gitzwart te worden van die spijkers, maar ook mijn plastic shit bleek dit gore goedje goed te absorberen waardoor ze in no time niet meer om aan te zien waren.
Ondanks een grondige wasbeurt heb ik ze ook niet meer schoon gekregen en nu zijn ze niet langer meer wit maar een vaag soort blauw/grijs wat er ronduit smerig uitziet.

Bah wat ben ik mijn tijdelijke braces beu! Door het veelvuldig stuk schuren van mijn huid begin ik inmiddels een soort eelt bulten te krijgen boven de randen van de braces aan mijn duimen.
Ik hoop toch echt dat dit vanzelf weer verdwijnt als ik de definitieve braces heb want het ziet er raar uit. Je hoort geen eelt te hebben op de bovenkant van je duimen, vlak onder je nagels.
Nog even geduld... nog anderhalve maand volhouden. Moet kunnen lijkt me. En laat ik me in vredesnaam vast blijven houden aan het feit dat ik al in geen weken meer een vinger heb ontwricht.

Nu alleen nog leren toegeven naar mezelf toe dat er gewoon dingen zijn die ik niet kan en niet koppig en dwars doordrammen totdat het wel lukt, want dan ben ik er helemaal.
Wat is dat toch voor een rare tic van me?
Vandaag ook weer. Dan krijg je te horen op de sociale werkplaats: "Pas je wel op? Maak het niet te gek he, als het niet kan dan kan het niet, klaar."
Waarom is zoiets nou juist een stimulans om te bewijzen dat ik het wél kan? En waarom voel ik me een des te grotere loser wanneer het stiekem toch niet blijkt te lukken?
Waarom heb ik toch zo verdomt veel moeite met het accepteren dat bepaalde dingen gewoon niet kunnen?

Ja, ik weet wel wat het is. Het is een karaktertrek van me die me tot op heden altijd heeft geholpen om dingen toch te kunnen ondanks dat het medisch niet mogelijk of verantwoord was. Ik loop niet best, maar ik kan nog steeds lopen! En dat zou medisch gezien niet moeten kunnen.
Dus ik heb al die jaren voor mezelf bewezen dat met het negeren van alle waarschuwingssignalen van mijn lichaam in de vorm van pijn en een ongekend doorzettingsvermogen, kan ik veel meer dan wie dan ook voor mogelijk had gehouden.
En ik heb geen ingebouwde schakelaar die ik om kan zetten waardoor ik in het vervolg wel op de pijn let en ook dat doorzettingsvermogen kun je niet wegpoetsen. Sterker nog, dat WIL ik niet eens kwijt!

Mijn grootste angst is uitgekomen. Al van kleins af aan heb ik angst voor oud worden. Ik heb de grootste moeite om naar bejaarde mensen te kijken. Die fragiele lichaampjes, traag en kwetsbaar. Zo wilde ik zelf niet worden... NOOIT!
En daar zit ik dan... op 44 jarige leeftijd, opgesloten in een lichaam met de kwetsbaarheid van een 98 jarige.
Kwetsbaar, breekbaar en zo godverdommes afhankelijk van alles!
Als het weer niet meezit kan ik niet op of neer. BAM!
Eén verkeerde beweging en ik sloop weer iets. BAM!
En je ziet niks aan me! Ja ok, die plastic zooi valt op natuurlijk. Maar verder zie je niks bijzonders aan me!

Niemand ziet die achterlijk strakke speciale broek onder mijn spijkerbroek, die mijn heupen in de kom houd, niemand ziet die bekkenband die mijn bekken bij elkaar houd. Niemand ziet de versleten rug, kapotte knieën, verrotte voeten, enkels, de pijn in mijn nek, de complete verkramping van dat succesvol aan gerevalideerde spierkorset wat me uitput, doodmoe maakt maar het me tegelijkertijd onmogelijk maakt om te slapen omdat ik met geen geweld meer kan ontspannen.

Ik vraag me werkelijk af hoe ik eruit zou zien als ik een jaar lang een normaal aantal uren per etmaal zou slapen. Want ik zie er niet uit als iemand die gemiddeld 1,5 uur per etmaal slaapt en dit inhaalt in het weekend door dan wel 6 uur onafgebroken te slapen onder invloed van alcohol.
Niemand heeft me ooit gevraagd of ik soms slecht geslapen heb omdat ik er zo moe uitzie. Ik zie eruit zoals ik eruit zie en hoewel ik de wallen onder mijn ogen wel degelijk zie, een ander weet niet beter dus het zal wel gewoon zo horen.
Nee, ik moet eerst een week onder de morfine hebben gezeten en daardoor achterlijk veel geslapen hebben voordat mensen me plotseling vertellen: "Jeeeeee, wat zie jij er goed uit!!!"
Ja mensen... zo HOOR ik er dus uit te zien! Die verlopen kop die jullie 99,9% van de tijd zien is te danken aan slaapgebrek. Maar ja, om nu permanent aan de morfine te gaan lijkt me op de lange duur toch ook geen optie.
Een junk ziet er uiteindelijk ook niet echt fris meer uit. Dan toch liever een ouwe kop dan een niet van deze wereld, spaced out smoelwerk en de helft van de tijd niet beseffen dat je leeft.
Nee, laat mij maar schuiven. Desnoods met m'n bakkes over de straatstenen.

Zo slecht zie ik er gelukkig nog niet uit.

26
sep 11

Hoezo maniakale Sam?

Zo heel af en toe overkomt het me op twitter dat ik iemand toevoeg en ga volgen waarvan ik in zeer korte tijd het gevoel heb dat ik die persoon al langer kende. Zo iemand heeft iets vertrouwds in de manier van reageren en vreemd genoeg heb je na verloop van tijd zelfs bij het zien van de ava bijna het idee dat je elkaar vast al eens in het echte leven bent tegen gekomen. Niet dat dit ook daadwerkelijk het geval is, maar ook het uiterlijk op die foto heeft iets vertrouwds.

Dit is me ook overkomen met @Sammaniac. Ik weet al niet eens meer hoe lang ik Sam inmiddels volg. Het voelt als jaren maar zo lang zit ik nog helemaal niet op twitter dus dat kan niet.
@Sammaniac is een jonge vent van 21 jaar en hoewel mijn ervaring met jongelui op twitter over het algemeen niet echt geweldig is (ik volg maar een handvol jongelui van rond die leeftijd die zich wel weten te gedragen) besloot ik puur op intuïtie om Sam te gaan volgen.
De naam alleen al had iets wat me aantrok. De ava van Sam kwam niet overeen met de naam die hij zijn twitter account had gegeven. Zo maniakaal vond ik hem er namelijk niet uitzien met zijn blonde krullen en vriendelijke uitstraling.
Okay, inmiddels is dat niet zo heel goed te zien door de ava met enorme zonnebril op zijn neus, maar geloof me, zonder die intimiderende zonnebril heeft hij een bijzonder vriendelijke en vooral vrolijke uitstraling.

Sam en ik hebben een klik. Hoewel hij met zijn 21 jaar nog niet de helft van mijn leeftijd is, komt hij niet over als een wilde spring-in-het-veld maar als een vrolijke, rustige, intelligente jongeman.
Rustig ook ja, ondanks dat hij me allang verteld heeft dat hij naast autisme ook nog eens een diagnose ADHD heeft.
We maken daar regelmatig grappen over want Sam heeft er een handje van om zich niet overeenkomstig zijn diagnoses te gedragen.
Zo bezit Sam bijvoorbeeld een groot inlevingsvermogen, is sociaal, heeft schijnbaar totaal geen problemen met de chaos die de tijdlijn van Twitter regelmatig vertoont en hij herkent sarcasme bij een ander al even goed als hij het zelf toe kan passen. Verder heeft hij totaal geen moeite om emoties van anderen te herkennen en ook zelf weet hij die prima te uiten.
Kortom, zijn hele gedrag en alles aan Sam staat haaks op zijn diagnose klassiek autisme en ADHD.
Daarom zijn we tot de conclusie gekomen dat we zijn diagnose eigenhandig moesten aanpassen.
In het vervolg gaat Sam door het leven met de door mij hoogstpersoonlijk bedachte diagnose MODERN AUTISME!
De diagnose ADHD laten we gewoon in stand. Dit omdat dit toch prima onder controle is door zijn medicatie dus waarom daar nog verdere energie in steken?

Tja, Sam en ik... twee twitterhanden op één twitterbuik. We lachen wat af.
Sam is mijn balans, want ondanks dat we samen liters #ColaZUIPEN (Sam bedacht deze hashtag voor ons schandalige cola misbruik) rookt Sam niet en drinkt geen alcohol. Dit ter compensatie van mijn gedrag als het ware.
Als ik de Ying ben, is Sam de Yang maar omgekeerd vinden we ook prima, daar doen we niet moeilijk over.
Sam is de belichaming en het bewijs dat niet alle jeugd verrot is, dat ze niet allemaal massaal achter de meute aanhobbelen qua a-sociaal gedrag, schofterig taalgebruik en egoïsme.
Als Sam een glimp is van de toekomst, dan is de wereld gelukkig nog niet verloren en de mensheid niet gedoemd ten onder te gaan.

Ik heb het op twitter al vaker vermeld en ik doe het ook hier nog een keer. Doe jezelf een lol en volg @Sammaniac want ik garandeer je dat hij een verrijking is voor je tijdlijn.

22
sep 11

Niet alleen Geert Wilders is blond

Met afgrijzen volg ik al 2 dagen de Algemene Politieke Beschouwingen.
Waarom wil het er nu maar niet in bij Rutte en zijn kornuiten dat die geweldige bezuinigingen op onder andere het PGB alleen maar veel meer geld gaan kosten?
Ik wil niet in de herhaling vallen na alle blogs die ik hierover al heb geschreven, maar ik ben er gewoon zo gruwelijk kwaad over!
En dan dat slappe lul verhaal dat mensen die op een sociale werkplaats werken buitenspel worden gezet in de maatschappij en gewoon een reguliere baan moeten krijgen.  En dan brengen ze het ook nog op een manier alsof die mensen daar afgesloten van de wereld, zielig bij elkaar gestopt zijn of zo.
Het is geen straf om op een sociale werkplaats te werken meneer Rutte, het is voor velen de enige manier om te kunnen werken voor hun geld!
Geloof me, geen bedrijf bied een vast contract voor onbepaalde tijd aan iemand die van alles mankeert. Ze zijn toch niet gek zeker!

Ik hoef alleen maar naar mezelf te kijken. Niks mis met mijn verstand, maar wel een lichaam wat me met grote regelmaat zomaar ineens vreselijk in de steek laat.  Een werkgever kan nooit echt van me op aan want ik weet 's morgens pas bij het wakker worden of ik die dag in staat ben om te functioneren. En zelfs als het goed lijkt te gaan, kan dat halverwege de dag zomaar ineens anders zijn. Wat dat betreft is mijn lichamelijke gesteldheid net zo veranderlijk als het weer.
Alleen is er voor mijn lichaam geen KNMI wat redelijke voorspellingen kan doen, dus het blijft altijd maar een gok.
Oh, een bedrijf zal me best een jaarcontract willen geven zolang ze nog subsidie voor me kunnen vangen omdat ze een arbeidsgehandicapte in dienst hebben genomen. Maar zodra die subsidie voorbij is, lig ik er gegarandeerd uit.
En logisch ook want zo'n bedrijf moet ook naar zijn eigen financiële plaatje kijken en ik ben een bedrijfsrisico!

En breek me de bek niet open over het PGB. Waar ze in vredesnaam vandaan halen dat het overgrote deel van de PGB houders geen aanspraak zal doen op zorg in natura zodra het PGB ophoud voor ze... Volgens Rutte regelen die mensen het in het vervolg dan wel onderling met familie en vrienden.
Aaaaaaaaaarggggg, daar gaan we weer. Mantelzorg als ultieme bezuinigingsmaatregel.
Mantelzorg werkt niet voor de lange termijn!!! Ook daar heb ik al het nodige over geschreven in mijn blogs.
Mark Rutte staart zich blind op de cijfertjes want hij moet en zal zijn 18 miljard aan bezuinigingen rond krijgen, maar hij heeft werkelijk geen enkel inzicht in de praktijk van alle dag.
Verdomt, Mark Rutte is al net zo blond als de peroxide kop van Wilders!

En dan de manier waarop Geert Wilders weer bezig is... en dat moet een politicus voorstellen? Iemand die ons vertegenwoordigd? Laat me niet lachen!
Job Cohen en de PvdA uitmaken voor de grote gedoogpartij van het kabinet en als iedereen in de lach schiet, weet hij dat hij gescoord heeft en blijft het maar herhalen, tot vervelends toe.
"Nee meneer Cohen U bent hier de grote gedoger! Wie is er hier nu de grote gedoger?"
Tering Geert... gedoger is niet eens een bestaand woord man! Maar hé, je kreeg de lachers op je hand dus vooruit maar weer. Dat het na de 46e keer lang zo grappig niet meer was, dat viel dan weer even tegen.
Maar geen nood! Dan maak je Cohen toch gewoon uit voor bedrijfspoedel van Rutte? Haha, wat ben je toch een grappenmaker Geert. En weer werd er smakelijk om gelachen, niet in het minst door Mark Rutte, die het allemaal maar vermakelijk vond.
Dan denk je dat je alles kunt zeggen, nietwaar Geert? Dus dan ga je ineens tekeer tegen Rutte met je "Wát nou 'ach'? Doe eens normaal man!" En Mark laat zich braaf meeslepen in het spelletje en roept fanatiek terug dat jij zelf eens normaal moet doen.
Mijn hemel, dat is dan onze minister president! Laat zich in zijn zak schijten door die mislukte peroxide kop.
Zijn ze daar in Den Haag dan allemaal knettergek geworden?
Maar ach, Wilders heeft het journaal weer gehaald en daar is het uiteindelijk allemaal om begonnen nietwaar?
Want dat is toch de taal die Henk en Ingrid begrijpen? En daar moet hij het van hebben. De stakker!

16
sep 11

Aanvulling op 'Hoe zit het nu Staatssecretaris?'

Zit ik mijn eigen blog door te lezen en bedenkt me ineens iets.
Ja, ik weet het... het blijft schrikken als ik nadenk, maar daar gaat het nu even niet om.

Mevrouw Veldhuijzen van Zanten haalde nu toch een paar dingen door elkaar in haar uitleg over het PGB.
Ik pak de quote er nog maar even bij.

"Voor die mensen die bij het zorgkantoor komen op 1 januari 2012 en te horen zouden krijgen, wat u nodig hebt dat hebben wij niet, maak ik mogelijk dat zij niet het geld op eigen rekening meer krijgen, maar wel het geld van hun voormalig PGB bij het zorgkantoor krijgen."

Okay, nu even proberen op een rijtje te krijgen wat er door mijn hoofd heen spookt hoor.
Was er niet heel duidelijk gemaakt dat de mensen met op dit moment een PGB indicatie, hun PGB blijven behouden tot 2014? Ja, ik weet wel zeker dat de staatssecretaris dat heeft gezegd!
De enige mensen die dus op 1 januari 2012 op het zorgkantoor komen, zijn mensen die nu nog helemaal geen PGB hebben! Want waarom zou je naar het zorgkantoor gaan als je PGB toch nog doorloopt tot 2014? Lijkt me zinloos.
Het betreft dan dus 'nieuwe cliënten'.
Deze mensen hebben dus niet al kunnen bewijzen dat ze goed met hun PGB zijn omgegaan, hebben hun zorg niet allang in kannen en kruiken.
Dus wat roept ze dan over hun 'voormalig PGB'?

Mensen met een kersverse zorgvraag zijn dus vanaf 1 januari 2012 geheel afhankelijk van de gratie van het zorgkantoor!
Als het zorgkantoor het voldoende lijkt om iemand af te schepen met een paar uur hulp in natura per week, sta je machteloos zolang je geen verblijfsindicatie hebt!
Want de staatssecretaris heeft immers maar al te duidelijk gemaakt dat alleen mensen met een verblijfsindicatie degene zijn die écht recht hebben op een PGB.
Heb je geen verblijfsindicatie, dan heb je op zich wel recht op zorg, maar alleen in natura, tenzij het zorgkantoor je dit niet kan bieden. En dan ook nog eens alleen wanneer je een indicatie krijgt voor meer dan 10 uur per week, anders is het helemaal over en uit!

Daar sta je dan met je goeie gedrag, als je vanaf 1 januari zorg nodig hebt. Zie maar dat je naast je langdurige ziekte en/of handicap dan nog de energie op kan brengen om dat gevecht aan te gaan. Want recht hebben op zorg is niet hetzelfde als die zorg ook daadwerkelijk krijgen. Van een kale kip kun je immers ook niet plukken, dus zie maar hoe je aan je zorg komt als de thuiszorg organisaties de mensen simpelweg niet hebben.

Foutje nummer zoveel staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten! Ik ben de tel inmiddels behoorlijk kwijt geraakt.
Begrijpt u het zelf allemaal nog wel?

16
sep 11

Hoe zit het nu Staatssecretaris?

Gisteren heb ik het debat gevolgd over het PGB waarin staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten na eindeloos touwtrekken toe moest geven dat ze onder druk van 600 fluitende en boze mensen op het plein op 23 juni 2011, misschien iets anders had gezegd dan ze bedoelde. Daar had ze namelijk de mensen verteld dat ze hun ongerustheid weg kon nemen.
Ze mochten met de nieuwe plannen dan misschien hun PGB kwijtraken maar niet de zorg! Die zou blijven zoals het was.
Nee, zo had ze het niet gezegd, beweerde ze gisteren keer op keer in het debat. Verkeerde quotes waren het.
Ze had gezegd dat de mensen hun recht op zorg niet verliezen. Helaas zijn er beelden van vastgelegd en moest ze uiteindelijk toegeven dat ze zich onder druk verkeerd had uitgedrukt en dat het haar spijt als ze hierdoor onnodige verwarring heeft veroorzaakt.

Ze heeft zelfs zoveel spijt dat ze alsnog uitleg heeft gegeven over haar brief. Deze uitleg is op youtube te zien en te horen.
Ze verteld hier letterlijk, en ik quote: "Voor die mensen die bij het zorgkantoor komen op 1 januari 2012 en te horen zouden krijgen, wat u nodig hebt dat hebben wij niet, maak ik mogelijk dat zij niet het geld op eigen rekening meer krijgen, maar wel het geld van hun voormalig PGB bij het zorgkantoor krijgen."

Dit stukje tekst is te beluisteren van 0:54 in het filmpje tot 1:13.
Nu ben ik maar een simpele ziel, maar waren het niet juist de mensen die hun zorg in natura niet konden krijgen die een PGB kregen? Met 12.000 nieuwe handen aan de bedden in zorginstellingen komt er dus nog geen extra hulp in de thuiszorg bij. En juist daar moet de zorg in natura vandaan komen.
Dat is er dus niet voldoende en komt er niet ook. Dus al die mensen die nu een PGB hebben, krijgen straks bij het zorgkantoor te horen dat er aan hun zorgbehoefte niet voldaan kan worden via zorg in natura.
Dan gaat dus het geld wat ze al die jaren op hun rekening gestort hebben gekregen uit een PGB, alsnog gestort worden op een rekening van het zorgkantoor.
Ze vertelt verder in het filmpje dat je dan je eigen vertrouwde zorg kan houden. Het enige verschil is dat de zorgverlener het salaris niet meer gestort krijgt van jouw rekening, maar de rekening naar het zorgkantoor kan sturen en dan via hun uitbetaald krijgt.

Niks mis mee, zou je zo zeggen. Perfect zelfs want je hebt als PGB houder nu zelf die administratieve rompslomp niet meer.
Maar doet het zorgkantoor dan al die administratieve handelingen in het vervolg? En wie gaat dat betalen dan?
Trekt de staatssecretaris daar extra geld voor uit of worden die administratieve kosten afgetrokken van het budget van de 'cliënt'? In het eerste geval kost het dus nog extra, in het tweede geval kun je dezelfde zorg niet meer betalen want er blijft minder budget over na aftrek van de administratieve kosten van het zorgkantoor.

Ook zo irritant. Waarom zijn budgethouders ineens cliënten? Kan de staatssecretaris beter slapen als ze die mensen als cliënten ziet zodat het lekker zakelijk blijft? En ik maar denken dat het patiënten zijn. Mensen met een ziekte of lichamelijke beperking. Maar goed, laat ik niet gaan mierenneuken over een woord.
Feit blijft dat er volgens mij straks net zoveel mensen aanspraak gaan maken op dat geld wat nu vanuit het PGB potje komt en er dus niets bespaard zal gaan worden. Nee, dit gaat geld kosten!

Maar nee dat hoeft dus niet volgens de staatssecretaris, want er gaan heel veel mensen afvallen! Mensen die een indicatie hebben voor minder dan 10 uur hulp per week, zullen hoe dan ook geen aanspraak meer kunnen maken op geld. Die moeten het gewoon bij de thuiszorg gaan halen, in natura. Je weet wel... diezelfde thuiszorg waarvan je altijd maar af moet wachten wanneer en óf er nog wel iemand komt die dag, want ze kunnen de vraag om hulp al decennia niet meer aan.
Dus bejaarde mevrouw of meneer, die nog zelfstandig woont... laat je huis maar vervuilen in het vervolg want wat is er nu belangrijker? Die patiënt die thuis wat medische zorg nodig heeft om thuis te kunnen blijven wonen of het feit dat er al in geen maand meer een stofzuiger door je huis is getrokken? Dat stofzuigen kan best nog een weekje wachten... of een paar weekjes... Maar och och, wat voorkomen we toch heerlijk dat de zorgkosten de pan uit rijzen!

Wederom doet mevrouw Veldhuijzen van Zanten beloften die ze niet na kan komen.  En wederom is het vastgelegd op camera. Of hebben we haar nu nog verkeerd begrepen? Misschien dat de cameraman wel heel boos naar haar keek en is ze onder die druk bezweken waardoor ze weer dingen heeft gezegd die ze zo niet bedoelde.
Je weet het maar nooit in de politiek. Ze draaien en kletsen zich er vast wel weer onderuit.

Tags: ,
14
sep 11

Overbelast

Poging nummer 6 om een blog te schrijven over de afgelopen dagen. Ik blijf maar wissen en opnieuw beginnen.
Valt niet mee om helder te blijven met een kadaver vol morfine.

Ja, het is weer zo ver. Dit is al de 3e keer in een jaar tijd geloof ik dat ik aan de verdovende middelen zit, al worden ze iedere keer keurig voorgeschreven door een arts. Zo zachtjes aan begin ik me een junkie te voelen al gebruik ik nooit langer dan een week die rommel.

Vorige week donderdag geloof ik, kreeg ik een zeurende pijn in mijn linkerarm, vlakbij de elleboog.
Op zich vond ik dat niet zo vreemd. Met het werk op de sociale werkplaats moest ik immers handelingen verrichten die niet in mijn dagelijkse routine liggen. Ik heb tenminste thuis nooit 4 uur lang dozen in elkaar gezet.
Zal wel spierpijn zijn dacht ik.
De dag erop zeurde het vrolijk door en aangezien ik één zeur wel genoeg vond, besloot ik het te negeren.
Op het werk waren de dozen inmiddels ingewisseld voor stickers plakken dus ik dacht dat de spierpijn vanzelf wel zou verdwijnen.

In het weekend mezelf rustig gehouden maar in plaats van langzaam verdwijnen werd de pijn er niet beter op, maar niet erger ook dus ach... gewoon geen aandacht aan schenken.
Maandag weer gewoon gaan werken en weinig problemen ondervonden op dat moment zelf. Maar eenmaal thuis kwam het weer opzetten. Met het uur werd het erger en 's avonds om 20:00 uur kon ik mijn arm niet meer bewegen, niets meer oppakken en als je mijn arm aanraakte op de betreffende plek, schoot er een felle pijnscheut van mijn elleboog richting mijn hand die mijn vingertoppen deed tintelen. Alsof er een stroomstoot doorheen schoot, zo voelde het.

Dat kwam me bekend voor, dat gevoel. Dit heb ik immers eerder meegemaakt. Toen bleek het een pees ontsteking te zijn.
Op deze manier kon ik zeker weten niet gaan slapen, die ervaring had ik immers ook al. Dus dan maar even bellen naar de huisartsenpost en mijn verhaal gedaan. Ik kon gelijk langs komen.

Manlief en ik dus richting het ziekenhuis, waar de huisartsenpost gevestigd is.
De dienstdoende arts begon zijn gebruikelijk portie voelen en knijpen in mijn arm na mijn verhaal te hebben gedaan.
Ik kon de onvoorstelbare neiging om te gaan slaan onderdrukken maar mijn reacties waren genoeg om duidelijk te maken waar de pijn zat.

(dokter knijpt precies op de juiste plaats)
Aaaaaaah (arm wegtrekt) Dat doet dus gruwelijk veel pijn!
"Doet het hier ook pijn?" (knijpt elders in arm)
Nee daar niet, alleen als je hier aanraakt. (wijzend op de pees die de onderarm spier aan de elleboog hecht)
"Hier dus wel..." (knijpt op de pijnlijke plek)
AU! Ja, daar wel!
"Hier ook nog?"
Nee daar niet.
"Okay, het is dus echt gelokaliseerd op die plek." (knijpt weer in de pees)
AUAU! JA, nog steeds daar ja! (hevig geïrriteerd raakt)
"Tja, dat lijkt me duidelijk."  (port er nog eens)
Autsssssjjjjj (diepe zucht slaakt)

En ja hoor, ik had niet anders verwacht maar ik blijk dus weer een peesontsteking te hebben.
Komt nogal eens voor bij overbelasting en overbelast raken doe ik al erg snel.
Medicijnen worden voorgeschreven en manlief en ik vertrekken richting apotheek.
Diezelfde avond neem ik de eerste dosis in en na een uur en 25 minuten zakt de pijn merkbaar weg en voel ik mezelf weg drijven in die dromerige toestand die inmiddels al vertrouwd zou moeten worden, maar het nog steeds niet is.
Ik ben high, en niet zo'n klein beetje ook.

Op twitter kan ik na verloop van tijd de tweets niet meer uit elkaar houden, kan verhaallijnen niet meer volgen en de muziek van Kamelot die door de koptelefoon bij me binnen knalt is hypnotiserend mooi.
Als ik mijn ogen praktisch niet meer open kan houden vertrek ik naar bed waar ik vervolgens bijna comateus diep in slaap val om pas de volgende ochtend wakker te worden van de wekker.

Als ik een half uur uit bed ben is de morfine uitgewerkt en stik ik weer van de pijn. Ik neem dus maar weer een pil en bel zodra die werkt naar de sociale werkplaats met de vraag wat nu wijsheid is.
Ik heb onder invloed van die pil immers nergens last van! Alleen ben ik verre van helder en moet hoe dan ook mijn linkerarm proberen te ontzien.
We spreken toch maar af dat het verstandiger is voor me om thuis te blijven aangezien ze op het moment toch geen administratief werk voor me hebben. Dan zou ik daar ook alleen maar aanwezig zijn en verder niet.
Het blijkt een verstandige keus te zijn geweest want de rest van de dag heb ik praktisch alleen maar geslapen.

Heerlijk hoor, om weer te ervaren hoe het voelt om geen pijn te hebben. Jammer dat je zo raar gaat doen van dat spul.
Als ik 's middags even op twitter aanwezig ben en besluit om een peukje te roken merk ik plotseling dat ik al twee brandende shagjes in de asbak heb liggen terwijl ik nummer drie zit te draaien en aan wil steken.
Ik ga zes keer naar de keuken om iets te doen waarvan ik bij aankomst niet meer weet wat ik ook alweer ging doen.
Ik probeer een shagje aan te steken met een andere net gedraaide peuk die dus ook nog niet brand. Zit je rustig een volle minuut als een idioot te zuigen maar het kreng gaat maar niet branden en vervolgens zit je schaapachtig jezelf uit te lachen.
Na een toiletbezoek krijg ik met geen geweld mijn broek opgehesen en als ik deze dan maar driftig uit doe om te kijken wat er nu zo mis is aan dat kreng, blijk ik simpelweg vergeten te zijn om mijn onderbroek op te hijsen.
Kom bij het naar bed gaan tot de ontdekking dat ik mijn hele onderbroek dan maar uit heb gelaten blijkbaar, want die is niet meer terug te vinden, maar kan me niet herinneren deze uit gedaan te hebben.
Als ik plotseling een andere richting uit wil kijken lijkt het beeld te vervagen en in slow motion achter me aan te komen.
Ik schenk een glas cola in, zet de fles weg en kan ineens de juiste letters niet meer typen en als ik nog eens kijk, blijkt een vinger ontwricht te zijn. In plaats van hem te zetten, blijf ik er een poosje geboeid naar kijken want hé, het beeld komt niet overeen met wat ik voel. Dit hoort toch pijn te doen? Ik probeer nog een paar letters te typen en kom dan pas tot de conclusie dat ik misschien eerst die vinger terug moet zetten en dat gaat dan ook zonder veel moeite en zonder een spoortje van iets wat ook maar lijkt op pijn. Het voelt alleen vreemd. Een ander woord kan ik er ook niet voor vinden.
Alsof je toekijkt bij een ander. Of zoals je in een droom weleens bijna los van jezelf alles kan observeren zonder er emotioneel bij betrokken te zijn. Zo voelde het!

Lang leve de morfine. Aankomend weekend afbouwen en maandag weer helder terug naar het werk.
Iemand nog een wedje leggen hoe lang het nu gaat duren voordat de volgende ontsteking de kop opsteekt?
Ik heb een weekje vrij gehouden speciaal voor die gelegenheid in de 3e week van maart 2015. Dan weten jullie dat maar alvast.

11
sep 11

9/11

Verbijsterend dat het vandaag dus echt al 10 jaar geleden is dat er 4 vliegtuigen werden gekaapt en gebruikt werden als projectielen om duizenden slachtoffers te maken in de Verenigde Staten.
Zoals iedereen die deze dag bewust heeft meegemaakt staat het me allemaal nog haarscherp voor ogen.
Het leek een hele gewone doorsnee dag en ik was de vaatwasser aan het leegruimen toen de telefoon ging. Mijn man belde vanaf zijn werk met de vraag of ik de tv aan wilde zetten en eens kijken op CNN wat er precies aan de hand was.
Er waren berichten dat er een sportvliegtuigje het World Trade Centre in was gevlogen.
Terwijl ik me vrij luchtig afvroeg welke idioot die betreffende piloot zijn vlieg brevet had gegeven, zette ik de tv aan op CNN.

Ik zag voornamelijk rook en constateerde dat er toch wel een erg groot gat was geslagen in de toren voor zo'n klein sportvliegtuigje. Ondertussen vertelde ik mijn man aan de telefoon wat ik zag, nog steeds niet echt bijzonder onder de indruk van het geheel. Vreemd genoeg drong het totaal niet tot me door dat er gegarandeerd al doden gevallen moesten zijn en ik gaf nog wat commentaar hoe stom je toch moet zijn om zo'n enorm gebouw over het hoofd te zien en er vol in te vliegen. Dat moet bijna wel een flinke storing zijn geweest in de navigatie of zo, want geen mens zou zelfstandig zo'n stompzinnige fout maken.

Beide torens zijn in beeld en ik zie een enorm vliegtuig aan komen vliegen. Verbijsterd roep ik uit, 'Jezus die vliegt laag!' maar op datzelfde moment vliegt ook dit vliegtuig vol in op de zuidelijke toren van het WTC.
Gedachten buitelen over elkaar heen in een razend tempo en op slag besef ik dat dit geen ongeluk is. Dit is opzet!
Geschokt brul ik door de telefoon tegen mijn man: 'NOG EENTJE! ZE DOEN HET EXPRES!!!'
De vuurbal en explosie is enorm en laat de rookontwikkeling in de noordelijke toren eruit zien als een zielig mislukt kampvuur.

Hoeveel mensen zijn er op slag gedood? In wat voor een inferno moeten de mensen zich bevinden daar in dat WTC?
De beelden van het tweede vliegtuig wat zich in de toren boorde blijft men maar herhalen en het went niet! Keer op keer voel ik mijn maag wringen en komt het kippenvel over mijn hele lichaam omhoog.
En dan zie ik mensen uit ramen hangen, snakkend naar lucht. Ergens verwachtte ik dat er een spectaculaire reddingsactie van start zou gaan. Kabels die vanuit andere gebouwen het WTC in geschoten gaan worden en de mensen aan een katrol vanuit het WTC naar het andere gebouw overgeheveld konden worden. Iets cools zoals ze in films doen.
Want hoewel ik zeker wel besefte dat dit geen actiefilm was maar de keiharde realiteit, wil je ergens toch de absolute gruwel die zich voor je ogen afspeelt niet accepteren.

Massaal zie ik brandweermannen de brandende gebouwen in rennen. Onvoorstelbaar om te zien, hoe mensen hun eigen leven op het spel zetten om anderen te redden. Het puin blijft maar vallen en als ik de eerste mensen zie vallen dringt het niet eens tot me door dat ik daar mensen hun dood tegemoet zie springen.
Pas wanneer dit herhaaldelijk gebeurd er er even een stilte valt aan de telefoon met mijn man, die mijn 'verslag' van alles doorgeeft aan collega's, besef ik wat ik zie. Er breekt iets in me en ik begin te huilen.
Ik ben niet langer in staat om telefonisch verslag uit te brengen en ik sluit mijn gesprek af met mijn man.

Vreemd, hoe ik me lichamelijk ziek voelde van de beelden die ik zag en toch niet in staat om de tv uit te zetten of van kanaal te wisselen. Als de zuidelijke toren instort kijk ik toe hoe de mensen op straat in paniek wegvluchten en als die enorme stofwolk aan komt rollen besef ik na een poosje dat ik het benauwd heb omdat ik zelf mijn adem in heb zitten houden tegen het stof wat mij nooit bereiken kan. En de tranen blijven maar lopen, geluidloos stromen ze in hete druppels over mijn wangen.
Er lijkt geen einde te komen aan de gruwel en als ook de noordelijke toren instort, ben ik emotioneel gesloopt.
Hoeveel mensen zijn daar die ochtend gewoon als altijd naar hun werk gegaan, hebben hun kinderen naar school gebracht, gedag gezegd en komen nooit meer thuis?
Hoeveel passagiers in die vliegtuigen hebben beseft dat ze het niet gingen overleven toen ze die torens op zich af zagen komen? Wat is er door die hoofden gegaan?

Als er berichten doorkomen van nog meer gekaapte vliegtuigen ben ik al zo afgestompt dat dit amper nog door wil dringen.
Geen normaal denkend mens heeft die 11e september 2001 onbewogen en met droge ogen aan kunnen zien. Het heeft mij in ieder geval gruwelijk aangegrepen.
We zijn nu 10 jaar verder en nog steeds grijpen de beelden me aan. De hevige schok is er natuurlijk wel vanaf, maar het blijft iets wat ik nooit meer kan vergeten.
Wat ik ook niet vergeet is zien hoe hele gewone mensen zich in geval van nood blijken te ontpoppen als helden en zonder twijfel hun medemens te hulp schieten.

Jammer ook dat er eerst zoiets vreselijks moet gebeuren voordat mensen beseffen dat we allemaal mensen zijn en alle vooroordelen, rangen, rijk of arm, achtergronden en huidskleur niet uitmaken.
Zo dik onder het wit/grauwe betonstof van de ingestorte torens zag iedereen er hetzelfde uit met dezelfde blikken van afschuw, verdriet, pijn en pure shock.

Afschuwelijk is ook dat door een klein groepje fanatieke gestoorden nu hele bevolkingsgroepen aan de kant worden gezet als minderwaardig, achterlijk en bijna een ondersoort van mensen.
Hebben we dan nog niet begrepen dat we elkaar allemaal nodig hebben? Snappen we dan echt niet dat je niet hele bevolkingsgroepen verantwoordelijk kan houden voor de daden van een kleine groep? Leren we het dan echt nooit?