26
okt 11

Twitter en erotiek

Wat moet je met mensen die twitter gebruiken als een soort datingsite?
Iedereen die me al wat langer volgt weet dat ik gelukkig getrouwd ben en niet bepaald zoekende, maar nieuwe volgers kunnen dat niet ruiken. Ik heb immers niet in mijn bio staan dat ik getrouwd ben, maar zelfs al heb je dat erbij gezet, wil dat blijkbaar nog lang niet altijd zeggen dat je dan ook niet beschikbaar bent voor een avontuurtje.

Bijna iedereen flirt weleens op twitter. Zelfs ik laat me daartoe weleens verleiden, al is het alleen maar omdat het soms zo verschrikkelijk grappig is. Waar ik echter geen fan van ben is de Direct Message (DM) gebruiken voor het betere erotische werk. Toch blijven er types die het hardnekkig vol blijven houden. Afhankelijk van hoe onschuldig het was heb ik dit een poosje maar wat laten gaan en liet voorzichtig weten dat ik hier niet zoveel zin meer in had als het minder onschuldig dreigde te worden of als het te lang aanhield.

Er zijn echter ook mensen bij die het niet bijzonder subtiel aanpakken en gelijk bij binnenkomst met de botte bijl op je DM inhakken.  Kan ik nog lachen om een bericht als, "Valt er hier nog wat te neuken?" om daar vervolgens op terug te reageren met  "Vast wel, maar niet met mij.", het lachen vergaat me al snel bij teksten als "Leuk dat ik binnen ben, stap twee is binnen dringen in die rijpe kut van je."

Na verloop van tijd besloot ik om éénmalig in de TL van twitter een waarschuwing te plaatsen dat ik niet was gediend van dergelijke berichten in mijn DM en dat ik bij volgende seksuele berichten, deze met naam en toenaam zou kopiëren en de TL in zou gooien, al dan niet voorzien van een vernietigende reactie van mij erbij.
Nadien werd het rustig in mijn DM, heel erg rustig! Mensen hadden hun lesje wel geleerd dacht ik.

Inmiddels begint het feest weer een beetje van voren af aan. We zijn immers diverse maanden verder en ik heb er sinds mijn waarschuwing enkele honderden nieuwe followers bij gekregen.
Maar dit keer pak ik het anders aan. Ik heb besloten om te gaan spelen met deze opgewonden standjes.
Dat ik me bij die heren niet populair op maak is me wel duidelijk.
Zo kreeg ik vanmiddag een nieuwe volger binnen die me binnen een kwartier weer ontschoten is ook.

Hij: Hoi, wat leuk dat je me terug volgt en wat zie je er lekker uit op je ava.
Ik:  Dank je wel, ik zal de complimenten doorgeven aan de fotograaf.
Hij: Ben je in voor een date? Ik beloof je dat ik je zal laten kreunen van genot.
Ik:  Hmmmmm, heb je een beetje een lekkere grote pik?
Hij: Jazeker!
Ik:  Ik ook!

Er kwam geen reactie meer en ik was een follower armer.

Mochten er dus binnenkort geruchten rondgaan dat ik in real life een kerel ben, dan weten jullie hierbij dat ik zelf de aanstichter ben van deze roddel.
Feit is wel dat ik een half uur in een deuk heb gelegen om mijn eigen geintje.
Je kan maar ergens lol om hebben... toch?

24
okt 11

Klinisch Genetisch onderzoek

Vandaag was het dan zo ver. Een uitgebreid gesprek met de Klinisch Geneticus waarvan ik op voorhand al wist dat een daadwerkelijk genetisch onderzoek zinloos zou zijn omdat het Ehlers-Danlos Syndroom (EDS) type 3 nog niet genetisch vastgesteld kan worden. De afspraak was in Goes om 9:00 uur vanmorgen maar aangezien de arts uit Rotterdam moest komen en blijkbaar vast was komen te staan in het verkeer, konden we pas om 9:20 uur naar binnen.
Een hele jonge vrouw bleek het te betreffen, waar ik achteraf erg blij om was aangezien het Klinische onderzoek veel meer in bleek te houden dan alleen een gesprek.

Het begon met een zeer uitgebreid gesprek waarin de hele medische geschiedenis van zowel mezelf als mijn hele familie werd doorgenomen. Vervolgens werden mijn eigen klachten flink onder de loep genomen door middel van wederom een enorme waslijst van vragen en kenmerken die werden opgenoemd.
Daarna volgde een lichamelijk onderzoek waarin ik nog 1 maal moest laten zien hoe ver bepaalde gewrichten konden overstrekken.
Omdat mijn vingers uiteraard al volop in de ringen zitten en de problemen daarmee al uitgebreid gedocumenteerd zijn, hoefde ik daar gelukkig weinig van te laten zien en dat is maar goed ook. Mijn vingers ontwrichten immers al bij hele normale dagelijkse handelingen, dus het laten zien hoe ver de gewrichten door kunnen buigen zou gegarandeerd bijzonder veel ontwrichtingen tot gevolg hebben gehad.
Ook wat betreft mijn heupen moest ze me daarbij op het woord geloven omdat ook die erg makkelijk uit de kom klappen.

Dit geloven op mijn woord kostte overigens geen moeite, aangezien ik met de rest van mijn gewrichten overduidelijk kon laten zien dat de hypermobiliteit tamelijk extreem is. Alles werd vastgelegd op digitale foto, waarbij ik me nu al niet echt op mijn gemak voelde, laat staan als een mannelijke arts dit had moeten doen.
Het Syndroom van Marfan werd uitgesloten nadat ik op allerlei manieren werd opgemeten geen afwijkingen heb aan ogen, aorta en de lengte van armen, benen, vingers en tenen heel normaal bleek te zijn en niet abnormaal lang (wat kenmerken van het Syndroom van Marfan blijken te zijn).

Foto's werden gemaakt van mijn littekens, die altijd moeilijk helen en uiteindelijk in plaats van dik littekenweefsel, dunne, bijna doorschijnende huid bevatten alsof het vloeipapier betreft. Ook foto's van de overvloedige striae op buik en bovenbenen werden gemaakt en mijn hemel wat voelde ik me bekeken en bestudeerd.

Om een lang verhaal nog langer te maken... Vrijwel alles kon uitgesloten worden op twee dingen na.
Ik voldoe voor 80.000% aan de kenmerken van het hypermobiliteitssyndroom (HMS) want hé, overdrijven is wel degelijk een kunst die ik bezit.
Alle gegevens gaan nu overlegd worden met het hele team in het Klinisch Genetisch Centrum en dan krijg ik op maandag over twee, maar maximaal drie weken de definitieve uitslag of mijn HMS wel degelijk veroorzaakt wordt door het Ehlers-Danlos Syndroom, maar ze liet al duidelijk doorschemeren dat het er wel alle kenmerken van heeft.
Ik heb naast de hypermobiele gewrichten immers teveel kenmerken van EDS om anders te denken.
Zo krijg je van HMS geen menstruatie problemen, vroeg geboortes van je kinderen, miskramen, rekbare huid, slecht helende littekens, slecht helende of zoals in mijn geval zelfs niet helende botbreuken, HMS veroorzaakt niet dat je amper te verdoven bent, moeilijk onder narcose te krijgen bent, kraakbeen wat weg lijkt te smelten als sneeuw voor de zon en dit is bij mij allemaal wel het geval en past prima in het plaatje van EDS.

Omdat zoonlief ook wat kenmerken blijkt te hebben zou hij in principe ook in aanmerking komen voor onderzoek, maar zoals dit blijkbaar vaker gebeurt op zijn leeftijd, wil hij dat niet.
Noodzakelijk is het ook niet aangezien hij hoe dan ook nog geen lichamelijke klachten heeft en we hem al heel duidelijk hebben kunnen maken niet dezelfde fout te maken als ik heb gemaakt en zijn kunsten niet als een kermis attractie moet gebruiken. Zo kan hij voorkomen dat de bindweefsels, pezen en spieren steeds losser worden en ook hij ontwrichtingen krijgt en steeds meer problemen. Genezen kunnen ze het toch niet dus blijft het bij voorkomen dat het uit de klauwen loopt en het op de juiste manier belasten van zijn gewrichten.

Wel kan ik binnen de familie laten weten, waar dit nodig is, wat er met mij aan de hand is. Zo heb ik bijvoorbeeld een tante die ook al jaren door het leven gaat met een diagnose fibromyalgie waarbij geen medicijnen of therapie blijkt te werken en waarbij we nu dus reden hebben om te denken dat ze misschien ook met een verkeerde diagnose en dus ook een verkeerde behandeling door het leven gaat.
Op achteraf basis hebben we ook kunnen vaststellen dat mijn moeder ook hoogstwaarschijnlijk EDS heeft gehad, dus waarom haar zusje niet, die dezelfde niet werkende behandelingen ontvangt als mijn moeder jarenlang volkomen nutteloos heeft gekregen?

Officieel moet ik nog een paar weken wachten op de definitieve uitslag, maar ik heb nu al zoveel meer rust.
Zodra de diagnose officieel in mijn medische dossier staat kan ik zoveel makkelijker met problemen bij artsen terecht.
Geen nutteloze en vooral foute behandelingen meer van de gevolgen van EDS.
Geen ongeloof meer bij behandelingen die onder verdoving moeten gebeuren waarbij ik eindeloos bleef aangeven dat de verdoving ECHT niet werkte en dus niet meer te horen hoeven krijgen dat het onmogelijk is en het allemaal tussen mijn oren zit.
Eindelijk kan ik dan verwijzen naar mijn diagnose EDS en kunnen ze daar rekening mee houden.
Want of ik het wil of niet, de kans dat ik de rest van mijn leven nog heel wat te maken krijg met medici is natuurlijk behoorlijk groot. Er gaat immers nogal eens iets mis met me.

Ondanks de afspraak bijvoorbeeld dat ik pas in de 3e week van maart 2015 weer in aanmerking wilde komen voor een peesontsteking, heeft mijn lijf anders besloten. Het is WEER raak in mijn linker onderarm.
Ik wil alleen niet weer aan de morfine dus probeer het dit keer onder controle te krijgen met uitsluitend zware pijnstillers die ontsteking remmend werken. Jammer alleen dat ik weinig merk van de pijnstilling.
Tja... een mens kan niet alles hebben.
Mijn timing is dit keer wel een stuk beter. Ik heb deze week immers vakantie dus kan alles in eigen tempo doen en hoef me een hele week niet te bewijzen op mijn werk. Nu maar hopen dat het weer voorbij is als ik op 1 november op kantoor begin. Want me gelijk ziek melden in de eerste werkweek, daar maak je geen vrienden mee. Dus ik zal hoe dan ook zorgen dat ik er dan ben, desnoods gedrogeerd! Maar goed, zo ver is het nog niet. Ik heb nog een week de tijd om te genezen.

20
okt 11

Wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen?

Kreeg ik eergisteren te horen dat ik op 1 november opgehaald ga worden om naar kantoor te gaan en daar verdere afspraken ga maken over het hoe, wat en waar over het kantoorwerk wat ik ga doen, krijg ik vandaag onaangekondigd een vreemde mail binnen van de sociale werkplaats.

Even in het achterhoofd houden dat er dus nog helemaal NIETS vast staat want daar ga ik dus pas op 1 november over praten. Dus officieel weet ik nog niet eens op welke dagen ik hoe lang ga werken, wat mijn wensen zijn, wat hun verwachtingen zijn enz.
Het zou daar een stage worden op kantoor. Of zoals mij werd verteld... werkend leren.
Ik hou het liever op stage want kantoorwerk is altijd mijn vak geweest dus op wat vertrouwd raken na met de programma's die ze ter plekke gebruiken op de computer, valt me weinig meer te leren.
Is afhankelijk van het soort werk dat ik geacht word te doen natuurlijk, want zelfs dat weet ik nog niet eens!
Dat zou ik allemaal op 1 november te horen krijgen.

Nu zet ik net mijn computer aan en kijk mijn mail na. Zit er een mail bij van een mij volslagen vreemde, maar met een e-mail adres wat duidelijk afkomstig is van de sociale werkplaats.
En wat staat daar...

Goedemiddag,
Hierbij stuur ik u de bevestiging toe voor wat betreft het doorgaan van de cursus notuleren.
Veel succes toegewenst.
Met vriendelijke groet,

En dan de naam van deze onbekende persoon.
Daar hangt dan vervolgens een mail onder van het bedrijf die deze cursus gaat geven met de bevestiging van de data voor die cursus en de lijst met namen van de deelnemers. En ja hoor, daar sta ik bij vermeld!

Nu schijn ik dus opgegeven te zijn voor die cursus notuleren en men verwacht mij op de volgende woensdagen daar aanwezig te zijn: 2 november, 8 november, 15 november en 22 november van 13.00 – 16.00 uur!
Niemand heeft me gevraagd of ik een dergelijke cursus wil volgen, sterker nog... met mijn kantooropleiding hebben ze niet eens de moeite genomen om te vragen of die cursus wel nodig heb!
Okay, het is alweer een hele poos geleden maar notuleren zat toch echt in mijn opleiding hoor!
Naar mijn weten gaat het ook niet onder mijn werk vallen om notulen te schrijven. Lijkt me van niet zelfs want als ik ergens NIET meer toe in staat ben is het wel fatsoenlijk leesbaar schrijven met de hand.
Dat kost me heel veel moeite en gruwelijk krampen, dus ik heb daar de behoefte echt niet aan!

Ik kan het niet helpen maar ik ben inmiddels zo MOE van dat langs elkaar heen werken op de sociale werkplaats. De ene persoon weet niet wat er met de ander is besproken, heb je zelf vragen kan niemand je antwoord geven want daarvoor moet je bij iemand zijn die dan altijd net even niet aanwezig is. Het lijkt eindeloos te duren voordat je iets voor elkaar hebt gekregen en nu zijn ze ineens veel te snel dingen buiten me om aan het regelen gegaan zonder een gesprek vooraf???
Wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen?
Straks lijkt het iemand leuk om me op te geven voor een opleiding heftruckmachinist of zo, omdat het ze wel handig lijkt.
Moet ik nu werkelijk op de allereerste dag dat ik, voor zover ik nu weet, op kantoor moet verschijnen en daar ingewerkt zou gaan worden, stiekem ergens anders naartoe om een zinloze cursus te gaan volgen?

En dan nog... fatsoenlijk notuleren leer je echt niet in 4 middagen van 3 uurtjes hoor!
Maar als iedereen daar op kantoor die cursus heeft gevolgd, dan begrijp ik nu wel waarom er zoveel mis gaat in de communicatie daar. Die vergeten vast de helft op te schrijven, uit te werken en door te geven aan de juiste persoon.

Morgen maar weer eens een babbeltje gaan maken dan. Je zal zien dat ze op de afdeling waar ik nu nog zit, geen idee hebben waar het over gaat. Want dat zal hen ook wel niet doorgegeven zijn.
En dan ben ik al geïrriteerd omdat ze me dit flikken en dan val ik overal over natuurlijk. Zoals het feit dat ze hardnekkig mijn achternaam verkeerd blijven schrijven.
Ze beginnen met mijn meisjesnaam die ik in geen 20 jaar meer in gebruik heb gehad, maar daar schrijven ze je nu eenmaal in onder je meisjesnaam en als klap op de vuurpijl schrijven ze de achternaam van mijn man niet alleen achter mijn meisjesnaam maar spellen het ook nog verkeerd.

Bah, ik hoopte mijn frustratie even van me af te kunnen schrijven maar het is er geen haar beter door geworden merk ik.
De gruwelijke pijn in mijn flikker werkt er dan ook niet echt aan mee om af te koelen.
Ik kan veel hebben maar ik heb er zo'n hekel aan als mensen achter mijn rug om dingen voor me gaan zitten regelen!
En die naam... ik ben getrouwd hoor! Ik heb mijn meisjesnaam niet meer in gebruik! Maar ze blijven me hardnekkig bij mijn meisjesnaam noemen.
De eerste dagen merkte ik niet eens op als mijn naam werd genoemd bij de taxi die me naar huis moest brengen. Ik reageer al jaaaaaren niet meer op mijn meisjesnaam, dus het drong gewoon niet door bij me.
Ik ben trots op de naam van mijn man en die wil ik gebruiken!

Laat ik maar ophouden. Ik zit mezelf alleen maar verder op te naaien.
Nu eerst een peuk en een groot glas cola light. Misschien dat ik kalmeer en weer wat te lachen zie op twitter.

19
okt 11

Binnenkort echt werk

Gisteren kreeg ik dan eindelijk het goede bericht dat ik binnenkort aan echt werk mag gaan beginnen.
Op 1 november ga ik kennis maken op kantoor van de sociale werkplaats. Die dag zullen er ook afspraken gemaakt worden over het hoe en wat precies.
De dame die dit alles voor me zou regelen was vorige week helaas ziek, anders had ik er deze week al aan de slag kunnen gaan, maar hé... shit happens.

Degene die me moet gaan begeleiden blijkt volgende week vakantie te hebben, vandaar dat ik ook volgende week nog niet kan beginnen. Blijkbaar kon ik bij dat bericht een blik van teleurstelling toch niet genoeg onderdrukken.
Tja, hoe gezellig de mensen op de test en trainingsafdeling ook mogen zijn, het werk is naast hersenloos ook nog eens slopend voor mijn handen.
Mijn begeleider op de test en trainingsafdeling werd er dus bij gehaald en kreeg ter plekke te horen dat ik niet bepaald gemotiveerd meer was om daar nog langer te werken.
Persoonlijk vond ik dat nogal sterk uitgedrukt maar ik heb het maar zo gelaten.
Vervolgens kwam dus de vraag of het mogelijk was dat ik zelf volgende week ook een week vakantie zou nemen.
Tja, dat was uiteraard totaal geen probleem. Ik had immers al lang en breed laten zien dat ik echt wel inzet toon, niet te belazerd ben om mijn handen uit de mouwen te steken en hij keek dat ook bijzonder verbaasd toen hij te horen kreeg dat ik niet gemotiveerd meer ben. Daar had namelijk niemand iets van gemerkt.

Nee, daar merk je bij mij ook niks van! Ik doe wat ik moet doen en maak er van wat ervan te maken is. Bovendien ben ik gewoon prima behandeld. Dingen die echt niet gaan hoef ik ook niet te doen. Niemand die daar moeilijk over doet, behalve ik zelf dan.
Het blijft een worsteling voor me om naar mezelf toe te geven dat ik iets niet kan. Dus wat dat betreft zijn ze op de sociale werkplaats voorzichtiger en zuiniger op me geweest dan ik dat zelf ben.
Wat dat betreft is het jammer dat het werk op zich daar knudde voor me is, want de mensen zelf zal ik best gaan missen.
Ik heb er wat afgelachen de afgelopen twee maanden.

Hoe dan ook, ik ben vreselijk blij dat ik vanaf november op kantoor terecht kan. Dat is niet alleen voor mijn lichaam beter maar de grijze cellen ook weer eens iets laten doen zou ook wel prettig zijn. Bovendien krijg ik dan eindelijk een inkomen en daar is het natuurlijk toch allemaal om begonnen. Een inkomen genereren en weer onder de mensen komen.
Dat was de aanleiding om weer te gaan werken en dat gaat dan nu eindelijk rollen.

Dus morgen en overmorgen nog een middag schroeven wegen, doosjes vouwen, stickers plakken en met een beetje pech alleen maar voor je uit staren omdat er weer geen werk is en daarna een week vakantie.
Vervolgens op maandag 31 oktober met wat mazzel de laatste echte werkdag op de test en trainingsafdeling en daarna is het ook voorbij met mijn vrije woensdagen want dan ga ik dus echt 5 middagen per week aan de gang.
En zo kwam alles toch nog op zijn pootjes terecht.

18
okt 11

20 jaar

Het is vandaag alweer 20 jaar geleden dat mijn man en ik met elkaar het huwelijksbootje in stapten.
En hoewel ik al zeeziek word als ik een rondvaartboot door Amsterdam in stap, waren de afgelopen 20 jaar zeker niet misselijkmakend.

Echt heel veel hoor je het niet meer, 20 jaar getrouwd. Dat komt omdat mensen tegenwoordig niet meer begrijpen dat een huwelijk een kwestie is van geven en nemen, van het delen van lief en leed.
Bij ons zijn de rollen heel duidelijk verdeeld. Ik geef, mijn man neemt. Vervolgens neem ik al het lief en krijgt hij al het leed. Zo hou je het duidelijk en weet iedereen precies waar die aan toe is.

We waren niet van plan iets speciaals te doen voor onze trouwdag maar daar was onze dochter het dus absoluut niet mee eens! De kip die ik uit de vriezer had getrokken om vanavond te bereiden voor het avondeten kon onaangeroerd de koelkast terug in en we zijn naar een Italiaans restaurantje vertrokken die door dochterlief zelf zeer warm werd aanbevolen nadat ze daar op de verjaardag van een klasgenoot had gegeten enkele maanden geleden.
Ze had niets teveel gezegd. Het was werkelijk hemels! Knus met z'n viertjes aan een tafeltje luxe dineren. Tjee, ik kon me de laatste keer niet meer herinneren dat we dat gedaan hadden.

Geen idee wat de originele naam was van het gerecht wat ik heb gegeten maar het bestond uit gamba's uit de oven met Italiaanse salade, warme kerstomaatjes en weet ik wat al niet meer. Het was zalig in ieder geval.
En zo hebben we stiekem dus toch nog iets aan onze trouwdag gedaan.
Ik ben niet zo'n grote eter dus ik had voldoende aan alleen een hoofdgerecht, maar de rest heeft zich ook nog tegoed gedaan aan een voorgerecht en een nagerecht.
Ik was blij dat er onder al het Italiaans op de menukaart nog keurig in het Nederlands stond wat het was, anders had ik helemaal geen keus kunnen maken vrees ik.
Nu was het een kwestie van aanwijzen want ik kon de namen van de gerechten onmogelijk uitspreken.

Morgen is mijn vrije dag, dan blog ik nog wel even over mijn werk want ik heb vandaag eindelijk goed nieuws gekregen daarover, maar daar wil ik het in dit blog niet over hebben.
Nu even alleen maar feest om de 20 jaar die mijn man het al bij me heeft uitgehouden. Hij heeft het hem toch maar geflikt! Wat een bikkel is het toch.
Op naar de volgende 20 jaar!

17
okt 11

Stapje dichterbij

Vandaag zijn mijn handen en vooral vingers met enorme precisie opgemeten voor de silversplints die ik ga krijgen.
Ik ben dus weer een stapje dichterbij het definitieve brace gebeuren. Dat gaat nog minimaal een maand duren na vandaag, maar het begin is gemaakt.

Het enige waar ze nog niet uit gekomen zijn is wat ze aanmoeten met de pink van mijn rechterhand die in zijn geheel nogal eens achterover  ontwricht raakte.
De meest logische manier was hem te verbinden met mijn ringvinger door middel van een zogenaamde 'buddyring' (zie foto) maar dan kan ik niet fatsoenlijk meer typen omdat mijn pink dan niet meer zijwaarts kan bewegen.
Aangezien dit noodzakelijk is wil ik ooit nog fatsoenlijk op een computer kunnen werken, wil hij daar nog even uitgebreid over in overleg met de goud-/zilversmit die het spul maakt.
De kans bestaat dat er geen oplossing mogelijk is in zilver en dat ze speciaal voor die pink een constructie moeten maken in siliconen. Dat moet ik dus nog allemaal afwachten.

Aan mijn linkerpink komen overigens dubbele splints die met een scharnier met elkaar verbonden zijn omdat beide gewrichten ernstig instabiel zijn. Op onderstaande foto zie je de betreffende dubbele splint aan de ringvinger zitten, maar ik krijg er dus zo eentje aan mijn linker pink.

Nu gaat de definitieve aanvraag dus alsnog naar de zorgverzekeraar en zodra die er hun toestemming voor hebben gegeven kan de bestelling richting goud-/zilversmit.
Niet dat er twijfel is of de zorgverzekeraar het zal vergoeden want dat doen ze wel, maar het kan even gaan duren.
Eenmaal bij de goud-/zilversmit heeft die nog weer een volle maand nodig om het spul te maken en op te sturen.
Dan kan ik het ophalen en kijken ze ter plekke of alles wel helemaal naar mijn zin is of dat er toch nog wat kleine aanpassingen gemaakt moeten worden, wat blijkbaar ook nog binnen de mogelijkheden valt.
Ik hoop natuurlijk dat het gelijk de eerste keer allemaal perfect is want ik heb nu wel lang genoeg gewacht vind ik zelf.

Inmiddels zit ik al 4 maanden met die plastic bagger waar ik toch behoorlijk wat ongemak van heb. Het ziet er sterk verkleurd en smerig uit inmiddels en schuurt en snijd regelmatig mijn huid kapot. Ook blijf ik nogal eens ergens achter haken omdat het nu eenmaal grof gemaakt is. Het was immers maar tijdelijk spul, dus echt netjes afwerken kost teveel tijd en is met dat harde plastic blijkbaar ook niet zo eenvoudig als het klinkt.
Hoe dan ook, er schijnt licht aan het einde van de tunnel.
Ik duim, ondanks mijn ernstig instabiele en vooral hypermobiele duimen, me helemaal verloren dat ik nog voor het einde van het jaar mijn definitieve braces heb.

6
okt 11

Ups en downs

Afgelopen dinsdag kreeg ik op de sociale werkplaats te horen dat ik binnenkort op kantoor kom te werken. Ik kan mijn geluk niet op. Dit is mijn 6e week op het test en training centrum waarmee ik als het ware een paar weken 'over tijd' ben aangezien het de bedoeling is dat je daar maar 3 tot 4 weken zit.
Nu ben ik weleens langer over tijd geweest, maar daar hield ik dan een kind aan over. Helaas komt het er in dit geval op neer dat ik er alleen een paar gezwollen handen en vingers aan overhoud maar net als de dikke buik van een zwangerschap zal ook dit wel weer verdwijnen.

Rede tot blijdschap dus, dat het einde in zicht is en ik niet veel langer meer schroeven hoef af te wegen, stickers plakken en dozen vouwen.
Nog veel geweldiger dat ik dan eindelijk weer wat ga verdienen!
Ik heb niet de illusie dat ik ooit nog weer, zoals vroeger het geval was, het hoofdinkomen zal gaan genereren in ons huishouden, maar iets aan inkomen binnen brengen is altijd nog meer dan niets.

Omdat een mens nooit teveel geluk mag hebben en alles in evenwicht moet blijven, volgde er direct op de up die me dinsdag werden meegedeeld, de onvermijdelijke down.
Gisteren (woensdag) was mijn vrije dag. Zoals gebruikelijk ging de wekker om half zeven af en tot mijn grote ongenoegen bleek ik maar zeer moeilijk uit bed te kunnen komen.  Veel pijn in mijn hele lichaam en mijn vingers waren dusdanig gezwollen dat ik mijn braces niet eens aan kon doen.
Ach, dacht ik nog, beter vandaag dan morgen want ik zou immers nog een gesprek krijgen voordat ik zou beginnen op kantoor.
Helaas is het vandaag alleen nog maar een graadje erger geworden.

Vannacht kon ik geen houding vinden zodat ik relatief ontspannen en pijnloos kon liggen.
Vanmorgen heb ik mezelf met het nodige gekreun en gesteun uit bed moeten werken. Ik klonk als een slechte pornofilm en was niet in staat om mezelf fatsoenlijk aan te kleden. Dus met veel moeite mijn huispak over mijn slaap T-shirt aan gedaan want de rits van een spijkerbroek dichtmaken lijkt een onmogelijke opgave momenteel en bukken zorgde er alleen maar voor dat ik vervolgens een kwartier bezig was om mezelf weer recht te krijgen.
Staan en lopen gaat niet meer.
Ik heb een ernstig vermoeden dat er onderin mijn rug een wervel is verschoven of afgegleden waardoor er een zenuw klem is komen te zitten. Bij iedere ademhaling voel ik een stroomstoot richting mijn linkerbeen schieten. Dat is het overduidelijke kenmerk van zenuwpijn.

Eenmaal beneden heb ik dus snel iets gegeten en een zware pijnstiller genomen die helaas nog steeds niet werkt maar ik heb in ieder geval een houding gevonden waarin ik kan zitten zonder continu misselijkmakende pijnscheuten te krijgen.
Dus om acht uur vanmorgen toch maar naar de sociale werkplaats gebeld dat ik het vandaag niet ga redden om te komen en heel hard duimen dat het in de loop van de dag of anders uiterlijk morgen weer een stuk beter gaat.
Ter afleiding ben ik dus nu dit blog maar gaan schrijven in de hoop dat in de tussentijd de pijnstiller de scherpe kantjes van de pijn afhaalt.

Maar goed, als jullie iets ruiken... dat zou ik dan weleens kunnen zijn. Ik heb me dus niet kunnen douchen vanmorgen en zit hier ongewassen in mijn donkerbruine Snoopy huispak, rete charmant te zijn.
Zo sierlijk vooral ook, in die vreemde kronkel gedoken om die klem zittende zenuw maar te ontzien.
Maar hé, al is de down nog zo diep... the only way is up.

Dan ga ik mezelf nu maar richting toilet werken want ik vermoed dat ik binnen tien minuten wel zal moeten plassen.
En zoals ik me momenteel voortbeweeg kan ik dus niet vroeg genoeg vertrekken. Bij terugkomst zal ik eens kijken of er op twitter nog wat te beleven valt.