23
jan 12

In de spiegel kijken

Wat is dat toch, dat ik zoveel moeite heb om mijn eigen grenzen te leren kennen?
Vandaag had ik weer zo'n dag waarin ik mezelf spreekwoordelijk voorbij holde.

Het is winter, al lijkt het qua weer meer op herfst. Niet mijn beste tijd van het jaar. Met de kou en het vocht buiten is functioneren bijna niet te doen voor me. Naast het feit dat alles gewoon veel meer pijn doet dan normaal, merk ik al verschillende jaren dat mijn lijf gewoon achteruit gaat in een rap tempo.
Je bent zo oud als je je voelt dus hé, ik zie er nog best goed uit voor mijn 96 jaar, al zeg ik het zelf. Want zo voel ik me momenteel.

Vanmorgen besloot mijn lijf in staking te gaan en ik was het er niet mee eens. Ik wilde gewoon naar het werk toe kunnen. Ik krijg deze week immers te horen of ik ben aangenomen voor de functie Assistent Verzuimbureau waar ik afgelopen donderdag een sollicitatiegesprek voor heb gehad. Beetje lullig om dan thuis gebeld te moeten worden omdat ik in de kreukels zit, net nadat ik in het sollicitatiegesprek bij hoog en bij laag had zitten vertellen dat het met mijn ziekteverzuim wel los zal lopen als ik eenmaal verlost ben van de voor mij te zware lichamelijke inspanningen op het Test en Trainings Centrum van de sociale werkplaats.
Dus ik vermande (of is het in mijn geval vervrouwde) me, nam een stevige dosis pijnstillers die ik pretpillen noem wegens de welkome bijwerking dat ik me nog eens extra vrolijk en opgetogen door ga voelen als de pijn goed te handelen blijkt.

Nu is de stemming op maandag meestal niet bijzonder opgewekt als ik binnen stap om half 1 maar zoals gebruikelijk zit de sfeer er al snel goed in. Een dag niet gelachen is immers een dag niet geleefd en lachen blijkt besmettelijk te zijn.
Ik ging aan de gang. Dozen vouwen, bodem dichtplakken, 5 dozen van een kilo per stuk in een doos, doos dichtplakken, sticker erop en netjes opstapelen op een palet.
Anderen waren druk bezig met het vullen van de plastic dozen met schroeven en toen de deksels van de plastic dozen ook nog voorzien moesten worden van stickers, nam ik die taak ook maar op me.
Al snel had ik een vloeiend ritme te pakken en een systeem waardoor ik onafgebroken bezig kon blijven om in 'the flow' te blijven.

"Pas jij een beetje op jezelf?", kreeg ik na anderhalf uur te horen van één van de leidinggevenden. "Straks zit je helemaal in elkaar, dus ik waarschuw maar even."
Met een lachend gezicht kijk ik hem aan en reageer vriendelijk terug. Mijn vaste masker. Vooral blijven lachen en vriendelijk blijven. Maar achter het masker voel ik een steek van irritatie. Emoties buitelen over elkaar heen.
Ik wéét dat hij gelijk heeft, maar ik zit zo lekker in 'the flow' en heb nergens last van. Nu nog niet tenminste. Ik besef dat dit puur te danken is aan de 'pretpillen' en dat ik al veel meer werk heb verzet dan goed voor me is.
Ik ben niet boos op hem, ik ben boos op mezelf.  Boos op dat lijf wat me zo in de steek laat terwijl ik zelf nog zoveel wil.
Ik ga nu toch lekker? Waarom blijf ik mezelf voorliegen dat het geen kwaad kan?

Ja ik leef in het nu. Niet te ver vooruit kijken want als het verleden een redelijke indicatie geeft voor de toekomst, bevalt die toekomst me niet.  Ik blijf mezelf wijs maken dat als ik 'verstandig' doe en mijn krachten spaar, in een rustiger tempo werk, dat ik morgen hoe dan ook pijn in m'n flikker heb. De momenten dat het even meezit wil ik er dus uithalen wat erin zit. Niet nadenken over straks, gewoon genieten van het nu.
En natuurlijk heb ik morgen pijn! Ik weet immers niet beter.
Een mens veranderd door chronische pijn. Iedereen reageert er misschien op zijn/haar eigen manier op, maar dat het iedereen veranderd is gewoon een feit.
Zo is het heel normaal dat een mens een gezonde angst heeft voor pijn. Bij mij is die angst ver verdwenen.
Ik heb immers altijd pijn. Ook is het mensen eigen om naderhand te vergeten HOE die pijn voelde, als het eenmaal voorbij is. En wat is dan het verschil tussen veel pijn en erg veel pijn? Maakt dat dan echt zoveel uit? Bij mij dus niet meer. Pijn is pijn en daar stel ik me op in al naar gelang de behoefte. Niemand loopt immers full time te schreeuwen.
Bij een plotselinge hevige pijn wel, maar als die uren, dagen, maanden en zelfs jaren aanhoud is schreeuwen tamelijk zinloos en stel je je er op in.

Zodra het mijn functioneren ernstig begint te beperken neem ik maatregelen. Zo kan ik pijnstillers nemen als ik echt niet meer kan staan en mijn handen niet meer in staat zijn op een glas drinken vast te pakken.
Mijn chronische insomnia is heel vervelend maar ik doe in het weekend aan zelfmedicatie door alcohol te drinken totdat ik kan slapen.
Nu heb ik de mazzel dat ik een alcohol intolerantie heb waardoor ik laveloos ben na een paar baco's en slaap in het weekend daardoor weer net voldoende bij om weer een week door te komen zonder ernstige uitval.
Moe ben ik toch wel, of ik nu wel of niet slaap. Want probeer maar eens niet doodmoe te worden als je iedere spier in je lijf aangespannen moet houden om niet uit elkaar te pleuren.

Vanmiddag om 4 uur was ik op. De pijnstillers begonnen uit te werken en plotseling voelde ik waar ik mee bezig was geweest die middag. Op slag weet ik ineens weer waarom ik ook alweer mijn grenzen moet leren kennen. DIT had ik dus moeten voorkomen. Ik pak mijn jas en geef mijn leidinggevenden te kennen dat ik even buiten een illegale rookpauze ga houden. Even weg, weg van de blikken, even mijn masker af.
Daar zit ik dan, buiten op een houten bankje in de kou, peuk tussen mijn lippen mezelf inwendig verrot te vloeken.
TRUT, hoe heb je het nu wéér zo ver kunnen laten komen? Oh oh, wat zat ik lekker in 'the flow'. Stomme zeug die ik er ben, aan wie moest ik nu zo nodig bewijzen hoe geweldig ik toch nog van alles kan?
Maar ja... juist dat koppige in me, dat door drammen dwars tegen alles in heeft me wel al jaren langer uit de rolstoel gehouden dan medisch mogelijk was. Okay, ik ben kreupel en het doet verdomt veel pijn, maar ik loop nog steeds al kom ik niet ver.
Dat heeft er altijd al in gezeten bij me. Van kleins af aan al moest en zou ik bewijzen dat ik iets wél kon als me verteld werd dat ik dat niet kon. Ik moest en zou iedereen bewijzen hoe verkeerd ze me inschatte.

Ik ben een controle freak als het aankomt op mezelf. En ik voel de controle steeds verder weg glippen en dát maakt me dus wel angstig. Niet de pijn, maar het verliezen van de controle over mijn lijf.
Dus wat is het nu? Mezelf sparen in de hoop langer de controle over mijn lijf te houden of koppig doorgaan en op pure wil stiekem tot in het einde der dagen dingen flikken die eigenlijk niet mogelijk zijn?
Ik weet het even niet meer. Het enige wat ik weet is dat ik niet pas morgen maar nu al zwaar spijt heb van wat ik vandaag aan werk heb verzet. Ik heb mezelf gesloopt en mijn lijf is weer in staking gegaan.
Die heeft nu zoiets van 'je kan wel zoveel willen, maar nu krijg je een dikke FUCK YOU van me terug'.

Morgen maar weer aan de pretpillen en misschien toch maar wat rustiger aan doen. Zelfs als ik onverhoopt toch weer lekker in 'the flow' mocht raken, al betwijfel ik dat momenteel heel zwaar.

5
jan 12

Nooit volwassen

Men zegt dat mannen nooit volwassen worden. Tja, misschien ben ik dan ook wel een man want ik ben minstens zo onvolwassen als mijn man en wil dat ook graag zo houden.

Er valt veel regen... erg veel regen.  En als het langdurig en vooral veel regent wil manlief altijd een stukje gaan rijden met de auto. Vonden we het vroeger al heel cool om met onze regenlaarsjes in diepe plassen te springen, met een auto kun je nog veel leukere effecten bereiken. En zoals we vroeger precies wisten waar de stoep wat verzakt was en waar dus leuke plassen kwamen te staan na een flinke regenbui, zo weten we nu heel goed welke stukken weg er blank komen te staan.

"Zullen we even een rondje gaan doen?", vraagt manlief terwijl hij me aankijkt met die typische schittering in zijn ogen.
"Is goed, zet jij de auto voor dan ga ik nog even naar de wc en trek mijn jas aan."
En daar gaan we dan, door de stromende regen in de auto, op zoek naar die speciale straten.
WHOESSSSJJJJJJ, klinkt het als hij door een plas aan de kant van de weg rijd en het water spuit meters weg onder de wielen vandaan. Als een stel kleuters zitten we giechelend in de auto.
"Wauw, dat was een goeie!"

Dan komen we bij een straat die over een lengte van minstens 6 meter helemaal blank staat. Vol concentratie geeft manlief gas en voert de snelheid op tot zo'n 35 km per uur terwijl hij aanstuurt op rechterkant van de weg, daar waar het meeste water staat.
Ik zie op de stoep naast de straat een man lopen met een klein hondje aan de lijn. De man draagt een lange donkere jas en houd een paraplu vast. Hij wandelt met een blik van 'ik heb een plu dus wie doet me wat' terwijl hij zijn hondje uitlaat.
In een flits besef ik dat de man precies naast de plas loopt.
Het lijkt alsof alles zich plotseling in slow motion afspeelt. Ik begin met waarschuwen en zeg "Ooooooooohhhhhhhhh shiiiiiiiiiit", precies op het moment dat mijn man nog een laatste kleine stuur correctie doet en vol de enorme plas in scheurt.
Ik zie de gezichtsuitdrukking van de wandelende man in een fractie van een seconde veranderen van de wie-doet-me-wat-blik naar een geschrokken OOOOOOOOOOOOOOOO-KUUUUUUUUUUUUUUUT-uitdrukking als hij beseft dat zijn paraplu niet gaat helpen tegen wat en aan komt.
Met een opspuitende golf waar een surfer alleen maar van kan dromen knalt de muur van water met een bloedgang onder de paraplu door, over de man met hondje.
Water wat hem zonder paraplu gemist zou hebben omdat het ruim over hem heen gespoten zou zijn, wordt opgevangen door de paraplu en klettert alsnog naar beneden over hem heen.

Echt, ik hou het niet meer. Uit alle macht probeer ik om niet in mijn broek te plassen van het lachen en de tranen schieten me in de ogen. Ook manlief giert het uit en als ik achterom kijk zie ik de zeiknatte man stil staan en in een soort van shock naar onze auto kijken terwijl we doorrijden, richting huis.

Nee, ik zal nooit volwassen worden. Dat wil ik niet eens!

3
jan 12

Hoezo crisis?

Meer en meer ben ik 's avonds op twitter te vinden. Was de televisie voorheen de manier om een avond te ontspannen, naarmate er meer zenders bij kwamen stortte het niveau van de programma's compleet in.
Gevolg is wel dat ik dus niet meer mee kan praten over wat er te zien was.
Oh ja, ik kijk nog steeds het journaal en breng ook nog weleens een uurtje of wat door met het kijken naar de diverse Discovery Channels en National Geografic Channel, maar aangezien ook die kanalen nogal eens vervallen in herhalingen is ook dat niet meer wat het geweest is.

Is er een duidelijk moment aan te wijzen waarop je 'beroemd' kon worden door een gebrek aan intelligentie?
Zo is er ineens een hoogblonde domme trol met de naam Britt die winnares zou moeten zijn van een programma wat ik nooit heb gezien.
Dit programma schijnt de naam te hebben 'Echte meisjes in de jungle' maar als die Britt daar de winnares van is, begrijp ik waarschijnlijk niet meer wat 'echte meisjes' tegenwoordig zijn.
Het wicht wist te melden dat ze twee loten had gekocht voor de staatsloterij want met een win kans van 1 op 5 miljoen had zij nu dus haar kans verhoogt naar 1 op 10 miljoen!
Hoe focking dom moet je zijn om met een uitgestreken smoelwerk een dergelijke opmerking te plaatsen?
Ik zou me kapot schamen als het mijn kind was geweest!
De ene na de andere domme opmerking komt over de lippen van Britt en mensen vinden het geweldig!
Puur leedvermaak om iemand die overduidelijk een verstandelijke beperking heeft. Dat is het niveau op tv anno 2012.
Nou ja, eigenlijk 2011 natuurlijk want 2012 is nog erg vers.

Het jaar is nog maar net begonnen, dus misschien kunnen we eens gaan denken over nieuwe programma's op tv.
Programma's waar je iets aan hebt! Want je kan de tv niet aanzetten of het is een aaneenschakeling van kook programma's waar bij voorkeur deelnemers zo hard mogelijk worden afgekraakt en talentenshows waarin men zoekt naar iemand die iets kan wat een ander niet kan of ook een paar noten kan zingen.

Nederland zit al jaren in een crisis en dat is te merken aan de programma's op tv.
Nog even en je krijgt 'Hoer zoekt klant' want hé... die dames hebben het ook zwaar momenteel!
Als het nu nog eens gaat vriezen kunnen we massaal 'Dansen met je ster op het ijs' en kunnen ze daar een live soap van maken of zo. Echt, het is te sneu voor woorden.

Maar als de crisis dan zo groot is begrijp ik iets toch niet helemaal.
Natuurlijk was het geweldig dat bij Serious Request 2011 een bedrag van ruim 8,6 miljoen werd binnen gehaald, maar vervolgens schieten we met oud en nieuw gezamenlijk voor 65 miljoen aan vuurwerk de lucht in???
Dat vind ik dan weer onbegrijpelijk maar misschien ben ik zelf ook wel dom. Wat op zich weer een pluspunt is natuurlijk, want daar schijn je mateloos populair en beroemd mee te kunnen worden.

Tags: ,