29
mrt 12

Het mag gewoon niet meezitten

Vanmorgen kwam er licht aan de financiele horizon. Ik kreeg te horen dat met ingang van volgende week ik ein-de-lijk een contract krijg bij de sociale werkplaats. Voor 16 uur slechts, in plaats van de 20 uur die ik volgens afspraak zou krijgen maar daar ga ik maandag nog wel even een stevig woordje over babbelen want ik laat me die 4 uur niet door de neus boren.
Maar goed, na 8 maanden gratis werken komt er dan toch een contract en ga ik geld vangen voor het werk wat ik verricht, ongeacht of ik die kantoorbaan nu wel of niet krijg.

Ik slaakte een zucht van opluchting en smste gelijk manlief op zijn werk met het goede nieuws.  We komen immers al jaren langzaam maar zeker steeds dieper in de financiele problemen omdat manlief van ellende een baan heeft moeten accepteren die maar de helft van zijn vroegere salaris betaalt, maar zo bleven we tenminste uit de bijstand.
Maar voldoende is het niet om rond te komen, dus ik moest ook gaan werken.
En zo kwam het dus dat ik, na afgekeurd te zijn, op de sw terecht kwam en daar nu dus al 8 maanden zogenaamd stage liep omdat ze geen contracten meer mochten geven.
Tot nu dan! Want eindelijk gaat ons geduld beloont worden.

ZEIK MODUS ON

En toen kwam manlief thuis uit zijn werk met het nieuws dat zijn contract niet verlengd gaat worden. Met ingang van 1 mei staat hij op straat! En aangezien hij slechts 1 jaar heeft gewerkt, heeft hij dus maar recht op 1 maand ww en daarna duiken we alsnog de bijstand in waardoor mijn inkomen en dat van de weekend/vakantiebaantjes van de kinderen keihard 1 op 1 van de bijstand afgetrokken gaan worden.
Gevolg... dan pleuren we vanaf 1 juni alsnog terug naar bijstandsniveau en kunnen we op slag de hypotheek niet meer betalen, niet meer leven, NIETS meer!

Voordat manlief deze baan kreeg had hij 2 jaar in de ww gezeten en een week voordat we de bijstand ingingen kon hij dus beginnen met deze baan die hij nu dus weer kwijtraakt.
De kans dat hij nu binnen 2 maanden een nieuwe baan te pakken krijgt is gewoon nihil.

En nu weet ik het gewoon allemaal niet meer. We donderen van de ene ellende in de andere en er komt maar geen einde aan lijkt het wel. Waar hebben we dit in vredesnaam aan verdient? Ik KAN echt even niet meer nu.

ZEIK MODUS OFF

27
mrt 12

Solliciteren

Vanmiddag heb ik weer een sollicitatiegesprek gehad. Nummer eh... ben de tel even kwijt. Doet er ook niet toe.
Ik heb inmiddels al de nodige keren sollicitatiegesprekken gehad sinds ik op de sociale werkplaats zit. Tot vandaag was het allemaal nog intern en piste ik steevast naast de pot.
De interne communicatie is knudde op de sociale werkplaats. Volgens zeggen is dit het geval sinds de fusie, die dus plaats begon te vinden precies toen ik vorig jaar zomer begon. Ik weet dus niet beter of het is een puinhoop.
Daarom kon het dus gebeuren dat ik bij het solliciteren op interne vacatures keer op keer na het gesprek alsnog afgewezen werd omdat ik niet flexibel inzetbaar ben qua werktijden.
Nee, ik heb ernstige opstart problemen 's morgens en kan dus alleen 's middags werken.
Om een vage reden bleek dat dus iedere keer opnieuw niet bekend te zijn of hadden ze er lak aan en deden verwoedde pogingen om me toch zover te krijgen om de ochtenden ook inzetbaar te zijn.

Tja, ik zie het niet zo zitten om 's nachts om half 4 aan mijn warming up te beginnen zodat ik zeker weten om 8 uur kan beginnen met een werkdag. Sterker nog, door mijn chronische insomnia slaap ik nooit voor half 5 en dan zou me die anderhalf à twee uurtjes slaap die ik nog krijg me ook nog ontnomen worden en zou ik uitsluitend nog in het weekend kunnen slapen.
Dat gaat geen paard volhouden, dus ik zeker niet.
Er viel dus niets te stimuleren, pushen, of afwegen. Het gaat gewoon niet lukken om flexibel inzetbaar te zijn met mijn werktijden. Het zijn de middagen of niets, punt uit.

Vandaag mijn eerste sollicitatiegesprek buiten de sociale werkplaats gehad. Detacheren willen ze zoveel mogelijk en nu kwam er bij het plaatselijke nuts bedrijf een administratieve functie vrij voor iemand met een arbeidshandicap. Wat zeg ik... er kwamen wel zes plaatsen vrij want men wil daar ineens iets terug gaan doen en mensen met een handicap ook een kans geven. Dat is mooi! That is me!!! Oh please... pick me!!!
Dat was dus ook letterlijk alles wat ik wist, de naam van het bedrijf en het feit dat ze iemand zoeken voor administratief werk. Ondanks diverse voorgesprekken op de sociale werkplaats kon niemand me vertellen op welke functie ik nu eigenlijk solliciteerde. Ik had alleen mijn CV even door hoeven mailen en mijn job coach en een job hunter van de sw werkten als mijn tussenpersoon en probeerde me te 'verkopen'.

Vandaag moest ik mezelf dus nog even gaan verkopen en persoonlijk een gesprek aangaan, met ondersteuning van de job hunter. Het vervoer was keurig geregeld en ik had afgelopen weekend al wat zitten lezen op de website van het bedrijf waar ik dus terecht hoop te komen.
Vlak voor vertrek er naartoe nog even op de sw zelf een voorgesprekje gehad waarin me werd verteld dat ik in het gesprek moest proberen om toch wat persoonlijke dingen over mezelf te vertellen maar niet teveel zodat er nog iets te raden over zou blijven.
Tja, nu heb ik op de sw niet echt de reputatie dat ik bijzonder open ben over mezelf. Niet dat ik gesloten ben of zo, maar zolang me geen gerichte vragen worden gesteld, geef ik gewoon nooit vrijwillig persoonlijke informatie van mezelf.
Dat vind ik gewoon niet zinvol ook. Ik kom niet ergens te werken om mijn privé leven te vertellen of mijn gal te spugen. Ik kom werken om mijn werk te doen en geld te verdienen, that's it.
Toch werd me sterk aangeraden om geheel vrijwillig iets van 'mezelf' te 'laten zien' want het is een heel sociaal bedrijf met leuke mensen en daar moest ik natuurlijk wel tussen passen.

Tja, ik kan heel sociaal en gezellig zijn tegen collega's zonder ooit het achterste van mijn tong te laten zien en dat wil ik graag zo houden. Ik hoopte alleen wel dat ze tegen een portie humor kunnen want tja... ik flap er vol automatisch nogal eens iets uit. Dat heeft me zeer geliefd gemaakt op de sw maar met hetzelfde gemak zijn er op diezelfde sw mensen die me niet kunnen luchten om mijn vorm van humor.

Feit was dat de mensen die ik te spreken kreeg erg vriendelijk over kwamen. Geen idee of ze ook gevoel voor humor hebben, maar dat hoop ik vanzelf nog wel te gaan merken.
Het gesprek verliep in ieder geval goed. Ik had geen greintje last van spanning, wat blijkbaar vreemd is want ik het voorgesprek bleven ze maar roepen dat ik waarschijnlijk erg gespannen was voor het gesprek. Toen ik aangaf hier totaal geen last van te hebben werd ik vreemd aangekeken.
Het was immers heel normaal om een gezonde spanning te voelen.
Okay, ik ben dus niet normaal. Het enige wat ik kan doen is antwoord geven op de vragen, zelf mijn eigen vragen stellen en dan kan het twee kanten op. Ze willen me wel of ze willen me niet.
Geen enkele vorm van spanning zal daar invloed op hebben en achteraf kun je er toch niets meer aan veranderen.
Vreemd genoeg werd dat opgevat als desinteresse.
Ik vraag me ernstig af waarom een gebrek aan spanning hetzelfde zou moeten zijn als desinteresse. Ja ik wil die baan!
Ik wil na bijna 8 maanden zonder enige vorm van inkomen en hersenloos werk nu ook weleens een echte baan en een salaris gaan ontvangen! Ik heb dus wel degelijk interesse en wist mezelf heus wel te verkopen.

Mijn eerste vraag was dus ook om welke functie het nu eigenlijk ging. Als ze me aannemen kom ik dus terecht op de salarisadministratie. Okay dan! Prima, geen problemen mee. Lijkt me wel wat.
Het hele gesprek verliep soepeltjes en na het gesprek heb ik nog op het betreffende, verrassend kleine kantoortje van de salarisadministratie kennis gemaakt met de daar al werkende dames en heb even mee mogen kijken met wat het werk precies in gaat houden.
Gevoelsmatig heb ik het idee dat ik een goede indruk heb achtergelaten, maar ik ben me ook bewust van het feit dat ik niet de enige ben die op die functie solliciteerde, dus nu is het weer afwachten.

Op de vraag wanneer het hele feest gaat beginnen kreeg ik als antwoord: "Het liefst gisteren."
Tja, gisteren was ik er niet dus dat gaat me niet meer lukken.
Uiteindelijk nog geen definitief antwoord gekregen want ze wisten niet hoe lang het allemaal gaat duren om alles te regelen. Eerst de hele sollicitatieprocedure afwerken, keuzes maken en als de keus op mij valt moet er natuurlijk nog van alles geregeld worden. Het zou allemaal zo snel mogelijk duidelijk worden gemaakt.
Tja, dan weet ik dus nog niets. Wat is in vredesnaam zo snel mogelijk? Is dat deze week nog? Deze maand? Nog voor de zomer?
Ik merk het allemaal wel. Na de nodige teleurstellingen durf ik niet echt meer te hopen, dan kan het ook niet tegenvallen.

 

21
mrt 12

Twitter irritaties

Het is geen geheim, ik ben verslaafd aan twitter. Verslaafd aan het slappe en vooral luchtige gelul met mensen die ik hoogstwaarschijnlijk nooit ontmoet zou hebben zonder mijn twitter account.
Niet dat ik ze nu wel ontmoet, maar toch een klein beetje leer je mensen wel kennen, zo via die korte tekstjes van maximaal 140 tekens.
Maar er zijn ook irritaties.

Zo kan ik me hevig irriteren aan twitter jail. Zodra je meer dan 100 tweets per uur verzend, en geloof me, daar zit je zo aan, mag je een bepaalde tijd geen tweets meer verzenden.
Dit schijnt spam bots te voorkomen. Nou, grotere onzin had men niet kunnen bedenken want ook spam bots zijn te programmeren om maximaal 99 tweets per uur te verzenden en een echt persoon met een beetje typevaardigheid haalt met gemak 150 tweets per uur of zelfs nog meer.
Dus ben je al verslaafd twitteraar bijna verplicht om een jail account aan te maken zodat je op je back-up account verder kan kletsen als je hoofd account weer eens achter de virtuele tralies zit.

Ook bedrijven die zich suf spammen irriteer ik me aan en weiger ik niet alleen zelf te volgen maar krijgen bij een volgverzoek aan mij gelijk een block aan hun broek.
Bekende Nederlanders van het type 'volg mij gerust want ik ben geweldig maar ik volg niet terug want ik voel me boven het gewone volk verheven en volg dus alleen mede bekende Nederlanders terug' hoef ik niet.
En niet te vergeten mijn grote 'vriend' Geert Wilders, die in zijn hele twitterleven nog nooit een mention verzonden heeft maar zijn account gebruikt om statements neer te pleuren weiger ik te volgen. Jammer genoeg blijf ik hem keer op keer tegen komen omdat zoveel andere tweeps hem wel volgen en zijn braaksels vrolijk retweeten.

Waar ik ook jeuk van krijg zijn de tweets met teksten als "Bij xxx volgers verloten we xxx onder onze volgers, dus volg ons nu en retweet deze tweet." Menig keer heb ik er zelf geintjes over gemaakt op twitter en beloftes gedaan voor het verloten van een halve liter zweet, ingeblikte scheten en meer van dergelijke ranzige dingen.
Grappig de eerste paar keer maar als je eindeloos van dergelijke serieuze verlotingen tegen komt omdat bedrijven blijkbaar zitten te springen om volgers, begint het echt vervelend te worden.

Mijn laatste irritatie waar ik vandaag over wil bloggen zag ik een kwartier geleden voor de zoveelste keer voorbij komen.
De tekst was:
Wie kanker heeft, heeft maar 1 wens, genezen. Ik denk dat 97% deze tweet niet retweet.. Maar ik hoop dat jij bij de andere 3% hoort.

Begrijp me goed, kanker is een verschrikkelijke ziekte waar ik al menig familielid, vriend en kennis aan verloren ben en als ik kon voorkomen dat het ooit nog iemand zou overkomen, zou ik er veel voor over hebben.
Maar verdorie mensen, waarom die tweet?
Mijn maag draait om bij die tweet. Is dit verzonnen door iemand die zo wanhopig graag geretweet wilde worden dat die er deze gruwelijke ziekte bij haalde om het voor elkaar te krijgen?
Ik heb exact die tekst jaren geleden al via mail gekregen waarbij de tekst dan iets anders was.
In plaats van 'deze tweet niet retweet' stond er 'deze mail niet forward'. Maar hoe dan ook werd er net als in de gewraakte tweet, ernstig gehoopt dat ik niet bij die 97% zou horen.
Als ik er ook maar 1 persoon mee zou kunnen laten genezen zou ik mijn avonden vullen met het retweeten en forwarden van de betreffende tweet en mail, maar het is grote onzin!

Stort een donatie of wordt donateur van KWF Kankerbestrijding. Gooi van mijn part Giro 26000 in een tweet, dan wil ik die best retweeten, geen probleem. Maar alleen maar vragen om die tweet zonder enige verdere inhoud door te sturen omdat ik anders bij die a-sociale 97% zou behoren? FUCK YOU!!!
GET A LIFE mensen! Een gezond leven wel te verstaan. Eentje zonder kanker.

20
mrt 12

Massa ontslag bij sociale werkplaatsen

Inmiddels werk ik alweer 8 maanden op de sociale werkplaats en nog steeds zonder contract en zonder enige vorm van betaling. Stage noemen ze dat zo mooi.
Ja natuurlijk... hele dagen blikken bruine bonen van hun etiket ontdoen, schroeven en spijkers wegen, dozen vouwen, stickers plakken en meer van dergelijk intellectueel uitdagend werk, puur om te zien of ik straks geschikt ben voor kantoorwerk.

De sociale werkplaats doet zijn naam al jaren geen eer meer aan. Er is weinig sociaals aan te herkennen.
Oh de mensen die er werken wel hoor! En geloof me als ik zeg dat er niets aan te merken is op de sfeer op het Test en Tranings Centrum waar ik dus nog steeds zit, ondanks dat dit bedoelt is voor 4 à 6 weken.
Maar het hele systeem is zo verrot als een mesthoop in de hete zomerzon.

Was de sociale werkplaats vroeger voor mensen die niet in staat waren om een reguliere baan te krijgen/behouden door hun lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen, tegenwoordig heeft het meer weg van slavernij wat zich daar afspeelt.
Het overgrote deel van de mensen die het TTC binnen komen moeten verplicht komen werken omdat ze een bijstandsuitkering hebben en voor dat bedrag moeten ze dus daar werken.
Nee, daar krijgen ze ter stimulering geen cent meer uitkering voor maar als ze niet komen worden ze wel gekort op hun uitkering!

Dat klinkt toch helemaal niet onredelijk zou je zo denken en als ik zelf niet op de sociale werkplaats had gewerkt zou ik dat hoogstwaarschijnlijk zelf ook een geweldig idee hebben gevonden.
Maar ik weet dus uit ervaring dat de wachtlijsten voor de mensen waar de SW eigenlijk voor bedoelt was, zij met een WSW indicatie echt eindeloos zijn! Er is simpelweg geen plaats meer voor mensen met een beperking want er moeten onvoorstelbaar veel mensen met een uitkering gedwongen komen werken en de plaatsen zijn beperkt!

En zo kon het dus gebeuren dat ik nadat ik werd afgekeurd en een WSW indicatie kreeg, eerst 2 jaar op de wachtlijst kwam te staan voordat ik ook maar een voet binnen de deur kon zetten op de SW zelf.
Maar goed, die 2 jaar kwamen en gingen en ik kwam dus afgelopen zomer binnen op het TTC, toen nog met de illusie dat ik 4 tot 6 weken stage zou lopen en daarna een contract zou krijgen en dus betaald zou gaan krijgen voor mijn werk.
Niets is echter minder waar. Na 8 maanden heb ik nog steeds geen contract ondanks dat ik een half jaar geleden al te horen kreeg dat ik bovenaan de lijst sta voor een contract.
Eerst zou ik die in september 2011 krijgen maar in september kreeg ik te horen dat het pas het volgende kwartaal en dus januari 2012 zou worden.
Okay, dat moest dan maar.

Inmiddels is het maart en heb ik een aantal weken geleden te horen gekregen dat ik pas in april een contract krijg.
Maar weet je... ik geloof er niet meer in. Ik volg namelijk ook het nieuws en alle ellende waar dit huidige kabinet zich mee bezig houd.
Er moeten 70.000 mensen weg bij de sociale werkplaatsen!

Vandaag was het afscheid van 1 van de begeleiders op mijn afdeling. Hij heeft de zak gekregen omdat hij als flexwerker al 3x een jaarcontract had gehad. Als ze zijn contract hadden verlengd waren ze wettelijk verplicht geweest om hem een contract voor onbepaalde tijd te geven en tja... er moeten 70.000 mensen weg, dus daar trappen ze niet meer in.
Hij werd vriendelijk bedankt voor zijn enorme inzet van de afgelopen jaren en kreeg een trap na.
En dan hebben we het dus over iemand die in de tijd dat ik er zit, zijn benen onder zijn reet heeft uitgelopen voor de mensen daar. Iemand die er altijd voor je was als je hem nodig had.

Er zijn nog twee begeleiders over op mijn afdeling waarover ik precies hetzelfde kan melden. Kerels die zich nooit te beroerd voelen om zelf flink de handen uit de mouwen te steken, met een groot inlevingsvermogen, die de sfeer er in houden, met ons meelachen en meeleven. Mannen die duidelijk zijn, dikke pret met ons hebben als het kan en streng zijn als het nodig is. En jawel... ook hun baan wankelt aan alle kanten.
Zodra hun contract is afgelopen is de kans niet gering dat ze er ook uitliggen.

En bedankt premier Rutte, met je graftakken kabinet!
Oh wat klinkt het mooi, je lulverhaal dat mensen met een beperking ook gewoon in de maatschappij mee moeten draaien en met wat aanpassingen vanuit de bedrijven zelf, best een reguliere baan kunnen krijgen en behouden.
Leef je in dromenland?
De komende jaren moeten de regels voor keuren strenger worden. Je moet zo ongeveer een kasplantje zijn om nog afgekeurd te kunnen worden dan.
Ik zelf moet ik 2013 opnieuw gekeurd worden en ga volgens de nieuwe regels dan dus goedgekeurd worden!
Zie je het voor je? Welk bedrijf gaat mij aannemen dan? Aanpassingen maken binnen het bedrijf voor iemand als ik?
Waarom zou je als er nog honderdduizend kerngezonde mensen om diezelfde baan staan te trappelen die niets mankeren? Daar hoef je niets voor aan te passen, die zijn niet om de haveklap thuis omdat er weer iets mis is gegaan.
Dan komen mensen als ik dus in de bijstand terecht, tenzij ze net als ik een partner hebben met een inkomen, dan kunnen ze ook dat vergeten.

Maar zelfs zij die dan wel recht hebben op een bijstandsuitkering komen dan terecht op... jawel, diezelfde SW waar er dus 70.000 mensen uit moesten omdat ze best een reguliere baan konden krijgen. Dan mogen ze op de SW weer gratis komen werken voor hun uitkering en dus weer plaatsen bezet houden van hen die echt totaal afhankelijk zijn van aangepast werk en die er dus weer niet in kunnen komen want de wachtlijsten groeien en groeien.
En zo is het balletje weer rond.

Kabinet Rutte 1... laat dat hele tering kabinet vallen alsjeblieft. Liever nog gisteren dan vandaag.

16
mrt 12

Heet, heter, heetst

Gisteren kreeg ik van een collega te horen: "Jij bent echt heel erg intelligent he?"
Ik reageerde daarop met: "Mooi, die act heb ik dus goed onder de knie!"
Hoe waar mijn statement werkelijk blijkt te zijn werd me vanavond weer eens heel duidelijk.

Vanavond heb ik saté gemaakt. En aangezien zowel ik als mijn voltallige gezin van eten houden dat heet, heter, heetst is, beperkte ik het niet tot de gebruikelijke 2 eetlepels sambal door de marinade voor het vlees maar leek het me wel kicken om er een paar Madame Jeanette pepers doorheen te gooien.
Ik haalde er keurig de pitjes en zaadlijsten uit en begon fanatiek de pepers zeer fijn te snijden en roerde dit door de marinade heen.
Daarna waste ik zorgvuldig mijn handen en dacht er verder niet meer over na.

Bij het grillen van de saté was de aanwezigheid van de Madame Jeanette pepers goed te merken. In de huiskamer (we hebben een gedeeltelijk open keuken) werd er driftig op los gehoest en kwamen er klachten over brandende ogen.
Hoewel ik zelf moeite had met ademhalen besloot ik al snel dat een mens nu eenmaal iets over moet hebben voor een hemels maaltje en we hebben er dan ook intens van genoten.

Een paar uur later zet ik de computer aan. MSN gaat volautomatisch aan en ik start twitter op.
Alles gaat z'n gangetje totdat ik jeuk krijg in mijn linkeroog en zonder er bij na te denken wrijf ik in mijn oog.
BLOODY HELL mijn oogbol dreigt mijn hoofd uit te branden!
Daar ga je met je goeie gedrag. O-oh wat ben ik toch intelligent!
Tranend tweet ik nog een paar mensen door dat ik zit te janken door mijn domme actie maar na een minuut of 4 neemt het ergste branden wel af.
Nog geen kwartier later wrijf ik in mijn rechteroog! STOM RUND wat ik ben!

Ja ik hou van heet eten. Ik maak ook zelf sambal en maak dit bij voorkeur dusdanig heet dat je er je dooie tante mee tot leven kan wekken. Ik geniet van die kick en ik durf zelfs te stellen dat het een vorm van verslaving is om steeds meer, steeds heter te eten.
Even voor de duidelijkheid, ik geniet van de kick van het heet eten hoor. Niet zozeer van het tot leven wekken van overleden familieleden.

Deed mijn moeder vroeger 6 jaar met een zakje chili poeder van 15 gram, wij draaien er hier per week zo'n 45 gram doorheen met 4 personen. En dan heb ik het alleen nog maar over chili poeder!
Ik maak er een sport van om allerlei soorten pepers in te kopen bij toko's. Desnoods bestellen we iets.
Feit blijft dat ik me vanavond niet bijzonder intelligent voelde toen ik in een kwartier tijd beide oogbollen bijna liet smelten.
Ik kan erg veel hebben qua eten, maar mijn ogen zijn duidelijk nog lang niet zo uitgehard op dat gebied.

15
mrt 12

Hmmmmm

Voorzichtig... nog wat onwennig zelfs laat ik eerst het puntje van mijn tong er langs glijden.
Met een rilling van genot voel ik de haartjes achterin mijn nek omhoog komen terwijl de rilling zich doorzet langs mijn ruggegraat omlaag.
Even weet ik niet wat ik moet doen.
Zachtjes mijn tong van onderaf tot helemaal aan de top laten glijden of hem gewoon heel brutaal in mijn mond nemen?
Ach, wat kan mij het ook schelen.

Ik zuig hem mijn mond in, zo ver als ik kan.
Oh wat is dit heerlijk!
Veel te lang geleden is het alweer dat ik dit mocht ervaren.
Maar hé, ik heb de lente in mijn bol, puur door het hemelse weer van vandaag.
En verdomme wat is het HEERLIJK... zo'n ijslollie.