19
apr 12

Afscheid

Morgen is mijn laatste dag op TTC van de sociale werkplaats.
Met ingang van maandag kom ik dus op kantoor terecht, een hele andere afdeling, andere locatie, ja zelfs in een andere stad dan waar ik tot nu toe gezeten heb.

Aan de ene kant kijk ik er ontzettend naar uit om weer werk te gaan verrichten waar ik mijn hoofd bij nodig heb en waar ik mijn tanden in vast kan bijten. Ik hou wel van een uitdaging.
Aan de andere kant... ik zal de mensen gaan missen op TTC.
Ik heb er in de afgelopen 9 maanden veel gezichten zien komen en gaan.
En oh wat zal ik de werkleiding gaan missen!

Ilja en Ramon, jullie hebben me er niet alleen doorheen gesleept de afgelopen 9 maanden, jullie waren er voor me als ik het even nodig had en wat heb ik gruwelijk met jullie gelachen.
Ja het werk was hersencel-verschrompelend maar verdomme, jullie hielden de sfeer er wel in!
Geen dag ben ik met tegenzin naar het werk gekomen.

Ik weet dat de kans groot is dat jullie binnenkort zelf moeten vertrekken in verband met de bezuinigingen maar ik weet zeker dat de afdeling nooit meer zoals nu zal gaan worden en er mensen zwaar spijt gaan krijgen dat ze jullie hebben moeten laten gaan.
De manier waarop jullie met de mensen om gaan is namelijk het grote geheim waarom de mensen op TTC werken zoals ze doen. Waarom er precies daar een prima sfeer hangt.
Jullie zijn flexibel als het kan, streng als het moet en altijd gaan jullie respectvol om met iedereen maar schuwen ook niet om geintjes te maken en te plagen op een leuke manier.

Dit is dus eigenlijk een beetje een ode aan jullie twee. Mannen die uit het juiste hout zijn gesneden. Het was top om jullie te leren kennen.
Dus hierbij, bedankt voor alles. Voor jullie onuitputtelijke inzet, jullie humor, jullie medeleven en verdomme, ik ga jullie missen!

18
apr 12

Wisselvallig

De laatste tijd is alles wisselvallig. Het weer schoot van schitterend lente weer naar compleet herfst, mijn lichamelijke toestand ging van helemaal zo verkeerd nog niet naar gruwelijk en alles wat met het werk te maken heeft gaat met ups en downs.

Die baan bij het energiebedrijf waar ik volgens mijn job coach zo goed als binnen was ging dus toch niet door.
Oh het sollicitatiegesprek verliep vlekkeloos! Iedereen dol enthousiast maar een week later kreeg ik te horen dat het feit dat ik mijn uren niet uit kon breiden toch onhandig was.
Ondanks dat ze bij de voorselectie geen problemen hadden gehad met mijn mogelijkheid om uitsluitend de middagen te werken en dit tijdens het gesprek daar ter plaatse ook nog eens werd bevestigd dat het absoluut geen belemmering was!
Uiteindelijk werd er dus niemand met een wsw indicatie aangenomen. Het leek ze toch beter om mensen aan te nemen die in de bijstand zitten. De mensen met een wsw indicatie waren toch niet van het juiste niveau.
PARDON???
Ik pissed, job coach pissed, want hé ze hebben de boel dus al die tijd lopen belazeren. Ze waren duidelijk nooit van plan geweest om mensen met een arbeidshandicap aan te nemen. Maar wel mensen enthousiast maken, hoop laten krijgen en dit vervolgens net zo hard weer de grond in trappen.

Inmiddels zijn we weer een paar weken verder en heeft mijn job coach niet bepaald stil gezeten!
Er zijn op de sociale werkplaats in totaal vijf job coaches die al tijden lang om komen in het administratieve werk.
Daar willen ze graag hulp bij hebben. Zeker sinds de fusie van diverse bedrijven is het een grote puinhoop met de administratie want ieder bedrijf hield er een eigen administratie op na die dus niet samengaan met elkaar.
Er moet dus van al die verschillende manieren van administratie bijhouden één grote administratie komen. En dan graag eentje die wél werkt want nu is het een onoverzichtelijke chaos.
"Zou dat niks voor jou zijn?", vroeg mijn jobcoach anderhalve week geleden. Nou GRAAG!!!

Maar ja... er moet grof bezuinigd worden en de functie van administratief medewerkster voor de job coaches bestaat nog niet. Dat moesten ze zelf allemaal maar bijhouden. En geld voor zo'n extra functie is er natuurlijk al helemaal niet!
Maar ik heb inmiddels een contract en krijg dus toch wel betaald. Met wat stunt en vliegwerk hebben ze er nu een leer/werk traject van weten te maken. Dan kost het niets want het is immers werkend leren! Wederom een stage dus.
Maar ik wil van die zware handenarbeid af op het Test en Trainings Centrum! Ik sloop mezelf daar compleet.
En tja... het lijkt me wel een uitdaging om zo'n administratie van de grond af aan weer op te bouwen.

Deze week dus al dagelijks gesprekken gehad waarin ik te horen heb gekregen wat ze willen bereiken, wat er allemaal bij komt kijken enz.
Vanaf volgende week willen ze gaan proberen of ik op kantoor terecht kan komen en mezelf bekend kan gaan maken met de programma's waarmee ze werken op de computer.  Geen moment te vroeg ook want ik ben OP!!!

Het gaat al weer een poosje wat minder met me op lichamelijk gebied.
Flink onder de pijnstillers probeer ik de werkdag door te komen, maar omdat ik deze sinds ik werk met veel grotere regelmaat slik om te kunnen functioneren, is er gewenning opgetreden.
Pijnstillers met vertraagde afgifte die officieel 12 uur behoren te werken blijken na 5,5 uur al uitgewerkt te zijn. Maar omdat het nogal stevig spul is mag ik ze dus absoluut niet vaker dan om de 12 uur innemen!
Om hoe dan ook op gang te kunnen komen, moet ik dat kreng dus 's morgens vroeg al slikken en ja hoor, dan ben je net op je werk en is het uitgewerkt!

Ik kwam vandaag dus nog relatief goed lopend binnen en vertrok als een super kneus. Net zo'n 100 jarige opoe die vergeten was haar steunkousen aan te trekken en te dement om te beseffen dat een rollator uitkomst kan bieden.
Een verstandelijk beperkte collega zei nog: "Zou je je krukken niet eens meenemen?"
Tja, daar had ik bij mijn vertrek van huis niet aan gedacht natuurlijk. Ik dacht nog grappig te zijn met mijn opmerking dat ik liever niet voor schut wilde lopen met die krukken.
"Wil je zeggen dat je zo niet voor schut loopt dan?" roept ze me hard lachend toe.
Ja ja, dan vraag je je toch even af wie van ons er nu zo verstandelijk beperkt is want ze heeft wel gelijk!

Ik kan het me nu niet permitteren om aan de opiaten te gaan want dan ben ik niet in staat om te werken en pis ik straks wéér naast de pot met die administratieve baan. Ik MOET dus door!
Liever creperen met een helder hoofd dan pijnvrij thuis vegeteren totdat mijn lichaam besluit weer te gaan functioneren op een aanvaardbaar niveau. Maar foei, wat vermoeiend is dit allemaal.

8
apr 12

Onder de paasboom

Pasen is net als kerst een christelijk feest en ondanks dat ik niet gelovig ben opgevoed hebben we beide feesten vroeger wel altijd gevierd. Iedere smoes is immers goed om een feestje te vieren dus dat soort tradities heb ik wel in ere gehouden.
Dit jaar hebben we geen paasboom. Ach, ik had natuurlijk een bosje van die lullig gekleurde takjes kunnen kopen die je overal tegenkomt rond deze tijd, maar dat is geen paasboom.
Voor mij is een paasboom een paar enorme kronkel hazelaar takken. Maar dat spul is niet te betalen meer!


Maar goed, daar gaat het nu niet om.
Waar het wel om gaat is, wat vier ik eigenlijk met pasen?

Net als de kerst is het voor niet gelovigen iets heel anders geworden als waar het eigenlijk om draaide.
De kerst draait ineens om de kerstman, een kerstboom en schandalig lekker eten. Voor velen ook nog om cadeautjes onder de kerstboom, maar daar doen wij hier persoonlijk dus niet aan.
Pasen is... tja... wat is pasen dan? Vieren we de verjaardag van de paashaas? Nee niet echt.
Gisteravond kreeg ik zelfs een foto onder ogen waaruit duidelijk werd dat er wat de paashaas betreft in het vervolg weinig meer te vieren zal zijn.


Ja mensen, hij is DOOD! Een diep schokkend beeld, ik weet het. Ik ben er zelf ook nog steeds kapot van.
Maar hierdoor voelde ik wel de behoefte om in nagedachtenis van de paashaas, herinneringen op te halen aan paasfeesten uit mijn jonge jaren.
Ik denk dat de paashaas het ook zo gewild zou hebben.

Pasen betekende vakantie. Ondanks dat ik geen idee had dat mensen op goede vrijdag de kruisiging van Jezus herdachten, was goede vrijdag voor mij voornamelijk heel goed omdat ik dan al vrij van school kreeg.
Ik blijf het overigens een rare naam vinden, om een dag waarop je iemand aan een kruis nagelt zo te noemen.

"Ja hij bleef hangen tot zijn laatste adem."
"Dat heb je dan goed gedaan man!"
"Ik ben er ook best trots op.  Ja, ik kan wel stellen dat dit een hele goede vrijdag was."
"Mooi, zorg jij dan dat dat lijk van dat kruis af komt ennuh... kom je maandag nog langs? Mag je blijven mee eten. We gaan een massa eieren eten want die waren in de aanbieding bij die kippenboer onder aan de Golgotha heuvel."
"Oh lekker, zal ik doen! Dan neem ik wel een brood mee met noten, rozijnen en spijs. Dat kan mijn vrouw heel goed bakken."

Maar alle gekheid op een paasstokje, bij ons vroeger thuis werden er de dag voor pasen een massa eieren gekookt en door ons, de kinderen, met zorg beschilderd.
Op eerste paasdag werden de eieren door mijn ouders verstopt. Bij voorkeur in de achtertuin, maar bij zeer slecht weer gebeurde dit ook nog wel eens in de woonkamer.
Maar juist in de tuin was dit het leukst! Goed zoeken tussen de planten en in het gras.
De persoon met de meeste paaseieren mocht dan als eerste ook een chocolade paasei uitkiezen waarvan er zeven onder de paasboom lagen in de woonkamer.
En vrijwel ieder jaar misten we aan het einde van de zoektocht een ei.
Er werden 30 eieren gekookt en geschilderd en toch bleek het ieder jaar aan het einde van de zoektocht maar 29 en soms zelfs maar 28 eieren te zijn gevonden.

We waren thuis met z'n zevenen dus zelfs als er een paar eieren miste waren er nog steeds 4 eieren per persoon over, maar waar hadden mijn ouders in vredesnaam die gemiste eieren verstopt?
Maar geen nood! Na een week of 5 rook je die vanzelf wel.
Dan was het een kwestie van een kuiltje graven naast het ei, ei erin rollen met de schep en het kuiltje weer dichtgooien.
Mijn hemel wat een LUCHT!
Bij slecht weer werden de eieren in de woonkamer verstopt, maar gek genoeg kwamen die eieren wel altijd dezelfde dag nog boven water!
Zo niet, dan vond de hond ze wel.

We hadden in die tijd een langharige teckel. Deze mocht dus absoluut de woonkamer niet in voordat we eieren gezocht hadden, anders vond de hond de eieren eerder dan wij. En reken maar dat het beest die eieren nog opvrat ook!
Met schil en verf en al gingen ze bij haar naar binnen en zaten wij vervolgens met een gruwelijk ruftende hond in huis want Oh Your God wat ging die hond een meurende scheten laten van gekookte eieren!

Tja, dat waren mooie tijden. Niks heropstanding vieren van Jezus. Gewoon gezellig paaseieren zoeken, daar ging het om.
Voor ons was en is pasen puur een feest om te vieren dat het weer lente is.
De dagen worden weer langer, we zien de zon weer vaker en langzaam maar zeker gaan we weer richting zomer, mijn favoriete tijd van het jaar.
En hoewel de kinderen al een paar jaar geen eieren meer schilderen, ga ik straks wel eieren koken zodat we bij de lunch gevulde eieren kunnen eten.
Want hoewel ze de behoefte om paaseieren te gaan zoeken niet meer hebben, gaat een gevuld eitje er nog altijd prima in!

5
apr 12

Yes! Contract

Vandaag was het eindelijk zo ver. Ik kreeg mijn contract. Okay, niet voor de gewenste 20 uur want ze gaan op de sociale werkplaats niet verder dan een 36 urige werkweek en ik krijg dus een contract voor 50%.
Effectief houd dat voor mij dus in dat ik een contract van 18 uur krijg. Maar aangezien ik er 20 kom werken, bouw ik iedere week 2 compensatie uren op die ik dan weer op kan nemen als vrije dagen.
Dat heeft op zich ook wel wat. Zo kan ik in vakantietijd van de kids zelf ook wat langer of vaker vrij nemen.

Al met al ben ik best tevreden. Okay, ik heb er 9 maanden op moeten wachten, maar hij is binnen. Een contract voor 9 maanden, dat dan weer wel. Maar aangezien ik van de ene na de andere te horen kreeg dat ze maar een contract voor een half jaar kregen, heb ik weinig te klagen met mijn contract van 9 maanden.
Daarna zie ik wel weer of er een verlenging komt en zo ja, voor hoe lang die dan weer is.

Voelt toch anders om te werken voor geld. Ik zal wel een rare zijn maar na 9 maanden onvrijwillig vrijwilligerswerk verrichten heeft het wel iets, het idee dat ik er nu gewoon betaald voor ga krijgen.

Uitgerekend vandaag liep ik dus heel slecht.
Gisteren had ik in de loop van de dag het gevoel dat ik een stijve bilspier had. Verder geen aandacht aan besteed want ach, ik zal wel iets te lang gestaan hebben of zo.
Vanmorgen kwam ik uit bed en voelde ik gelijk al dat het helemaal niet goed zat. Mijn hele rechterbil leek in de brand te staan en ik voelde mijn eigen hartslag erin.
In de loop van de ochtend breidde dat uit naar de hele achterkant van mijn rechter dijbeen.

Hoera, weer een ontsteking. Ja, ik herken dat gevoel nu wel na talloze ontstekingen.
Maar om nu al stoned op mijn werk aan te komen zag ik dan ook weer niet zitten.
Ik had het nu voor elkaar gekregen om de afgelopen drie weken zonder enige vorm van pijnstillers door te komen. Dat voelde op zich ook wel weer eens goed, gewoon helemaal mezelf zijn zonder de invloed van verdovende middelen.
Voor de zekerheid had ik toch maar iets meegenomen naar mijn werk.
Nou dat was maar goed ook. Zwaar kreupel strompelde ik bij aankomst de gang door die plotseling 5x zo lang leek als anders. Onderweg in de gang kreeg ik al de nodige reacties op mijn kneuzen strompelgang.
Halverwegen moest ik eventjes uitblazen. Het ging gewoon even niet meer. Na een paar seconden bijtrekken weer verder en jawel, ik haalde de afdeling waar ik moet werken toch nog.
Vlak voordat ik naar binnen wil gaan kom ik mijn jobcoach tegen.
"Wat loop jij slecht!", zegt ze heel direct. Tja, ik heb een ontsteking in mijn bil en dijbeen.
"Jezus joh, wat kom je doen dan? Ga lekker naar huis!"
Thuis doet het echt niet minder pijn hoor! En hier heb ik aanspraak en afleiding, dus laat mij maar schuiven.

In de pauze haal ik met moeite de kantine, ondanks dat mijn pretpil inmiddels al werkt. Die had ik vrij vlot na aankomst toch maar ingenomen want verdomme, nog een hele middag vol op die ontsteking zitten leek me toch niet echt een prettig vooruitzicht. Om een vage reden wilde die pijnstiller toch niet precies werken zoals ik gewend ben.
Oh, pret had ik wel weer hoor, maar ik stikte nog steeds van de pijn en functioneren wilde de handel ook niet echt.
Maar ik heb de dag vol gemaakt en morgen (inmiddels vandaag want stiekem is het inmiddels twaalf uur geweest en al vrijdag) ben ik lekker vrij.
Vier dagen op rij nog wel, want maandag is het natuurlijk pasen en dan is het bedrijf dicht.
Ik heb dus een heel lang weekend om bij te trekken en dan dinsdag weer met frisse moed er tegenaan.