29
mei 12

Bijkletsen

Gisteren was het natuurlijk 2e pinksterdag dus hoefde ik niet te werken. Het weer zat flink mee de afgelopen dagen. Heerlijk warm alsof het al volop zomer is. Vorige week ben ik op kantoor prima begeleid, ik kan niet anders zeggen.
Er is een heel rooster opgesteld en iedere dag van de week is er iemand van het team jobcoaches wat me de fijne kneepjes van het vak bijbrengt, me leert omgaan met de computer programma's en waar ik terecht kan met mijn vragen.
Helemaal top dus.

Maar zoals de wet van Murphy nu eenmaal werkt... als er iets mis kàn gaan, dan zal het misgaan.
Gisteravond kreeg ik pijn in mijn rechter sleutelbeen. Tenminste... op die locatie begon de pijn. In korte tijd ontstond er een zwelling en in de loop van de nacht heeft het zich weten te verspreiden van mijn schouder richting hals en naar onderen tot vlak boven mijn rechterborst.
Hoera, ontsteking nummer... hoeveel ook alweer in een jaar tijd? Geen idee! Ik heb het niet meer bijgehouden.
Wederom een misselijkmakende pijn, een stevig functieverlies in mijn rechterarm en vreemd genoeg voelt de hele omgeving van de ontsteking koud aan in plaats van heet. En dat ondanks het zeer warme weer!
Daar gaan we weer, de gevolgen van EDS.

Waar ik het dit keer aan te danken heb? Geen idee!
En vanmorgen stond ik dus voor de keuze... Bel ik een dokter en laat ik me wederom onder de dope stoppen en de komende tijd dus weer niet van deze wereld en zo stoned als een garnaal thuis blijven, of kiezen op elkaar en gewoon naar mijn werk gaan zonder enige vorm van verdovende middelen?
Na veel wikken en wegen besloot ik voor de laatste keuzemogenlijkheid te gaan.

Eenmaal op het werk ben ik maar even mijn eigen jobcoach bij gaan kletsen. Ze heeft immers flink haar nek voor me uitgestoken door me bij haar op kantoor binnen te halen als administratief ondersteuner van de jobcoaches. Dus om nu weer thuis te blijven kon ik gewoon niet maken maar ze moet wel weten waar ze aan toe is.
Dus ik vertel haar dat ik wederom met een ontsteking zit en dus zonder pijnstillers toch maar ben komen werken maar dat ik niet optimaal zal functioneren. Het is immers niet makkelijk om je te concentreren op dat wat je moet leren terwijl je letterlijk misselijk bent van de pijn.

"Ik vraag het je maar even op de vrouw af en ik wil een eerlijk antwoord. Ben je hier op je plaats denk je?", vraagt ze me heel open.
Nog geen uur daarvoor had manlief me verteld dat ik op mijn werk moest vertellen dat dit nu een ongelukkig moment is om een ontsteking te krijgen, maar dat dit geen schering en inslag is want dan hoeven ze me niet meer, was zijn idee.
Ik voel de tranen branden achter mijn ogen en geef antwoord: Ik moet even vermelden dat ik nu dus NIET lekker in mijn vel zit en nu even met mezelf in de knoop zit. Ik heb erg veel pijn en dit is niet voor het eerst en zal ook niet voor het laatst zo zijn. Die wetenschap is nogal benauwend want dat Ehlers-Danlos Syndroom gaat echt niet over.
Maar als ik hier niet op mijn plaats zit, doe ik dat nergens. Dit is geen zwaar lichamelijk werk en als dit al teveel zou zijn ben ik dus nergens meer geschikt voor.
Zij: "Je hebt een WSW indicatie Wil, dat wisten we van tevoren en we weten dat je lichamelijk het nodige mankeert. Dat risico hebben we genomen omdat ik het gevoel had dat dit binnen je mogelijkheden ligt. Maar als je het geestelijk niet aan kan..."
Ik: Dat is het niet! Ik heb het nu even moeilijk met mezelf maar dit werk kan ik aan, dat WEET ik gewoon.

Nou ja, het gesprek is nog even door gegaan in die richting en we zijn er wel uit gekomen. Ik blijf gewoon lekker op kantoor en doe nu gewoon wat ik kan al is dat misschien wat minder dan normaal.
Morgen is de hele afdeling weg en krijg ik een vrije dag. Die ga ik doorbrengen met RUSTEN! Geen getil, gesjouw of huishoudelijke karweitjes maar gewoon alleen ontspannen.
Donderdag ga ik weer gewoon naar mijn werk en als het toch niet te doen is met de pijn ga ik alsnog naar de dokter.
Dan maar toch weer een poosje thuis zitten maar ik moet zien te voorkomen dat ik het alleen maar erger maak door eindeloos uit te stellen met medicatie en dan nog veel langer in de lappenmand terecht te komen.

Ja, ik zit daar op mijn plaats!
En nee ik wil niet de rest van mijn leven als een halve junk door het leven gaan en bij ieder komend probleem gelijk naar de pillen grijpen. Ik zie wel waar ik uit kom.
En waarom the fuck heb ik geen leuk verhaal te schrijven terwijl ik toch een paar schitterende dagen achter de rug heb?
Nou ja, this is me... take it or leave it.

En dan ga ik nu mijn kadaver naar twitter slepen en daar weer afleiding zoeken en ontspannen. De grappen en grollen komen dan vanzelf wel weer.

23
mei 12

Death wish

Bizarre titel en dit blog ga ik ook niet op twitter zetten na het schrijven ervan. Het is puur even voor mezelf om te ventileren.
Heel soms heb ik weleens een heel klein beetje door laten schemeren ervan op twitter, maar je bent zo beperkt daar met die 140 tekens per tweet dat het eigenlijk niet goed is om over zoiets te beginnen.

Nee ik heb geen zelfmoordneigingen, laat ik dat op de eerste plaats duidelijk maken.
Maar tegelijkertijd hoop ik ook niet dat ik oud zal worden. En ja, als ik niet vanzelf op natuurlijke wijze kom te overlijden dan  zal ik er uiteindelijk zelf voor zorgen dat er een einde komt aan mijn leven voordat ik zover heen ben dat ik er zelf niets meer aan kan doen.

Omdat ik dit blog niet algemeen bekend ga maken op twitter en het dus niet per definitie geschreven gaat worden om anderen te 'plezieren' of wat dan ook, voel ik me nu ook niet genoodzaakt om helder en duidelijk alles op een rijtje te zetten of makkelijk leesbaar te houden.
Ik schrijf dus alles gewoon neer zoals het in mijn hoofd zit, hoe ik het voel.

Hoe vaak heb ik al niet geschreven over mijn lichamelijke 'probleempje' wat de deftige naam het Ehlers-Danlos Syndroom heet. Ook de gevolgen daarvan, voornamelijk de pijn die het veroorzaakt heb ik vaak beschreven.
Die pijn is niet leuk meer, wat zeg ik... bij vlagen is het amper leefbaar.
Zeker nu ik alweer bijna een jaar aan het werk ben is het er niet beter op geworden. Menig keer ben ik ver over mijn eigen grenzen gegaan maar ja... er moet nu eenmaal geleefd worden en dus extra inkomen binnen komen anders kunnen we dit huis niet meer betalen. En met de huidige recessie en ingestortte huizenmarkt krijgen we het niet verkocht ook als de nood aan de man zou zijn. Dus ik MOEST!
Uiteindelijk heb ik dus 9 maanden zonder enige vorm van inkomen werk gedaan wat ik eigenlijk niet had mogen doen maar ja... wilde ik nog in aanmerking komen voor betaald fatsoenlijk werk, dan zat er niets anders op dan de kiezen op elkaar bijten en gewoon doorgaan.

Inmiddels zit ik sinds kort op kantoor. Lichamelijk gezien zoveel beter dan wat ik voorheen deed natuurlijk, al is het voor nu nog erg zwaar.  Ik krijg te maken met programma's waar ik niet alleen nog nooit mee gewerkt heb op de computer maar die ook nog eens kant noch wal lijken te raken qua logica.
Alles komt tegelijk op me af nu en omdat ik kenbaar had gemaakt ervaring te hebben met kantoorwerk (okay, het is wel 20 jaar geleden) en thuis ook veel met de computer bezig ben, is de indruk ontstaan dat ik dus perfect zou zijn voor dat werk.
Probleem is alleen dat nu ALLES via de computer gaat en in mijn tijd een computer alleen gebruikt werd als luxe typemachine. Internet was niet aanwezig en na het uitdraaien van hypotheek berekeningen en/of een offerte, werd deze keurig uitgeprint en vervolgens op de post gedaan.  Wat nou e-mail? Wat nou internet?
Dan heb ik ook nog een man die weliswaar in de ICT zit maar een chronische pesthekel heeft aan Microsoft waardoor ik zelf thuis dus maar zelden en dan nog zeer beperkt in aanraking ben gekomen met Microsoft software.
En waar draait het hele kantoor op waar ik momenteel te werk ben gesteld?.. Juist, alles schreeuwt daar Microsoft.

Het is dus zwaar leren en inwerken geblazen maar het stresslevel is echt enorm bij me.
Gevolg is dat het weer zijn impact heeft op mijn toch al gehavende en uitermate pijnlijke lichaam en ik ga langzaam maar zeker echt stuk van de pijn.
Pijnstillers nemen is er niet bij want die hebben een dusdanige invloed op mijn hoofd dat ik niet helder meer na kan denken en er dus niets bij me binnenkomt wat ik zou moeten leren.
Ik moet dus pijnstillervrij naar mijn werk en daar gaan we weer, in een spiraal omlaag.

Veel pijn door stress wat je wanhopig niet laat merken want hé... straks moeten ze me helemaal niet meer dan.
Die stress veroorzaakt veel pijn die ik niet kan onderdrukken omdat ik helder moet blijven.
De pijn zorgt dat ik steeds minder kan slapen, wat weer oververmoeidheid en nog meer stress veroorzaakt, wat weer meer pijn veroorzaakt, wat het denken en leren weer moeilijker maakt, maar ik mag niet aan de pijnstillers want... blablabla.

En zo kan het dus komen dat ik naar bed ga met het gevoel... niet NOG meer! Laat mij maar in slaap vallen en morgen gewoon niet meer wakker worden. Oh wat zou dat heerlijk zijn. Wat een rust!
En iedere morgen als ik wel een uur en bij veel mazzel misschien wel anderhalf uur heb geslapen, bij het wakkerworden alleen maar kan denken... KUT!

Nee ik wil niet dood, ik heb geen death wish en ik heb geen plannen voor zelfmoord, maar godverdomme ik ben ZO FUCKING MOE! Ik KAN niet meer en ik wil DIT niet meer.
Ik kan veel hebben, heel veel zelfs maar pffffff ik heb het zo gruwelijk gehad met alles.
En ik MOET door! De kids zijn het huis nog niet uit en dus nog niet zelfstandig en ik heb nog zoveel te doen!
Maar kan er nou eens niemand het even overnemen. Al is het maar een dag. Een dag lang slapen zou al zoveel energie geven. Tenminste... dat denk ik. Want eerlijk gezegd weet ik dat niet eens zeker want het is al veel te lang geleden dat ik genoeg geslapen heb.
Geen idee meer hoe het voelt om niet wakker te worden van de pijn of bij de nodige drogering van die tering wekker!
Ik weet niet hoe het voelt om wakker te worden, puur omdat je uitgerust bent.
En hoe de fuck voelde het in vredesnaam om geen pijn te hebben? Om niet bij iedere beweging al je spieren te voelen verkrampen, want bloody hell dit heeft niks meer te maken met aanspannen. Dit is complete verkramping.
En dat MOET ook want doen ze dat niet, dan pleur ik letterlijk uit elkaar!
Het gaat allemaal zo vol automatisch dat ik geen idee heb hoe je moet ontspannen. Hoe laat je los?
Geen fysiotherapeut die het me heeft kunnen vertellen, laat staan leren.

Als ik eraan denk dat ik dit nog 20 jaar moet doormaken kan ik wel kotsen!
Dus zodra ik merk dat ik volledig afhankelijk begin te raken van anderen om nog te overleven (ja sorry maar meer is het niet want dit voelt niet als leven) dan is het tijd om er een einde aan te breien. Dan moet het gewoon klaar zijn.
Mijn gezin weet dat want geloof het of niet maar we praten over zulke dingen.
Het zegt de kinderen nu misschien nog niets want hé, op je 15e en 17e waan je je nog onsterfelijk en is de dood zo ver weg dat het geen betekenis heeft. Maar ze weten het wel!
Mama zal niet oud worden. Mama komt niet in een bejaardenverzorgingshuis en mama zal niet afhankelijk worden van hun mantelzorg. No fucking way!

Ik ben gevangen. Er zitten geen tralies voor de ramen en de voordeur zit niet op slot maar ik zit gevangen.
Gevangen in mijn eigen lichaam. In een lichaam wat niet doet wat ik wil en wat niet past bij mijn geest.
Ik wil nog zoveel en er kan maar zo weinig. En soms ineens is het me allemaal even teveel van het goede.
Vandaag is zo'n dag. En wederom wil ik straks mijn bed in rollen, in slaap vallen en niet meer wakker worden.
Tegen half 5 zal ik in slaap vallen, zal ik rond 5 uur wakker worden omdat ik in mijn slaap omdraai en dus wakker worden van de pijn. Tegen half 6 zak ik dan weer weg en om 7 uur gaat de wekker. En als ik dan niet net voor die tijd al wakker geworden was maar wakker zal worden van de wekker, is mijn eerste gedachte wederom "KUT, niet NOG eens".
Vervolgens zal ik mijn rek en strek oefeningen doen, mezelf uiteindelijk uit bed werken en weer een hele ochtend bezig zijn om goed genoeg op gang te komen zodat ik om half 1 weer op mijn werk aanwezig kan zijn en begint het hele verhaal weer van voren af aan.

LIFE SUCKS BIGTIME!!!

9
mei 12

Ziek thuis

Vanmorgen vroeg toch maar ziek gemeld. Koortsig, zo slap als een vaatdoek, nog steeds de longen uit mijn lijf hoesten, snotterig, spierpijn op plaatsen waar je normaal niet van beseft dat er ook daar spieren zitten en zelfs mijn darmen zijn van streek.
Grieperig dus en een knusse luchtwegeninfectie staat er op het menu van vandaag.

Bij het ziekmelden werden me excuses aangeboden voor de slechte begeleiding van de afgelopen twee dagen.
Tja, alsof zij er iets aan kon doen dat ze weg geroepen werd terwijl ze me gisteren had behoren te begeleiden. Was dit nu niet precies de reden dat er hulp moest komen voor de jobcoaches? Juist omdat die al tot over hun oren in het werk zitten en daar dus wel wat ondersteuning bij kunnen gebruiken?
Hebben ze ook nog eens de domme pech gehad dat ik duidelijk ziek ben en ik simpelweg niet in staat was om helder na te kunnen denken.
Hoe dan ook, ik kreeg de vraag of ik het nog wel zie zitten als ik weer beter ben. Ja natuurlijk zie ik het nog zitten! Ik geef me verdorie niet zomaar gewonnen! Dit was duidelijk weer een lullige samenloop van omstandigheden met als resultaat een chaotische bende.
Zodra ik weer beter ben ga ik dus gewoon met frisse moed er tegenaan en er is me verzekerd dat we gewoon opnieuw beginnen, maar dan op een betere manier.
Kijk, daar kan ik wat mee. Dat ziekt toch een stuk prettiger uit.

Nu nog uitzoeken waar ik een klacht in kan dienen over het wederom ziek worden op een tijdstip dat het absoluut NIET uitkomt.
Dochterlief zit ook ziek thuis. Precies hetzelfde grapje als ik zelf met als uitzondering dat zij last heeft van een bijwerking van de anti-biotica waardoor ze eruit ziet als iemand met vlektyfus of zo.
Haar romp, armen en gezicht zitten vol vuurrode vlekken die ook nog jeuken als de ziekte. Volgens de huisarts is het een vervelende bijwerking die op kan treden maar kan het verder geen kwaad.
Kortom, kiezen op elkaar en slikken kreng!

Ideaal zo, elkaar de hele dag plagen. Ik krijg van haar te horen dat ik een kneus ben die haar eigen kind heeft aangestoken uit eigenbelang zodat ik iemand heb om gezellig tegenaan te kletsen en ik vertel haar  dat ze bij me uit de buurt moet blijven omdat ik haar vlektyfus niet op wil lopen. En maar giechelen als we ons nu beiden strompelend door het huis begeven want ja, nu weet ze ook eens hoe dat voelt! Whahahaha. Yeah, we're bad!
Ondertussen vechten we continu verbaal uit wie er nu iets te drinken voor wie moet halen en proberen we elkaar voortdurend de loef af te steken wie er van ons twee nu het zieligst is.
Uiteindelijk win ik dat toch want hé, bovenop het ziek zijn ben ik ook nog eens lelijk en dat gaat niet meer over ook.
Tja, van je kinderen moet je het hebben.

Onvoorwaardelijke liefde van en voor je kind... is er iets mooiers op de wereld?

8
mei 12

Ziek en toch werken

Zo ziek als een hond maar toch ben ik gaan werken. Ik MOET dat programma onder de knie zien te krijgen, al voelt het nog steeds allemaal vreselijk overweldigend en zegt het me totaal niets.
Ik heb sterk het idee dat mijn smerige hoest zich ontwikkelt heeft tot een longontsteking en iedere keer als ik mijn neus snuit, wat toch al snel een paar keer per uur nodig is, krijg ik een bloedneus van jewelste. Ook is de koorts weer terug.
De hele dag door heb ik het bloedheet om het moment erop weer te zitten klapperen van de kou.

Maar goed, ik ging werken. Nou ja... werken is een groot woord. Ik was aanwezig en nog steeds computerloos. Geeft niet, wederom heb ik gebruik gemaakt van de computer van een collega.
Mijn hoofd voelt alsof het gevuld is met watten en niets lijkt echt binnen te komen bij me.
Wederom werd ik overspoeld met informatie waar ik niets mee kan en wat me niets zegt. Dit heb ik ook geprobeerd kenbaar te maken maar er volgde alleen nog maar veel meer informatie op wat me ook al niets zei.
"Maak overal aantekeningen van!", kreeg ik als tip. Al sla je me dood, ik heb geen idee wat ik op zou moeten schrijven!

Lastig ook dat de dames die me moeten leren hoe en wat, er bijna niet zijn.
Iemand van een andere afdeling moet me dus leren hoe dat programma werkt. Zij weet hoe dat werkt voor het grootste deel. Er is alleen 1 probleem. Ik zou dus de administratie voor voornamelijk de jobcoaches moeten gaan doen en dan ook nog eens om te beginnen voornamelijk het detacheringsgedeelte. Detacheringscontracten maken en zo en alle daarvoor benodigde informatie invoeren en op het juiste moment bij elkaar weten te halen.
De vrouw die me moet leren hoe het programma werkt weet alleen niets van het proces van dat detacheren.
Ze probeert me dus dat HELE programma te leren, terwijl we nog totaal niet weten welke delen ik wel en welke ik niet nodig ga hebben. Er zit ook geen enkele logica in en al die termen die ik in beeld zie staan zeggen me compleet NIETS!

Het voelt momenteel alsof ik als huisvrouw plotseling ergens ben aangenomen als chefkok, een monsterlijke lijst met gerechten voorgeschoteld krijg en te horen krijg, ga die maar maken.
Er zit alleen nergens een recept bij en geen uitleg over de ingrediënten en bereidingswijze.
Ja ik heb een kantooropleiding gehad en ja ik heb op kantoor gewerkt. Maar in mijn tijd als hypotheekadviseur hadden we een computer waar de verschillende hypotheekvormen op voorkwamen, een programma om hypotheek berekeningen mee te maken en een programma om brieven op te schrijven.
Het was niet veel meer dan een veredelde typemachine want de meeste banken gebruikten toen zelf nog niet eens e-mail om maar een voorbeeld te noemen.
We hadden geen internet! Je maakte een berekening, kon zelf een offerte uitprinten, brieven uitprinten enz. maar vervolgens ging alles gewoon via de post de deur uit of bij grote haast via de faxmachine!

Daarna heeft het jaren geduurt voordat we thuis zelf een computer kregen, internet en nog weer jaren later leerde ik pas hoe je moet e-mailen, het internet op kan en hoe Windows werkt. En zelfs dat weet ik tot op heden niet perfect want ik maak lang niet overal gebruik van.
Dan voelt het dus zwaar lullig als ik een paar keer de vraag krijg: "Ja maar je bent toch gewend aan het werken met computers?"
Ja dat ben ik ook! Ik doe thuis niet anders, maar ik gebruik vrijwel geen Microsoft want dat is het eerste wat manlief er als Microsoft hater vanaf pleurt en op het werk schreeuwt alles Microsoft.
Ik heb dus geen werkervaring op de computer en al helemaal niet met detachering en wat daar allemaal bij komt kijken.
Maar nu moet ik dus wel gaan werken met een Microsoft programma waar iedere vorm van logica aan ontbreekt, wat ook nog eens zo traag is als dikke stront en daarop moet ik een administratie bij gaan houden van iets waarvan ik niets weet.

Dus kreeg ik van de dame die me het programma moet leren te horen dat het wel handig is als ik eerst van de jobcoaches leer wat dat hele detacheringsproces nu precies inhoud zodat ik te weten kom wat ik nodig ga hebben en van de jobcoaches krijg ik te horen dat het handiger is als ik eerst eens leer met dat programma om te gaan!

                   HELLUP!!!

Het helpt niet mee dat ik me ziek voel want ik ben normaal absoluut niet van het paniekerige type maar na twee dagen werken voel ik me nu toch behoorlijk wanhopig worden.
Ben ik daar wel op mijn plaats? Is er hoe dan ook IEMAND daar, die me stap voor stap kan helpen om te leren wat ik moet leren? Ze hebben er simpelweg de tijd niet voor! En daar komt nog eens bij dat het geen leerkrachten zijn.
Geloof me, mensen iets leren is een vak apart. Ze doen maar wat heb ik het gevoel.
Ondertussen leer ik niet met zwembandjes om in het ondiepe deel van het zwembad te zwemmen, maar ben ik met kleren en al zonder enige training en alleen maar een verhaaltje dat je iets met je armen en benen behoort te doen, regelrecht het diepe deel van het zwembad in gepleurt. Zie maar dat je aan de kant komt en roep maar als je hulp nodig hebt.
Alleen ga ik voortdurend kopje onder en krijg geen kans om te roepen.

Allemachtig wat voel ik me blondT. Zelden heb ik me zo dom gevoelt als in deze twee afgelopen dagen.
En ergens weet ik dat ik morgen beter thuis kan blijven want echt... het gaat helemaal de verkeerde kant op met mijn gezondheid. Aan de andere kant... dat kleine beetje info wat er nu is blijven hangen raak ik gegarandeerd kwijt als ik het niet morgen weer eindeloos herhaal. Om het simpele feit dat ik lege loze kreten in mijn hoofd heb zitten stampen die me niets zeggen. Om de vergelijking met de chefkok nog maar even erbij te pakken...
Ik heb de namen van wat dure gerechten in mijn hoofd zitten die ik als chefkok zou moeten maken. Maar helaas, geen idee wat er in zit en hoe dit te maken want het recept ontbreekt. En als ik nu ziek thuis blijf, raak ik zelfs de namen van die gerechten weer kwijt, want ze zeggen me niets.

7
mei 12

Opstart problemen

Vandaag heb ik dus mijn eerste werkdag gehad op kantoor.
Ik mag dan zelf  's morgens last hebben van opstart problemen maar vandaag bleek ik niet de enige te zijn met dat euvel.

Ruim op tijd kwam ik aan en vol zelfvertrouwen stapte ik binnen.
Enthousiast begroet ik de dame achter de balie en vraag of ze me binnen wil laten.
"Eh... wie bent U en wat komt U doen?"
Ik ben Wil B. en kom werken. Dit is mijn eerste werkdag.
"Heb je al een druppel dan? Want die heb je nodig om binnen te komen hier."
Nee want dit is mijn eerste werkdag dus ik neem aan dat ik die druppel straks krijg. Ik moet om half 1 beginnen, dus kun je de deur voor me open doen?
"Bij wie ga je werken dan?"
Ik ga de administratie doen voor de job coaches en Sylvia verwacht me. Ik weet waar ik moet zijn hoor want ik ben hier twee weken geleden al geweest om kennis te maken en zo. Dat heeft Sylvia ook doorgegeven en ik zou gewoon binnen gelaten worden als ik hier meldde dat ik kom werken.
"Wacht, ik bel Sylvia wel even... momentje"

Ze belt maar niemand neemt op. Tja, dat heb je met die job coaches, die vliegen van hot naar her. Ondertussen sta ik al een minuut of vijf te wachten om binnen gelaten te worden en zoals dat gaat bij de balie, komen er nog wat telefoontjes tussendoor. Ondertussen zie ik al wat bekende gezichten die ik twee weken geleden ook al gezien heb en eentje daarvan weet ik absoluut zeker van dat hem is verteld om me binnen te laten als ik vandaag zou beginnen. Hij lijkt me echter niet te herkennen.
Na tien minuten besluit de dame van de balie dat ze me dan zelf maar naar boven brengt. En hoewel ik haar nogmaals verzeker dat ik de weg weet, staat ze erop om me hoogstpersoonlijk boven te brengen.
De beveiligde deur gaat open en als ze de trap op wil lopen meld ik nog even dat ik de lift moet hebben omdat ik de trap niet op kan komen. Terwijl we op de lift wachten komt een collega van me, die op dezelfde afdeling zit als waar ik kom te werken en wie ik twee weken geleden ook ontmoet heb, onze kant op lopen. En jawel... hij herkent me dus wel!
De balie dame laat me vervolgens samen met mijn collega naar de afdeling gaan want in tegenstelling tot mijn onbetrouwbare bakkes, kent ze hem goed genoeg om te vertrouwen.

Sylvia begroet me enthousiast en vraagt gelijk of ik mee ga naar de kantine. Het is immers lunchpauze van half 1 tot 1 uur.
Oh... dat wist ik dus NIET! Beetje vreemd dan ook wel dat ik om half 1 moet beginnen. Ik heb geen lunchpakket bij me want op TTC is de lunchpauze altijd al voorbij als ik om half 1 begon.
Maar goed, we begeven ons naar de kantine waar iedereen aan de cup-a-soup zit die je daar naar behoefte kan pakken en ik zie de één na de ander de koelkast in duiken waar iedereen de zelf mee gebrachte, soms royale hoeveelheden soorten broodbeleg uithaalt en op het gemakje hun boterhammen en/of crackers beleggen en smakelijk op eten.
Zo, dat is wel even andere koek.
Er is gewoon een klein keukentje aanwezig in de kantine en iedereen zit er ontspannen bij en kletst er tijdens het eten op los. Ik kreeg de vraag of ik het naar mijn zin had gehad in mijn vakantie en ik vertel dat ik mijn hele vakantie ziek ben geweest en me nog steeds niet helemaal goed voel. Maar ja... om me nu al gelijk ziek te melden op mijn eerste werkdag, dat durfde ik niet aan. Ik heb immers al eerder de ervaring gehad dat een baan aan mijn neus voorbij ging omdat ik ziek was op de dag dat ik had moeten beginnen.
"Je hebt je toch wel ziek gemeld he? Want anders zou het zonde zijn van je vrije uren! Die trekken ze er gewoon vanaf als je je niet ziek hebt gemeld."
Tja, beetje laat nu he? Ik wilde het risico niet nemen dat ze misschien dachten dat de moed me in de schoenen was gezakt of zo.
"Nou ja, rare! Dat regelen we zo wel even want dat kan natuurlijk niet. We vullen alsnog in dat je ziek bent geweest afgelopen week en melden je gelijk weer beter vanaf vandaag."

Na de pauze gaan we naar mijn werkplek. Op mijn bureau staan een toetsenbord en een beeldscherm zo groot dat je er tv op zou kunnen kijken. Verder is het leeg.
Hoewel er twee weken geleden keurig een aanvraag is gedaan voor een computer, inlog gegevens en een druppel (soort van pasje om door de beveiligde deuren te kunnen binnen het bedrijf), bleek er geen computer te zijn en ik heb ook geen druppel gekregen.
Sylvia is geïrriteerd als ze dit ontdekt en gaat aan het bellen. Daar krijgt ze te horen dat het twee weken duurt na een aanvraag voordat de spullen er daadwerkelijk zijn. JUIST! Het IS dus twee weken geleden allemaal aangevraagd dus waar is de computer! Op deze manier kan ik immers nog steeds niet beginnen!
Ze krijgt de belofte dat ze ergens deze week wel een keer met het spul op komen draven.

Uiteindelijk heb ik dus op de computer van iemand anders zitten oefenen in een test omgeving van het programma waarmee ik moet komen te werken.
Ik kreeg een soort stoomcursus over hoe alles werkt en na anderhalf uur begon de hoeveelheid informatie me te duizelen.
Om de haveklap kreeg ik te horen dat ze me dit nu wel even laten zien hoe het werkt, maar dat het nog niet zeker is of ik dit ook moest gaan gebruiken aangezien het nog niet erg duidelijk is wat mijn taken precies gaan worden.
Ik krijg dus niet overal authorisatie voor maar ja... voor wat wel en voor wat niet is nog niet bekend.
Dan maar even een rookpauze houden. Hiervoor moet ik naar buiten en ik krijg even de druppel van Sylvia mee zodat ik ook weer naar binnen kan zonder dat ik voor hetzelfde probleem kom te staan als bij aankomst.

Buiten vraag ik me wanhopig af wat ik nu zojuist allemaal te horen heb gekregen. Toen het me werd uitgelegd klonk het allemaal zo logisch, maar hoe zat het nu precies? Welke dingen krijg ik ook alweer toch niet mee te maken? En waarom krijg ik daar dan toch uitleg over?
Door de enorme hoeveelheid info lijkt er plotseling helemaal niets te zijn blijven hangen.
Ik ga terug naar binnen en zit verbijsterd naar het computerscherm te kijken.
Hoe deed ze dat nou net? Wat moest ik nu ook alweer proberen zelf te doen? Ik vraag toch maar even om hulp en  geef met een zucht toe dat mijn hoofd aanvoelt als een vergiet. Het leek net allemaal zo logisch en nu weet ik NIETS meer!
Ik krijg in het kort nog even uitleg wat ik ook alweer moest proberen zelf te doen. Echt mis kan er niets gaan want het is immers de test omgeving.
Dus toch maar zelf aan het stoeien geslagen en na een kwartiertje heb ik zowaar de eerste paar stappen doorlopen van het invoeren van wat gegevens van een fictief bedrijf en een fictief persoon om vervolgens weer met een lege blik naar mijn scherm te kijken.

Ik kan dan een kantoor opleiding hebben gehad en royaal ervaring met het stoeien op een computer, maar werken met een gloednieuw en onbekend programma die vol staat met termen die me echt totaal niets zeggen... Laat ik het zo zeggen... ik voelde me behoorlijk blondT en met de minuut blonder worden.
Ondertussen hoestte ik er ook nog driftig op los en zat met het kippenvel op m'n lijf van de kou. Mmmmmm, misschien toch nog niet zo uitgeziekt als ik gehoopt had.
Met enige regelmaat kreeg ik te horen dat het niet de bedoeling was dat ik iedereen aan zou steken aangezien het gros binnenkort nog vakantie zou krijgen en dan niet zelf ziek in bed wilde liggen.
Ik lachte mijn vriendelijkste lach, beloofde plechtig mijn best te doen om mijn virus bij me te houden en hoestte nog maar eens flink in een zakdoekje om deze vervolgens vol te snuiten en mijn toch al ontvelde neus zo mogelijk nog roder makend dan deze bij binnenkomst al was.

Tja, camouflage make-up werkt ook maar zolang als je het er niet vanaf boent met een papieren zakdoekje.
Ik ben de middag door gekomen en kwam koud tot op mijn botten en zo slap als een vaatdoek thuis. Morgen weer een nieuwe dag en nieuwe kansen.
Geen idee of mijn computer er morgen staat, de dagen erna of zelfs pas vrijdag. Het is op deze manier gewoon lastig omdat ik de computer gebruik van iemand anders die dan dus zelf niets kan doen of zich met andere dingen bezig moet houden. En dat allemaal terwijl ik zit te stuntelen en me dom zit te voelen.
Ach, het zal allemaal wel goed komen en wennen. Als die verdomde ontsteking in die spier op mijn schouder/rug maar eens ophield met klieren want ik kan niet stoned van de pijnstillers binnen komen daar en verwachten dat ik iets leer van dat programma.
Dat hoesten en snotteren is vervelend maar niet onoverkomelijk. Papieren zakdoekjes genoeg.

 

6
mei 12

Kapsalon, gatverdamme!

En weer zie ik het langs komen op twitter. Iemand die zojuist een kapsalon heeft besteld en na de bestelling nog even op twitter na vraagt wat hij nu eigenlijk besteld heeft.
Ik heb het ooit mijn dochter een keer zien eten en hoefde spontaan zelf niets meer te hebben. Van het kijken en ruiken had ik al genoeg calorieën binnen gekregen voor de komende 3 dagen.

Wat een kapsalon precies is daar verschillen de meningen nogal over. Het ligt er maar net aan waar je het besteld want iedere tent lijkt er zijn eigen recept voor te hebben.
Bovendien zijn er variaties mogelijk.
Wat in ieder geval altijd overeen komt is het aluminium bakje waarin de kapsalon geserveerd wordt en de friet.  Dit omdat het 'gerecht' even de oven in moet om de kaas te laten smelten. Tja, dan kun je dus geen plastic bakje gebruiken.

Goed, om even een klein idee te geven van dit 'gerecht' wat eruit ziet als de laatste maaltijd van een zwerfhond die de vuilnisbelt heeft leeg gevreten en vervolgens weer uitgekotst, een kleine impressie.

Men neemt een aluminium bakje, rot daar friet in en schept er een niet geringe hoeveelheid shoarma overheen. Sommige gebruiken in plaats van shoarma echter döner kebab, hoe dan ook het blijft bagger. Daar overheen gaan wat plakken kaas. Je schuift het geheel in de oven tot de kaas gesmolten is en pleurt er vervolgens komkommer, tomaat, sla en eventueel wat ui overheen. Dit geheel verzuip je dan weer in een misselijkmakende hoeveelheid knoflooksaus en sambal naar smaak en klaar is uw caloriebom.

Een caloriebom ja, want een kapsalon bevat gemiddeld zo'n 1800 calorieën en hoewel ik geen diëtiste ben maak je mij niet wijs dat zoiets gezond is.


Het is puur die tomaat, komkommer en  sla die het de illusie geeft dat je nog iets gezonds naar binnen zit te werken maar dat is het dan ook, een illusie!
En ik heb hier nog een foto van het internet weten te slopen waarbij het er nog uitziet als iets eetbaars maar kwam ook foto's tegen die echt aan de beschrijving voldoen zoals ik hierboven al gedaan had.
Maar aangezien ik zo nog eten moet gaan koken en vanavond nog wél iets gezonds naar binnen wens te werken, heb ik mijn maag verzekerd het bij deze afbeelding te houden en hij zich dus rustig kan houden.

Eet smakelijk verder.

 

2
mei 12

Ei ei, het is alweer mei

Tja, het is wat vreemd gelopen allemaal met het werk. Zou ik vorige week maandag op kantoor beginnen, daar is dus nog even een stokje voor gestoken.
Ik zou die maandag kennis gaan maken met de grote baas op kantoor, waar ik overigens niet voor kom te werken, maar hij wilde me graag eerst even zien en spreken. Ook zou ik uiteraard mijn toekomstige collega's te zien krijgen, een rondleiding krijgen en in het geval dat de benodigde wachtwoorden voor mijn computer en zo nog niet geregeld waren, zou ik die dag een vroegertje krijgen en dinsdag dan alsnog beginnen als administratieve ondersteuning van de jobcoaches.

Mijn eigen jobcoach en binnenkort dus tegelijkertijd ook één van degene waar ik voor zou komen te werken, stelde me voor aan de baas en de vleeskeuring ging van start. Van top tot teen werd ik bekeken. Echt op mijn gemak voelde ik me er niet onder maar sloeg me er dapper doorheen.
"Je zit nogal flink in de sieraden...", sprak Baas me op strenge wijze toe.
Tja, ik had al te horen gekregen dat ik vooral niet moet vloeken en op mijn taalgebruik moet letten omdat de baas gereformeerd is, maar zijn afkeurende blik op mijn braces had ik even niet aan zien komen.
"Dat zijn geen sieraden maar medische braces. Die zorgen ervoor dat mijn vingers niet ontwrichten."
Baas: "Kun je daar wel mee typen dan?"
"Oh absoluut! Zelfs nog beter dan zonder braces omdat ik nu niet bang hoef te zijn dat mijn vingers de verkeerde kant op klappen."
En toen bleek dus dat de computer, inlog codes en alles wat er twee weken daarvoor al aangevraagd had moeten worden voor me, nog niet eens aangevraagd was. Ja, dat had de grote baas dus moeten doen via de gemeente maar meneer had me eerst willen ontmoeten.
Ik kon dus niet alleen die dag nog niet aan de gang, het ging nog wel even duren ook.
Uiteindelijk bleek dat meneer zelf de eerste week van mei vakantie nam en het blijkbaar de job coaches niet toe vertrouwde om me in de gaten te houden want ik werd terug gestuurd naar TTC met de boodschap dat ik vanaf 7 mei alsnog welkom was op kantoor.

De rest van vorige week heb ik dus gewoon weer op TTC gezeten. Dachten ze daar eindelijk van me af te zijn...
Ach, ik heb in ieder geval nog wat in het kantoortje van mijn jobcoach, die een deel van de week een kantoor heeft aan de overkant van de gang van TTC, kunnen oefenen op haar computer met het programma waarmee ik kom te werken.
Als de werkelijke cursus dan begint voor me op 7 mei is het niet zo overweldigend voor me, dus ook dat heeft wel voordelen.
En deze week heb ik dus zelf ook maar vrij genomen. Tja, als ik toch niet naar kantoor mag en mijn eigen kids hebben vakantie, dan ik ook nog maar even genieten van mijn rust.

Nou ja... rust is overdreven. De tuin was de afgelopen paar weken veranderd in een oerwoud dus daar ploeter ik wat in af om te zorgen dat we komende zomer weer volop kunnen genieten van de zelf geteelde fruit- en kruidenoogst.
Ook het huishouden gaat natuurlijk gewoon door zoals altijd en nu ik niet werk kom ik dan ook nog aan wat extra dingetjes toe die er inmiddels al maanden bij ingeschoten zijn.
Jammer alleen dat ik weer ziek ben! Wat is dat toch met me, dat ik keer op keer als ik vakantie heb, ziek ben?
Ik snotter me helemaal suf, hoest mijn longen bijna mijn lijf uit en drijf iedere nacht mijn bed uit omdat ik overduidelijk koorts heb in de nachtelijke uren.
Ondanks zachte papieren zakdoekjes die mijn neus behoren te 'verzorgen' en strelen, hangen de vellen na een paar dagen alweer aan mijn knalrode neus.

En zo kan ik dus maandag alsnog mijn eerste werkdag beginnen.
Hallo mensen! Nee nee, ik ben het maar en noem me vooral geen Bassie! Het is slechts een wrede verkoudheid die mijn neus teistert.

Op zich best een geinige combinatie trouwens. Zo ben ik Bassie en Adriaan in één. De neus van Bassie en de acrobatische mogelijkheden van Adriaan.
Hoe dan ook, het circus begint dus maandag pas als er niet weer iets tussen komt. En ja, ik heb er nog steeds zin in.

Tags: , ,