31
aug 12

See me in Shadow

Delain - See me in Shadow

Standing in the shadow of our lies
To hide our imperfections
Doing anything we can to hide
Eyes wide open but still blind
To see what really matters
And insecurity won't go
See me in shadows

Standing by the ruins of your soul
That cries for some more meaning
Wondering when you have
Become so cold

So cold
And all the pictures of your past are gone
So cold, so cold
Forget yourself
And who you are
Another life is not that far

Standing by the paintings of your dreams
But you have awoken
And all the purples and the greens
Have turned to black
And the ruins of your soul
Have died, no more meaning
I wonder when you have
Become so cold

So cold
And all the pictures of your past are gone
So cold, so cold
Forget yourself
And who you are
Another life is not that far

Not that far

8
aug 12

Gatverrrrrrrrrdamme!

Gisteren was het weer eens zo ver. Ik kwam mijn bed weer eens amper uit want mijn bekken zat weer niet goed.
Geen idee wat ik gedaan heb om het zo te krijgen maar dat weet ik eigenlijk zelden als ik spontaan weer eens iets ontwricht.
Nu heb ik al chronische bekkeninstabiliteit sinds ik kinderen kreeg en als je dan ook nog eens EDS hebt van het hypermobiele type, dan helpt dat niet erg mee om de handel op z'n plaats te houden.

Gisterenmorgen kon ik dus zittend douchen en mezelf verplaatsen was niet alleen vrijwel niet te doen maar ook nog eens bijzonder pijnlijk. Uiteindelijk heb ik gisteren dat bekken weer terug op z'n plaats gekregen op een manier die ik maar niet zal beschrijven. Laat ik het erbij houden dat het gepaard is gegaan met veel vloeken, schreeuwen en de nodige tranen.
Dat hele bekken heeft echter wel een gigantische opdonder gekregen en ik kan dus ook vandaag niet echt lopen en heb veel pijn. Maar hé, dit is niet voor het eerst dat het me overkomt en zal niet voor het laatst zijn ook.

Ik heb alleen ook nog een ander probleem. Ik heb een hardnekkige verslaving. Ja... ik rook.
Gisteren zag ik het al aankomen, mijn shag was bijna op. Wanhopig als ik was pakte ik 's middags de rollator en schuifelde de voordeur uit. Geld in de kontzak en vastberaden als een ware junk ging ik op weg naar de Lidl.  Ik schuifel het tuinpad af, blik op oneindig en verstand op nul. Gerookt moet er worden! Binnen 3 minuten heb ik de toch al snel 3 meter afgelegd naar het einde van het pad en draai ik de stoep op langs de straat als ik voel iets kraken in dat bekken.
Misselijk van de pijn sta ik daar te wachten tot die golf weer zakt want om nu je lunch op straat te deponeren staat ook zo slordig. En als het bloed weer terugkeert in mijn gezicht en mijn maag besluit om zich toch maar niet binnenste buiten te keren, draai ik me om en keer onverrichte zaken terug het huis in. Weer een illusie armer. Zelfs een hardnekkige verslaving blijkt geen match te zijn voor mijn aftakelende lichaam.

De hele dag heb ik meer vloei gerookt dan shag om het maar zo ver mogelijk uit te smeren over de dag totdat mijn huisgenote thuis zou komen.
"Wil jij even voor me naar de Lidl?", vraag ik haar met een blik waar een hond met gebrek aan aandacht niet voor onder zou doen. Ze kijkt me aan, lijkt haar tijd nogal te nemen om het één en ander af te wegen en knikt uiteindelijk instemmend als ze nog steeds twijfelachtig "eh.... ja?" zegt.
"Mijn shag is zo goed als helemaal op dus als jij even een voorraadje voor me wil halen ben ik je bijzonder dankbaar."
Weer die pauze. En dan komen de woorden die mijn verslaafde ziel doorsnijden.
"Dat kan ik niet. Ze geloven niet dat ik oud genoeg ben om shag mee te krijgen."
Verbijsterd kijk ik haar aan. Ja, ze heeft een jong koppie maar ze is wel 23 jaar! En damn... ik moet nicotine!
"Dan laat je toch je ID zien! En ze kennen je hier toch? Hoe kunnen ze nu niet geloven dat je 16 jaar geweest bent?"
Maar nee, ze is onwrikbaar. "Nee echt, ze geloven me niet en ik weet niet waar ik mijn ID heb gelaten. Die ben ik kwijt."

Hoe ik het gedaan heb weet ik niet, maar dat kleine beetje gruis wat er nog in mijn armzalige pakje shag zat is meegegaan tot vanmorgen half 6. En nu ben ik precies dat aan het doen waar je de ware verslaafde aan herkent.
Ik heb mijn prullenbak uit zitten krabben. Alle lege pakjes shag die ik daar de afgelopen paar weken in heb gedumpt tussen alle andere weggegooide rommel weg geplukt en de kleine beetjes shag gruis over gemikt in een pakje.
De asbak leeg gehaald en alle uitgedrukte peuken uit elkaar geplozen om de nog niet verbrande restjes eruit te pulken, ook al weet ik dat dit meer teer is dan iets anders.
Ik draai shagjes van 2e hands shag. De smaak is gruwelijk maar hé... er komt rook vanaf!

Ik kan nog steeds niet lopen. Het zal nog wel even duren voordat mijn bekken de klap van gisteren te boven is.
En weer vraag ik me wanhopig af, terwijl ik een super dun shagje draai van een beetje stof shag, of ik nu eindelijk eens genoeg van mezelf en die verslaving walg om ermee te kunnen stoppen. Wat een bevrijding zou dat zijn, om niet langer die drang te hoeven voelen dat je MOET roken. Ik wik en weeg maar wel met een peuk tussen mijn lippen.
Gatverrrrrrrrrrdamme wat een smerige gewoonte en wat een walgelijke verslaving is het toch. En toch... ik kan het niet laten. Walg ik er dus toch nog niet genoeg van.

Straks het huis dus maar doorschuifelen... op zoek naar achtergelaten shag. Ooit druk ik mijn definitieve laatste peuk uit... maar vandaag nog niet.

3
aug 12

Zomaar een ochtend

Ik slaap slecht, dat is inmiddels vrij algemeen bekend. Maar het lijkt de goede kant op te gaan nu ik beetje bij beetje in ieder geval wat stress kwijtraak.
De pittige pijnstillers die ik voorgeschreven heb gekregen van de huisarts hadden me duf genoeg moeten maken om alsnog te kunnen slapen. En oh ja... trippen doe ik wel van dat spul, maar het had bij mij de vreemde bijwerking dat ik er slaapstoornissen door kreeg waardoor ik helemaal niet meer sliep.
Sinds een paar dagen ben ik dus iedere keer 's middags zo stoned als een garnaal maar neem 's avonds niets meer in.
Zo heb ik toch een hele middag geen pijn en verstoord het 's avonds niet mijn toch al niet al te beste slaapritme.

Dat blijkt nu te werken! Ik heb geslapen als een os!
Waarom als een os vraag ik me nu ineens af. Slapen ossen zoveel beter dan pak 'em beet... olifanten?
Okay, daar gaat het nu niet om. Waar was ik gebleven?
Oh ja... slapen. Ik ben vannacht in slaap gevallen. Ruim voor mijn gebruikelijke tijdstip want normaal val ik ergens tussen half 5 en 5 uur in de ochtend pas in slaap. De laatste keer dat ik vannacht op mijn horloge keek was om 3:14 uur en ik schat in dat ik uiterlijk om half 4 sliep.
Normaal word ik dan nog een aantal keren wakker omdat ik me omdraai en mezelf pijn doe en ga dan gelijk maar even plassen en zo. Je kan het maar gehad hebben, denk ik dan maar.
Maar vannacht... niet 1 keer wakker geworden!

Ik doe mijn ogen open, kijk hoe laat het is en tot mijn schrik was het 9:49 uur!!! En gelijk voel ik het al... oh jee... blaas in nood.
Ik sla het dekbed weg, slinger mijn benen uit bed en met een kreun die niet misplaatst zou zijn in een pornofilm kom ik overeind. Oh fuuuuuuuuuck wat moet ik plassen!!!
Ik graai naast me... op zoek naar mijn bekkenband en kan die blindelings vinden. Maar zodra ik dat ding om doe en aan probeer te trekken voel ik het al...
Dit gaat NIET werken. Als ik die band strak genoeg aantrek om daarna niet door mijn hoeven te zakken, pies ik ter plekke het bed vol.

Als een puber begin ik te giechelen. Ja muts, daar ga je dan met je goeie gedrag! Nu is het kiezen of delen.
In een flits overweeg ik serieus om op mijn knieën naast het bed te zakken en het gewoon op de vloer te laten lopen. Er ligt immers zeil hier, dat kun je wel weer dweilen straks.
Maar zodra ik op handen en knieën op de vloer zit bedenk ik me dat ik me op die manier ook wel naar de wc kan werken.
Ik kruip naar de trap, ga op mijn billen naar beneden en zie dat mijn huisgenote  al uit bed is en nergens te zien.
Mooi zo... zit ik hier ook niet schandelijk voor schut. Op handen en knieën werk ik mezelf de badkamer in en weet mezelf op de wc te krijgen.  Nog steeds schaapachtig lachend laat ik de handel lopen en er loopt een rilling over mijn rug van opluchting of zoiets.

Wat is piesen lekker! Als je heel erg nodig moet en je kan het eindelijk laten lopen... ik zweer het, het is een waar genot!
Daar staan veel te weinig mensen bij stil. Ook van die heel gewone dingetjes moet je kunnen genieten.
Ik ben weer op dezelfde manier terug boven gekomen als ik naar beneden kwam en heb sindsdien braaf wat oefeningen gedaan. Ja, zelfs nu tijdens het typen! Ik kan dat namelijk! Dat is nog eens het ultieme multi-tasken nietwaar?
De bekkenband kan nu zonder gevaar voor het bed en de vloer alsnog aan zodat ik naar beneden kan om te ontbijten.
Daarna braaf weer een pil nemen en het de hele middag zwaar op een trippen zetten.
Dikke pret!
Maar eerst nog even roken en een glas cola light naar binnen werken.
Heel fout ja, ik weet het. Maar zo rol ik nu eenmaal het beste.

Een fijne dag nog verder!