24
sep 12

Stelletje snotneuzen

Om 7:52 uur schrik ik wakker uit een droom waarin ik het plotseling heel benauwd kreeg.  Waar het precies over ging weet ik niet eens meer, het enige wat ik me herinner is dat ik plotseling geen lucht meer krijg en snakkend naar adem schrik ik wakker.
Met een schrijnende keel en een potdicht verstopte neus besef ik dat mijn benauwdheid werd veroorzaakt door een stevige verkoudheid en ik als neus ademhaler in mijn slaap daar zelf een draai aan heb gegeven.
Ik vertrek richting toilet waar ik pogingen doe om mijn neus vrij te maken zodat ik weer normaal adem kan halen.

Uren later komt mijn huisgenote de woonkamer binnen stappen.
"Goedemorgen", zeg ik met een enigszins schorre maar oh zo zwoele stem als een doorrookte nachtclub bimbo die door jarenlang whisky misbruik haar stembanden stevig heeft aangetast. En ter demonstratie van echt 'ziek zijn'  geef ik een hoestbui op wielen weg.
"Ook goedemorgen", zegt mijn huisgenote met al even zwoele stem terug. "Ik geloof dat ik griep heb of zo", en ook zij zet het op een hoesten met een waterige blik in de ogen die zo herkenbaar is bij mensen met een fikse verkoudheid.

Solidair als we zijn doen we knus alles samen, zelfs ziek worden. Zo zijn we!
Bovendien zijn we al even koppig want ondanks de snotneuzen, hoestbuien en pijnlijke kelen steken we allebei hardnekkig een fikse peuk op om de ochtend goed van start te gaan.
Zo zijn wij, keihard voor onszelf! Zeker als het aankomt op onze nicotine verslaving. Gerookt zal er worden!