1
mei 14

Wat nou recht op inkomen?

Komende juli is het alweer 2 jaar geleden dat ik het huis ontvluchtte voor huiselijk geweld.
Ik ben geweldig opgevangen door diverse mensen die hun huis en hart voor me open gezet hebben en uit naastenliefde, gratis en voor niets, me hebben geholpen.
Hoewel ik in die tijd nog een zeer klein salaris had van €350,- per maand, had ik daar geen beschikking over omdat het werd gestort op de gezamenlijke rekening van mijn, inmiddels ex-man en mezelf. Ex plunderde de rekening continu leeg zodat ik moest zien te leven van een aantal schenkingen van een anonieme gulle gever.
Ik heb vrij snel al een nieuwe rekening geopend maar door administratieve traagheid, werd mijn salaris nog maanden lang op de gezamenlijke rekening gestort.
Toen dit na 4 maanden eindelijk rond was en het op mijn eigen rekening binnen kwam, kreeg ik het advies van mijn advocaat om een aanvullende bijstand aan te vragen. Geen mens kan immers rondkomen van €350,-.
Dit werd me echter niet gegeven omdat ik op papier nog steeds stond ingeschreven bij mijn ex en hij had gewoon een inkomen.
Dus had ik nergens recht op. Inschrijven op het adres waar ik voor nood tijdelijk inwoonde was geen optie. Dan werd mijn aanvullende uitkering immers keihard afgetrokken van haar uitkering en zou ik haar financieel in de problemen hebben gebracht.

Ik rommelde maar door, en kreeg vlak na de kerstdagen in 2012, huilend van mijn huisgenote te horen dat ik op 1 januari bij haar weg moest zijn. Er werd gedreigd om haar de thuiszorg af te nemen en ook haar uitkering zou ik gevaar komen als ik niet weg zou zijn. Er waren immers tips binnen gekomen dat ze helemaal niet alleen woonde en iemand in huis had.
Op 31 december hebben we afscheid genomen en vertrok ik bepakt en bezakt richting opvang adres nummer 3 inmiddels.
Een alleen wonende jonge man, die zelf in de schuldsanering zat en dus geen cent te makken. Maar in het verleden had hij zelf ook weleens hulp nodig gehad en wist dus hoe het voelde. Hij bood mij zijn bank aan om op te slapen.
Daar ook weer een maand doorgebracht en op 30 januari 2013 vertrok ik naar adres nummer 4.

Om een lang verhaal iets korter te maken... de financiële zorgen werden er niet minder om. In december 2012 was mijn contract afgelopen met mijn werkgever en omdat ik al maanden niet meer op het werk was verschenen en in de ziektewet zat wegens zware overspannenheid en een depressie, kreeg ik de zak en was ik de ziektewet in gegaan.
In april 2013 werd ik 'gezond' verklaard. Gezond genoeg in ieder geval om weer te gaan werken, want ik was duidelijk niet overspannen of depressief meer, vond de keuringsarts. Einde ziektewet. En omdat ik slechts een paar maanden met een contract had gewerkt bij de sociale werkplaats, had ik geen recht op ww opgebouwd.
In één klap zat ik zonder inkomen.
Ik werd ingeschreven hier in Weesp, dan kon ik tenminste een uitkering aanvragen.

Zo simpel bleek het dus allemaal niet. "Nee mevrouw, u bent getrouwd en heeft een fors gezamenlijk inkomen."
Nee, ik ben al bijna een jaar weg thuis en de echtscheiding is al volop in gang gezet. "Dan heeft u recht op partneralimentatie en moet u dat regelen mevrouw."
Veel heen en weer gepraat, maar geen uitkering.
Mijn advocaat adviseerde me om een huurcontract af te sluiten met de hoofdbewoner van de woning waar ik zit.
Zo gezegd zo gedaan en wederom een uitkering aangevraagd.
"Nee mevrouw, u woont samen en de hoofdbewoner heeft een inkomen wat te hoog is om aanvulling te krijgen."
Wacht even... ik heb een huurcontract!
"Huurt u een eigen kamer daar?" JA! "Heeft u daar een eigen badkamer, keuken en toilet? Nee, die delen we. Het is gewone flat en die hebben maar 1 badkamer, 1 keuken en 1 toilet dus die delen we.
"Dan woont u dus samen en heeft u geen recht op bijstand." Maar ik betaal €200,- per maand voor een kamer daar en heb een huurcontract! "Waar betaald u dat van dan, zonder inkomen?" Van de belastingteruggave, maar ik ben er doorheen! Het geld is op en als ik nu geen bijstandsuitkering krijg, kan ik het schudden! Dan sta ik op straat! HELP dan!
Maar niks hoor. Volgens hen woonde ik samen omdat we gezamenlijk gebruik maakten van de keuken, badkamer en het toilet.

Inmiddels zat ik al een dik half jaar in Weesp en er was iets opgebloeid tussen de hoofdbewoner en mij.
En hoe onze liefde ook groeide voor elkaar, we kwamen financieel zwaar in de knoop.
Mijn inmiddels vriend zit thuis omdat hij een nieuwe heup heeft gekregen en daarbij zijn wat medische missers gemaakt.
De ontstekingen volgden elkaar in rap tempo op en hij zat lange tijd zelf in de ziektewet, wat uiteindelijk overging in ww en tja... ook dat houd een keer op.
Zit ik zelf sinds april 2013 zonder inkomen, hij dus sinds oktober 2013 zelf ook! We leven op leningen van zijn moeder, maar dat kan natuurlijk ook niet oneindig zo doorgaan. Bovendien moet ook dat geld weer een keer terug.

Hoe krijgen we het voor elkaar! Alle twee verwikkeld in een vechtscheiding. Hij al bijna 5 jaar en nog geen boedelscheiding.
Ik inmiddels bijna 2 jaar en ook nog geen boedelscheiding. Zonder inkomen en we zijn elkaars mantelzorger, want ik mankeer natuurlijk het nodige, maar kan hem af en toe ook letterlijk van de vloer oprapen omdat hij een misstap heeft gemaakt en door zijn heup heen gaat. De ene kreupele helpt de andere kreupele dus.

We hebben nu een gezamenlijke uitkering aangevraagd en moeten 19 mei weer naar het UWV voor een gesprek, maar ik durf niet meer te hopen dat het gaat lukken. Eerst zien, dan geloven.
Dan kan men nog zo hard roepen dat liefde alles overwint, maar verdomme... we moeten wel kunnen leven en dat kost nu eenmaal geld!

Hoe doen al die asielzoekers dat dan? Die komen hier binnen en in no time is er woonruimte en een uitkering voor ze geregeld.
En maar geld sturen naar Griekenland en dergelijke, maar fatsoenlijk voor je eigen mensen zorgen ho maar.
Echt, ik begrijp er geen flikker meer van.