10
okt 14

De verhuftering van Nederland

September 2013 is het als ik voor het eerst in mijn leven in het buitenland op vakantie ben. In Spanje met mijn vriend, op uitnodiging van zijn moeder heb ik daar de vakantie van mijn dromen.
Ik neem daar zaden mee die ik thuis in Blokker emmers zaai, ergens begin oktober 2013. En jawel, ze ontkiemen en groeien tegen de klippen op.
Precies een jaar later zijn mijn drie zaailingen uitgegroeid tot boompjes van anderhalve meter hoog en worden ze duidelijk te groot voor de emmers.
Bij de stam zijn ze een dikke 6 cm doorsnee en aangezien ze een enorme penwortel hebben en deze niet door de bodem van de emmer komt en bovendien geen vruchtbare ondergrond kan vinden op ons balkon, hier op 7-hoog, besluiten we na veel gedoe om de grootste in de vrije natuur te poten.
Oh, genoeg pogingen gedaan om het via de gemeente te regelen, maar we krijgen maar geen reactie aldaar. Dus besluiten we op 6 oktober de stoute schoenen aan te trekken en lopen we met de boom en een speciaal voor de gelegenheid aangeschaft schepje, richting lift om de boom te gaan poten onderaan de flat waar we wonen. Daar loopt een enorme sloot en is ruimte genoeg.

De lift stopt op de 5e etage en er stappen een man met kind op de arm en een puppy in. Bij aankomst op de begane grond stappen man, kind en pup als eerste uit en wij met boom en schep daar achteraan. Pal voor onze neus gooit de man de portiekdeur voor onze neus dicht. "En bedankt he!", zegt mijn vriend. De portiekdeur gaat weer open en benedenbuurman steekt dreigend zijn hoofd om de deurpost, kijkt mijn vriend aan en roept: "Wat zei jij daar?"
"Ik zei, bedankt he."
De sfeer is gelijk voelbaar agressief en er volgt een woordenwisseling tussen mijn vriend en de ons onbekende benedenbuurman die steeds dreigender is. Buurman begint zelfs aan de boom te rukken die mijn vriend vast hield.
"We blijven wel van die boom af ja?!", laat mijn vriend weten, en blijft buurman recht aankijken.
Buurman wil wel even afspreken voor als hij geen kind bij zich heeft. Hier voor de flat is hij best bereid om dit even uit te vechten.
Daar voelen wij niet veel voor en we gaan naar buiten richting de sloot waar we de boom willen gaan poten.
Die staat krap in de grond of wie loopt daar achter ons langs? Jawel... buurman met kind en pup.
"Als die er maar vanaf blijft.", zegt mijn vriend nog.
Maar oh, wat stond hij er mooi bij.We kunnen hem vanuit de flat keurig zien en in de gaten houden.
PICT7909
Helaas ligt ons boompje de volgende ochtend plat. Overduidelijk omver getrapt, maar ja... we hebben het niet zien gebeuren maar wel een sterk vermoeden wie dit gedaan zou kunnen hebben.
Dus het boompje weer overeind gezet, goed aangestampt en de dag erna stond alles nog keurig rechtop.
Tot de namiddag dan... toen lag ie weer. Vriend weer er naartoe en nog beter terug gezet.
En ja hoor, de dag erna ligt hij weer plat! En niet zomaar plat, hij is echt recht omhoog eruit getrokken en richting de sloot neer geflikkert. We moeten echter naar het ziekenhuis maar besluiten bij terugkomst om hem weer terug te poten.
Maar bij terugkomst is iemand anders ons voor geweest. Het boompje staat weer fier omhoog te stralen in de zon.
Tot vanmorgen.

Hij is spoorloos. Dit keer is ons boompje niet alleen uit de grond getrokken, hij is niet meer terug te vinden. Het gat is niet eens dicht gemaakt, dat was teveel moeite of zo.
Ik voel me verdrietig. Als iemand me ooit had verteld dat ik zo zou gaan hechten aan een boompje, zou ik het niet hebben willen geloven, maar echt, ik ben verdrietig en toch ook een beetje boos.
Ons land is aan het verhufteren. Ons zelf gekweekte nieuwe leven is om zeep geholpen omdat iemand een slechte dag had, ruzie thuis of weet ik veel. En puur omdat we de verkeerde persoon op het verkeerde moment tegen komen...
Nou ja, ik baal als een stekker.

Vanmiddag gaat er een envelop op de brievenbus met een buisje met 4 zaden, op naar Zeeland. Naar mijn broertje.
Die heeft ook interesse in zo'n boom maar ik heb niet de mogelijkheid om met één van de twee overgebleven boompjes richting Zeeland te gaan. Ze passen simpelweg niet in de auto.
Ik hoop nu zo ontzettend dat mijn broertje zijn eigen boom op gaat kweken en hij meer geluk heeft dan ik met mijn poging.
Dat geeft in ieder geval nog een klein beetje genoegdoening wat mij betreft.