8
sep 15

De meeste dromen zijn bedrog...

Maar niet allemaal!

Als klein meisje droomde ik over de toekomst. Ik leed, zoals zoveel kinderen, aan het 'later-als-ik-groot-ben-syndroom'.
"Later, als ik groot ben wil ik een wit huis met rood/witte luikjes, een enorme lap grond er omheen, veel dieren, een moestuin, een grote vijver en voldoende slaapkamers voor de 7 kinderen die ik krijg."

Ik zag het helemaal voor me. Zo zag mijn ideale leven eruit en daar leefde ik naartoe. In mijn fantasie had ik lammetjes die aanhankelijk bleven en nooit groot werden, loslopende kippen die keurig in een vast stukje gras hun eieren legden zodat ik ze iedere dag op precies dezelfde plaats kon oprapen, een eindeloze stroom vissen in de vijver die prima te eten waren en zich moeiteloos lieten vangen aan een hengel als je trek in een visje kreeg. Die vijver zou ook gebruikt worden door de dieren om te drinken en door mij om mijn riante moestuin te bewateren.
Uiteraard kon er ook gezwommen worden in die vijver wanneer de eindeloze zomers iets te warm werden.

Ja, het was een mooie droom die voor een deel toch is uitgekomen. Okay, laten we de rood/witte luikjes even vergeten. Die 7 kinderen zijn er niet gekomen en de 2 die ik wel heb gekregen wonen niet hier bij me, maar verder klopt het heel aardig!

De enorme lap grond is een enorm plantsoen aan de ene kant van het huis en een bos aan de andere kant. Het tuintje wat we hebben is misschien klein maar wel fijn. Momenteel staan er frambozenstruiken waar we deze zomer een royale oogst van hebben gehad, er staat bieslook, peterselie, dille en ik had prachtige zonnebloemen die inmiddels uitgebloeid zijn maar royaal voorzien van pitten voor de komende jaren.

PICT8193
Vlak voor ons huis langs loopt een sloot, die onze tuin van het bos scheidt en er zwemt zelfs vis in.
Tientallen eenden zijn de vaste bewoners van die sloot en het plantsoen. Dagelijks komen ze schooien om wat brood en komen al aan rennen als ze me naar de deur zien lopen.
Ik woon midden in de natuur.

PICT8198
We hebben jonge eendenkuikens volwassen zien worden. De kuikens liepen in het voorjaar gewoon de woonkamer in als de deur open stond. Diezelfde kuikens zijn inmiddels volwassen en happen als honden het brood uit de lucht als ik het naar ze toe gooi. Binnen komen ze niet meer sinds we een hor voor de deur hebben maar ze zijn nog net zo nieuwsgierig en tikken letterlijk met hun snavel tegen de deur als je niet snel genoeg open doet om ze brood te geven.
We genieten ons suf hier!

Omdat we hier pas in mei kwamen wonen, was het voor veel gewassen al te laat om nog te zaaien, maar komend voorjaar wil ik de tuin toch rijk gaan uitbreiden qua kruidentuin en eventueel fruit.
Een mens moet immers iets te dromen houden, maar ik heb de smaak te pakken van het waarmaken van dromen. Ik ga het dus nog druk hebben volgend jaar.

PICT8167

10
aug 15

Verhuisd!

Bijna een jaar niets geschreven en wat is er veel gebeurd sinds oktober! Ruim 5,5 jaar na zijn intrek in de flat in Weesp, denkende dat dit maximaal 3 maanden zou duren voordat hij andere woonruimte heeft na zijn scheiding, krijgt Jos eindelijk een andere woning toegewezen. Nou ja... Jos en ik samen natuurlijk want we zijn niet meer bij elkaar weg te slaan.
We wonen sinds mei in Muiderberg. Een seniorenwoning, te danken aan het feit dat Jos de 55 jaar is gepasseerd en dan ben je plotseling een senior.

Het betreft een huisje met een oppervlakte van 38 vierkante meter.
Dat is even slikken als je het ziet staan op papier en je nog niet bent gaan kijken. We hebben alle twee woningen gehad in het verleden waarvan het oppervlak van de slaapkamer die afmeting had, niet het hele huis. Maar het blijkt dus gewoon te kunnen om een hele woning in die ruimte te stoppen. Sterker nog, eenmaal ingericht begrijp ik zelf niet meer waar ik me ongerust over gemaakt heb.
Okay, het adres is lastig te vinden, er loopt geen straat voor ons huis waar auto's mogen rijden, alleen een smal wandelpad, en iedereen die iets moet bezorgen of langs komt, komt via de achterdeur binnen.
Aan de voorkant dus een smal pad, daar direct achter loopt een slootje die onze voortuin scheidt van het enorme bos dat hier is.
We wonen dus praktisch in het bos... als je uit het raam kijkt voor.
Kijk je echter door het achterraam, dan zie je een oase van rust. Een groot, groen plantsoen, omlijst door nog meer groen.
Talrijke eenden die om brood komen schooien iedere dag en eindeloos veel vogels. Vogels die ik voorheen alleen op tv had gezien of op foto's komen hier regelmatig op bezoek. Eekhoorntjes steken in vliegende vaart het plantsoen over om van het bos in een enorme boom te komen in het plantsoen.

Regelmatig stoten we elkaar aan en wijzen elkaar op al het moois wat er in onze directe omgeving rond vliegt, loopt, kruipt, groeit, bloeit en wat al niet meer.
Een statige zilverreiger staat als gehypnotiseerd in de sloot te turen, op zoek naar een lekkere snack en vlinders dansen om elkaar heen terwijl een libelle voorbij zeilt.
Mijn hemel wat is het mooi hier in 't Gooi. We zien soms dagenlang niemand! Geen auto's te zien maar alleen wat rollators.
Zo hebben we rollator-Annie (geen idee hoe het beste mens heet), die dagelijks voorbij loopt, zo krom als een hoepel loopt ze met gebogen rug en gestrekte armen, haar rollator zo'n anderhalve meter voor zich uit te duwen. Af en toe een hardloper aan de overkant van het plantsoen of een verdwaalde fietser, maar dan heb je het qua verkeer wel gehad hier.

Met al die dieren hier, gaat er ook weleens iets mis. Lag een paar weken geleden het raam er bijna uit toen een duif met een rot klap tegen het raam vloog, eergisteren smakte er een ijsvogeltje tegen ons raam.
Daar lag ie bij ons op de stoep, snaveltje open en snel ademhalend, op zijn/haar zij. Een normaal gesproken schichtig vogeltje lag daar met waarschijnlijk de grootste pijn in zijn hersens sinds ijsvogels heugenis en liet zich zonder vleugelslag door mij oppakken.
Voorzichtig raapte ik Karel/Karolien met een handdoekje op en zette hem/haar op een tuinstoel om bij te komen.
"Meestal overleven ze zoiets niet hoor.", waarschuwt Jos me nog, om een diepe teleurstelling te voorkomen. Dat weet ik wel, maar ik zie nergens bloed en het lijkt vrij helder uit die zwarte kraaloogjes te kijken. Als ik het beestje op zijn pootjes zet, blijft hij/zij gewoon zitten en dit is voor mij het uitgelezen moment om snel een paar foto's te schieten van dit wonderschone vogeltje. Normaal krijg je de kans immers niet om van zo dichtbij een foto te nemen.
Na anderhalf uur vliegt Karel/Karolien heel plotseling, zonder problemen weg naar de sloot, waar hij/zij gaat vissen.
Tja, ik heb hem/haar goed kunnen bekijken zo vlak na de crash, maar ik heb geen idee of het een mannetje of een vrouwtje was.
Doet er ook niet toe, het beestje heeft mijn dag helemaal gemaakt door niet dood te gaan.

Villa Plantsoen hebben we ons paleisje genoemd. Want zo voelt het!
Permavakantie vieren we hier. Leven op een vakantiebestemming is wat we doen. En mijn hemel wat zijn we gelukkig hier.
PICT8200