8
sep 15

De meeste dromen zijn bedrog...

Maar niet allemaal!

Als klein meisje droomde ik over de toekomst. Ik leed, zoals zoveel kinderen, aan het 'later-als-ik-groot-ben-syndroom'.
"Later, als ik groot ben wil ik een wit huis met rood/witte luikjes, een enorme lap grond er omheen, veel dieren, een moestuin, een grote vijver en voldoende slaapkamers voor de 7 kinderen die ik krijg."

Ik zag het helemaal voor me. Zo zag mijn ideale leven eruit en daar leefde ik naartoe. In mijn fantasie had ik lammetjes die aanhankelijk bleven en nooit groot werden, loslopende kippen die keurig in een vast stukje gras hun eieren legden zodat ik ze iedere dag op precies dezelfde plaats kon oprapen, een eindeloze stroom vissen in de vijver die prima te eten waren en zich moeiteloos lieten vangen aan een hengel als je trek in een visje kreeg. Die vijver zou ook gebruikt worden door de dieren om te drinken en door mij om mijn riante moestuin te bewateren.
Uiteraard kon er ook gezwommen worden in die vijver wanneer de eindeloze zomers iets te warm werden.

Ja, het was een mooie droom die voor een deel toch is uitgekomen. Okay, laten we de rood/witte luikjes even vergeten. Die 7 kinderen zijn er niet gekomen en de 2 die ik wel heb gekregen wonen niet hier bij me, maar verder klopt het heel aardig!

De enorme lap grond is een enorm plantsoen aan de ene kant van het huis en een bos aan de andere kant. Het tuintje wat we hebben is misschien klein maar wel fijn. Momenteel staan er frambozenstruiken waar we deze zomer een royale oogst van hebben gehad, er staat bieslook, peterselie, dille en ik had prachtige zonnebloemen die inmiddels uitgebloeid zijn maar royaal voorzien van pitten voor de komende jaren.

PICT8193
Vlak voor ons huis langs loopt een sloot, die onze tuin van het bos scheidt en er zwemt zelfs vis in.
Tientallen eenden zijn de vaste bewoners van die sloot en het plantsoen. Dagelijks komen ze schooien om wat brood en komen al aan rennen als ze me naar de deur zien lopen.
Ik woon midden in de natuur.

PICT8198
We hebben jonge eendenkuikens volwassen zien worden. De kuikens liepen in het voorjaar gewoon de woonkamer in als de deur open stond. Diezelfde kuikens zijn inmiddels volwassen en happen als honden het brood uit de lucht als ik het naar ze toe gooi. Binnen komen ze niet meer sinds we een hor voor de deur hebben maar ze zijn nog net zo nieuwsgierig en tikken letterlijk met hun snavel tegen de deur als je niet snel genoeg open doet om ze brood te geven.
We genieten ons suf hier!

Omdat we hier pas in mei kwamen wonen, was het voor veel gewassen al te laat om nog te zaaien, maar komend voorjaar wil ik de tuin toch rijk gaan uitbreiden qua kruidentuin en eventueel fruit.
Een mens moet immers iets te dromen houden, maar ik heb de smaak te pakken van het waarmaken van dromen. Ik ga het dus nog druk hebben volgend jaar.

PICT8167