15
jan 16

Wat nu weer?

Het is inmiddels vijf weken geleden dat me iets raars overkwam wat ik eigenlijk liever was vergeten maar waar ik gisteren opnieuw wreed mee werd geconfronteerd.
Dus even terug naar vijf weken geleden.

Ik word wakker op de bank. Om een vage reden, waarvan ik me op dat moment niet bewust was, ben ik daar in slaap gevallen.
Jos praat tegen me en hoewel hij normaal tegen me spreekt in keurig Nederlands, begrijp ik geen woord van wat hij zegt. Ik ben ook nog niet goed wakker waarschijnlijk, want na een poosje begint de betekenis langzaam door te dringen.

"Je begon te slaan en om je heen te schoppen, te kwijlen en er liep bloed uit je mond. Van ellende ben ik bovenop je gaan liggen zodat je jezelf geen pijn zou doen maar het duurde wel 20 minuten, maakte rare gromgeluiden en reageerde nergens op. Toen je rustig werd heb ik je maar laten liggen en ben je in slaap gevallen. Dat is inmiddels uren geleden."

Dit klinkt verdacht veel als epilepsie, maar dat heb ik van mijn leven niet gehad. Noem me maar gek, maar ik besloot om het te negeren. Geen zin in nog meer lichamelijke gebreken en volgens diverse medische websites is het goed mogelijk dat iemand éénmalig een toeval krijgt door een kleine kortsluiting in het hoofd.
Wel heb ik met Jos afgesproken dat als het ooit nog eens zou gebeuren, hij dan alsnog een dokter mocht bellen. Totale schade van het voorval, twee ondertanden door mijn lip en ze zitten een beetje los. Ook had ik de rechterkant van mijn tong stuk gebeten waardoor ik een aantal dagen moeilijk kon eten en een week of drie met wiebelige ondertanden heb gelopen.

En dan gisteren...
Jos gaat boodschappen doen en vertrekt op zijn scootermobiel terwijl ik eerst even naar het toilet ga en daarna op de bank ga zitten en een serie aanzet op Netflix. Eentje die Jos niet aanspreekt en ik dus kijk op momenten dat hij met andere dingen bezig is.
Dat is het laatste wat ik me herinner tot het moment dat ik mijn ogen open doe en een vreemde man boven me zie hangen die tegen me praat maar ik begrijp geen woord van wat hij zegt. Ik wil maar 1 ding... Dat die kerel me met rust laat want ik ben moe, nee volkomen gesloopt en uitgeput! Maar die kerel blijft maar tegen me aan brabbelen en na een poosje begin ik langzaam te begrijpen wat hij tegen me zegt.

Om een lang verhaal toch nog leesbaar te houden...
De onbekende man is ambulance personeel. Jos heeft de dokter gebeld toen hij me bij thuiskomst op de vloer vond in een ravage.
Ik ben blijkbaar wederom op mijn mond terecht gekomen want weer zijn mijn ondertanden door mijn onderlip gegaan al zit nu slechts één van de twee ondertanden los. Een plas bloed op de vloer, spatten op de muur, mijn gezicht zit onder en ik lig stil op mijn buik, maar wel in een vreemde houding en alles wat in mijn buurt had gestaan of gelegen, heb ik weggemaaid met armen en benen.
Voordat ik goed en wel in de gaten heb wat er gebeurt heb ik een infuus in mijn linkerhand en lig in achterin de ambulance op weg naar het Tergooi ziekenhuis in Blaricum.

Ik heb dus wederom een epileptische aanval gehad. Er is bloed afgenomen, een scan gemaakt van mijn hoofd, maandag krijg ik een MRI, woensdag een EEG en vrijdag de uitslag. Waar komt die epilepsie vandaan? Dat is dus de vraag. Dus bleef men vragen: "Hoeveel drinkt u? Zit epilepsie in de familie? Gebruikt u medicijnen? Kan u zwanger zijn?."
Drinken doe ik zeer matig en op de rest kan ik alleen maar nee antwoorden. Ja okay, ik had een oom met epilepsie maar dat kwam door alcohol misbruik en uiteindelijk is hij dan ook bezweken aan Korsakov. Die telt dus niet mee.
Ik gebruik wel op doktersadvies wiet tegen de pijn in mijn lijf, maar dat kon volgens de artsen in het ziekenhuis absoluut niet de oorzaak zijn van deze grap.
Verder mag ik nu niet meer alleen in potentieel gevaarlijke omgevingen komen. Ik mag geen auto meer rijden bijvoorbeeld. Geen probleem, we hebben geen auto meer en ik heb nooit een rijbewijs gehad.
Ook mag ik niet meer alleen in bad. Beetje balen wel dat we alleen een douche hebben en geen ligbad, anders had Jos kunnen toekijken totdat ik een toeval krijg en dan snel de vuile was erbij gooien.
Kijk, dat zou nog eens milieubewust zijn!

 

7
jan 16

Nieuw jaar, nieuwe kansen

En toen was het ineens 2016. Alle dingen die we meemaken zijn nieuw. Zo hebben we nu onze eerste kerst meegemaakt in Muiderberg en onze eerste jaarwisseling.
Wat we nog steeds niet meemaken is onze eerste winter hier, simpelweg omdat het maar geen winter wil worden.De warmste december ooit gemeten hebben we meegemaakt en hoewel het noorden van het land sinds een paar dagen plat ligt door ijzel en vorst, bleef de rest van het land en dus ook wij, ruim in de positieve cijfers qua temperatuur. Het heeft alles weg van een druilerige herfst en lijkt niet op de winter.

Alle kwakzalvers en amateur meteorologen voorspelden een zeer strenge winter omdat er zoveel eikels waren de afgelopen herfst.
Tja, volgens mij zegt dat meer over het voorjaar van daarvoor dan dat het iets voorspeld voor de komende tijd, maar ook een amateur kan een keer per ongeluk goed gokken. Ik had me dus al verheugd op een spierwit plantsoen en een pak sneeuw die je eerst weg moest duwen met de deur om buiten te kunnen komen, maar in de plaats daarvan werd het gras in het plantsoen een paar dagen voor de kerst nog gemaaid en plukte ik de laatste frambozen uit eigen tuin.

We hebben het enorm getroffen hier en genieten samen van iedere dag, ondanks dat de gezondheid van Jos hem in 2015 nogal in de steek liet. Maar hij is een doorbijter en worstelt zich er goed doorheen. Sociaal als hij is heeft hij zich aangepast aan de buurt en liep een poosje met een rollator buiten, mede aangespoord door chronische problemen aan zijn heup. Tja, daar was hij toch niet helemaal tevreden mee. Het schiet gewoon niet op en een boodschapje doen of zo was toch te hoog gegrepen waardoor hij uiteindelijk niet veel verder meer buiten kwam dan onze eigen tuin.
Met jaloerse blikken observeerde hij iedere dag opnieuw hoe Rollator Annie om 10:00 uur voorbij kwam schuifelen en precies 2 uur later intens tevreden terug richting huis schoof. Waar ze naartoe ging was een raadsel maar het was duidelijk dat Jos zich gevangen voelde in eigen huis en er ook graag op uit wilde.

Een scootermobiel werd aangevraagd en toegekend! Wat een genot om weer samen boodschappen te kunnen doen en jawel nadat we toch alweer een dik half jaar hier wonen, kon Jos eindelijk het dorp gaan ontdekken, het bos achter ons huis en contact maken met mensen.
Zelf heb ik een aantal jaar rond gereden met een scootermobiel en voelde me daarin toch altijd een beetje een rand debieltje. Niet omdat ik achterlijk was, maar door de manier waarop mensen op me reageerden.
Jos echter krijgt het voor elkaar om er ronduit cool uit te zien op zijn scootermobiel.
Niet zo gek dus ook dat hij bijzonder in trek is bij de dames in de buurt. Hij probeert nu alle mensen met een rollator (en die zijn in onze buurt bovenmatig aanwezig) zo gek te krijgen dat ze ook een scootermobiel aanvragen.
Wie denkt er na het zien van zo'n stoere kerel, die cool rond rijd op zijn klimaat beschermende, elektrische driewieler, dat het niets voor hen is, zo'n lullige 'pausmobiel'? Nee nee, iedere pittige bejaarde met een jong hart wil nu natuurlijk zo'n ding.

Met al die sociale contacten die Jos nu heeft kon het niet lang duren voordat hij de vrouw te spreken zou krijgen die zoveel emoties bij hem los maakte met haar dagelijkse wandelingen.
De eerste de beste keer dat hij alleen naar buiten gaat met zijn bolide, komt hij haar tegen... Rollator Annie. En wat blijkt... ondanks dat wij haar een absolute Annie vonden, heet ze dus Jopie.
"Ze is ook echt een Jopie hoor", weet Jos me te vertellen. "Ik ken haar nu van dichtbij en begrijp nu zelf niet meer waarom we haar een Annie vonden. Ze is een 100% Jopie en ik zou het fijn vinden als ook jij haar in het vervolg zo noemt."
Deal Jos! Ik moet er nog een beetje aan wennen en ben toch nog een paar keer de fout in gegaan maar een nieuw jaar geeft weer nieuwe kansen. En man man, wat zie je er onweerstaanbaar cool uit op je scheurijzer. Woest aantrekkelijk!

PICT8256