24
mei 16

Brief aan Sylvana Simons

Lieve Sylvana Simons, waar ben je nu helemaal mee bezig meid? Je gaat de politiek in? Waarom? Weet je niet dat het een vak is? Een vak waar jij geen kaas van hebt gegeten. En voel je nu niet direct gediscrimineerd omdat ik over kaas begin en niet over roti met kousenband, lekkere recalcitrante chick die je er bent.
DENK er gerust nog een poosje over na want als politica moet je heel goed tegen kritiek kunnen. En laat dat nu net iets zijn waar jij niet tegen kan. Iedereen met een andere mening dan jij is fout en zorgt ervoor dat jij je weer gediscrimineerd voelt.
Niet doen meiske, het slaapt zoveel lekkerder als je niet overal foute boze blanken achter zoekt.

Mag ik je een tip geven? Helemaal gratis en voor niets.
Erik van Muiswinkel stopt als hoofdpiet. Dát lijkt me nu een geweldige baan voor jou. Waarom zou de hoofdpiet immers altijd een man moeten zijn? Ik begin me als vrouw zo langzaam maar zeker een beetje gediscrimineerd te voelen met al die mannelijke hoofdpieten door de jaren heen. Is nergens voor nodig.
Ik heb je hoog zitten Sylvana en ik vertrouw jou zo'n job wel toe.
Sla alleen niet door met je zwarte Pieten discussie en ga je niet blank schminken hé? Niet iedere blanke heeft voorouders die zich bezig hebben gehouden met slavernij weet je. Oh wacht, misschien weet je dat niet en ging je daarom zo uit je panty.
Maar dan nog... geen gekke fratsen uithalen met een traditioneel kinderfeest joh. Het heeft geen zak te maken met slavernij en alle enge toestanden voor kinderen zijn er gelukkig uit gelaten.
Hoor je mij nog klagen over mijn kindertijd, toen zwarte Piet nog de boeman was die je een pak slaag met zijn roe kwam geven als je niet lief was geweest? Mij hoor je daar niet meer over hoor! En dat is geen eeuwen geleden, zoals de slavernij die jij ons nog steeds kwalijk neemt. Tegenwoordig is zwarte Piet, net als Sinterklaas een kindervriend en geen griezel waar je bang voor moet zijn. Daar gaat het allemaal om! Jij bent de persoon bij uitstek die ervoor kan zorgen dat ik me als vrouw niet langer gediscrimineerd hoef te voelen.
Wil jij alsjeblieft, plaatsvervangend voor mij, de nieuwe hoofdpiet worden? Daar zou je me intens gelukkig mee maken.

Dikke kus van mij.

Sylvana

18
mei 16

Tot zover

We kijken intens tevreden naar buiten terwijl na dagen van droogte de regen eindelijk op het gortdroge plantsoen spettert.
Hoe is het toch mogelijk dat we hier terecht zijn gekomen. Volgens Jos is het ons gegund en heeft het weinig met geluk te maken. Maar gelukkig zijn we ermee! In gedachte gaan we terug naar hoe het allemaal begon.

Na zijn echtscheiding kwam Jos terecht op die veel te dure flat in Weesp. Ja okay, het was een gemeubileerde flat want ook hij had natuurlijk helemaal niets meer, op zijn kleding na, en moest iets.
Met het idee dat het maar voor enkele maanden zou zijn pakte hij die kans maar zat er nog steeds toen ik drie jaar later bij hem in trok.
Ook ik trok bij hem in met het idee dat het voor tijdelijk was.
In tegenstelling tot de eerdere drie adressen waar ik was opgevangen na mijn eigen echtscheiding, kon ik me daar in die flat in Weesp wél in laten schrijven en maakte zo meer kans om eindelijk een uitkering te ontvangen. Immers was het op dat moment niet mogelijk geweest omdat ik geen vaste woon- en/of verblijfplaats had.
Wie had kunnen bedenken dat Jos de man bleek te zijn waar ik onvoorstelbaar gek op zou worden en hij ook nog op mij?
Maar die flat... natuurlijk was ik dankbaar want ik had een dak boven mijn hoofd en het was op zich best een grote flat, maar de eigenaar had niet alleen de meubels daar staan, het stond nog vol met verhuisdozen met zijn spullen en de kasten puilden nog uit van de kleding en spullen van de originele eigenaar.
Had Jos nog met enige moeite zijn eigen kleding en computer daar kwijt kunnen raken, ik leefde uit de koffer die ik had meegenomen met mijn kleding er in want er was simpelweg de plek niet om het kwijt te kunnen.

Oh ja natuurlijk stond Jos ingeschreven voor een andere woning maar nooit kreeg hij iets te horen of aangeboden.
Heel erg druk maakte hij zich er niet over, als immers zijn boedelscheiding er doorheen zou zijn had hij genoeg geld uit de verkoop van zijn huis, waar tot dat moment zijn ex-vrouw en twee kinderen nog steeds woonden, om een leuk huisje van te regelen.
Helaas was Jos in de jaren na zijn echtscheiding arbeidsongeschikt geworden door een heupoperatie waar nogal wat mis bij was gegaan en hij permanent slecht loopt en veel pijn heeft. Toen hij ook nog eens oogproblemen kreeg waardoor hij zeer slecht begon te zien was het definitief afgelopen met zijn carriere van ruim 30 jaar als fotograaf en cameraman. Daarmee kwam ook een einde aan een goed inkomen en belandde hij uiteindelijk in de bijstand. En zo kwam het dat, toen ik een jaar bij hem woonde, hij de huur van die flat onmogelijk meer kon opbrengen. Iedere maand € 1150,- huur ophoesten plus alimentatie voor zijn ex-vrouw en zijn kinderen was onmogelijk want zover rijkt een bijstandsuitkering niet. Dus vroegen we een gesprek aan bij de gemeente. We moesten immers op zoek gaan naar niet zomaar een andere woning maar naar een sociale huurwoning en na 4 jaar inschrijving bij de woningbouw had hij nog steeds nooit een uitnodiging gekregen voor een bezichtiging.
Eenmaal daar bleek dat hij minimaal een jaar lang iedere dag had moeten inschrijven op allerlei woningen binnen Gooi en Vechtstreek op WoningNet. Dit kon allemaal via de computer dus hij hoefde er de deur niet voor uit. Een mooie taak voor mij want Jos was inmiddels niet meer in staat om iets te lezen op zijn computer.
In de tussentijd leefden we van leningen van zijn moeder. Hartstikke lief en geweldig dat het kon, maar het moet vroeg of laat wel terug betaald worden! Ik schreef ons in voor iedere sociale huurwoning die er te huur stond en met enige regelmaat kregen we ook daadwerkelijk een uitnodiging voor een bezichtiging maar dan nog bleken we bij aankomst op de 96e plaats te staan, dan weer op de 31e maar nooit eens 1e of van mijn part 2e.

Een jaar lang heb ik ons overal voor ingeschreven en hoewel we stapelgek waren met elkaar, zaten we financieel zo ongeveer aan de grond toen we weer een gesprek aanvroegen bij de gemeente. Er moest een urgentiebewijs komen, want dit dreigde volkomen vast te gaan lopen. De week erna konden we voor een gesprek komen maar stomtoevallig krijgen we te horen dat we mogen gaan kijken naar een woning in Hilversum en we staan daar 3e op de lijst!
Hoera, we gaan kijken natuurlijk. Je weet maar nooit. Die afspraak kunnen we altijd nog afzeggen voor dat gesprek maar we zijn wel 3e en geen 1e.

Bij aankomst in Hilversum zie ik het al gelijk. Dit is geen doorsnee woning, dit is een bejaardenflat. Niet eens een aanleun toestand, nee een originele bejaardenflat. Met enorme tegenzin praat Jos me toch mee naar binnen. Het is piepklein en benauwd op de 3e verdieping waar we naar binnen gaan. Bij binnenkomst begint de dame die op nummer 1 staat direct te mopperen dat de badkamer veel te klein is en ze er dus vanaf ziet. BAM! Toen stonden we ineens op de 2e plaats maar bij het idee dat ik daar moet komen te wonen kan ik wel janken. Op de terugweg naar buiten spuug ik direct mijn gal tegen Jos. "Sorry hoor maar dit wil ik niet. Daar wil je toch nog niet dood gevonden worden? Ik kan daar niet wonen hoor Jos, dat kun je me echt niet aandoen!"
"We moeten toch iets Wil en al is het maar voor tijdelijk, dan kunnen we van daaruit wel verder zoeken naar een andere woning."
Ik raak volkomen in paniek. "Je zit al 5 jaar in die verdomde flat in Weesp! Als je dit aanpakt dan heb je dus een sociale huurwoning en kom jij de eerst komende 10 jaar niet meer aan de beurt voor andere woonruimte hoor! Dat kun je me echt niet aandoen tussen al die gemummificeerde fossielen daar en een balkonnetje wat net groot genoeg is om een bloempot aan te hangen die je nog vanuit je balkondeur water kan geven, want zitten kun je er niet! Ik word al gek na twee jaar op die verdomde flat in Weesp. Ik wil hier niet wonen, schiet me dan maar kapot maar dit wil ik echt niet."
Bij thuiskomst blijkt alle paniek voor niets te zijn geweest want de persoon die nog boven ons op de lijst stond heeft die woning aanvaard en twee dagen laten gaan we naar de gemeente voor ons gesprek en de vraag hoe je het moet aanpakken om een urgentieverklaring te krijgen.

Bij de gemeente worden we ontvangen door een vriendelijke vrouw met de prachtige naam Ilva.
Zij kan op de computer precies zien waar we het afgelopen jaar allemaal op ingeschreven zijn geweest en volgens haar hebben we meer dan onze best gedaan. Ze begrijpt dan ook niet waarom we nooit een uitnodiging hebben gekregen om samen te komen kijken naar een woning. "Kan dat ook dan? De bezichtigingen die wij hebben gehad waren altijd druk. Hele groepen mensen hobbelden door die woningen heen en we maakten op de laatste keer na geen enkele kans omdat we simpelweg veel te laag op de lijst stonden. Maar we willen graag een urgentieverklaring krijgen. Hoe doen we dat?"
Geduldig legt ze uit wat we daarvoor moeten doen maar dat we ons goed moeten realiseren dat als we een urgentieverklaring hebben en we krijgen iets aangeboden, we dat dan ook verplicht die woning moeten accepteren, tenzij we een wel verdomt goede reden hebben om dat niet te doen. "Dat kan dus ook een hutje ergens op de hei zijn!"
Enthousiast kijken we haar allebei aan. "Nou... als dát zou kunnen!"
Ik zie mezelf al met vlechtjes in mijn haar, als een ware Heidie over de hei huppelen.

Op weg naar huis zegt Jos ineens: "Ik heb hier een goed gevoel over. Ik heb zo'n vermoeden dat Vulva ons wel gaat helpen."
Ik schiet keihard in de lach. Vulva? Ze heet Ilva!
"Voor mij heet ze Vulva en ik heb er een goed gevoel over. Bij het afscheid nemen heb ik haar een knipoog gegeven en geloof me, Vulva gaat ons helpen."
En zoals zo vaak bij de voorgevoelens van Jos, krijgt hij ook dit keer gelijk. We vragen een urgentieverklaring aan maar nog voordat die erdoor is vliegen de aanbiedingen ons om de oren.
Eentje daarvan is een woning in Muiderberg en bij aankomst staat Vulva ons met een grote glimlach op te wachten. Ons alleen! Niks grote groepen mensen die de woning door banjeren, alleen wij twee, de dochter van de vorige bewoonster die vlak daarvoor is komen te overlijden en Vulva.
Ja het is een klein huisje, maar wat heb je nu helemaal nodig samen? Maar die omgeving! Zowel voor als achter een klein tuintje (HOERA) en daar omheen... Je wordt omarmd door een bos en een enorm plantsoen. Het is adembenemend mooi, zo midden in de natuur.
Vulva vertelt nog over wat dingen die de woningbouw nog keurig af gaat werken omdat er een prutser aan de gang is geweest die dacht dat hij klusser was waardoor de badkamer er werkelijk niet uitziet en er een levensgevaarlijke balk met verlichting in de woonkamer hangt die totale afkeur is. We krijgen een aantal dagen bedenkttijd en kunnen haar bellen als we er uit zijn.
Die bedenkttijd hebben we niet nodig, we weten het gelijk al. Dit willen we!

De dag erna krijgen we bericht van de woningbouwvereniging dat we op de 1e plaats staan voor een seniorenflat in Hilversum, op de 2e verdieping. Omdat we het nog steeds bijna niet geloven dat we zo'n geweldige locatie hebben gekregen in Muiderberg, belt Jos voor de zekerheid toch nog even naar Vulva.
"Die woning in Muiderberg... die is écht van ons he? Dat we niet nu woningen af gaan slaan om over een week te horen dat het toch naar een ander is gegaan of zo?.."
Maar nee hoor, we kunnen met een gerust hart NEEN zeggen tegen die prut flat in Hilversum want het mooiste plekje in heel Muiderberg en verre omstreken is echt van ons.

En hier zitten we nu alweer een jaar. Als het aan ons ligt gaan we hier alleen nog weg tussen zes planken.
En zes jaar na zijn echtscheiding is Jos z'n boedelscheiding nog steeds niet rond, evenals die van mij na inmiddels bijna vier jaar. Maar oh wat zijn we gelukkig hier.
Ja dit huis is ons gegund. En op dagen als deze denken we weer even terug aan Vulva en zijn we haar nog steeds dankbaar voor de hulp.
Villa Plantsoen hebben we ons stulpje liefkozend genoemd.

En ze leefden nog lang en gelukkig.