28
aug 16

Thuis

De deur staat open en het is benauwd buiten. De lucht lijkt traag en stroperig. Na dagen van hitte met temperaturen van ruim boven de 30 graden, zaten we gisteravond buiten bij een brandende barbecue waar wat lamskoteletten, een karbonade en een doos zelf gemarineerde champignons lagen te garen toen we een snel naderende onweersbui hoorden aankomen.
Als ik ergens op kick dan is het wel onweer dus ik genoot van de lichtshow. Heel plotseling zat de bui recht boven ons en dikke regen druppels vielen omlaag nadat een een felle bliksemschicht en een oorverdovende donderslag de hemel open scheurde.
We vluchtten naar binnen terwijl de hemel een stortvloed aan tranen jankte op een nog steeds zinderend warm plantsoen waar het gras zich bijna verslikt in zoveel water na een week van intense droogte.

De regen is al snel voorbij. Kort maar hevig dus. De lichtshow gaat nog een dik uur door en ik zie spinnenwebben getrokken worden van bliksems onder de bewolking, die maar heel kort bestaan om daarna  vervangen te worden door nieuwe exemplaren.

Jos gaat terug naar buiten als de regen voorbij is en roept naar me: "Trek je schoenen en sokken uit en kom eens hier! Echt doen, geen geintje. Dit MOET je meemaken."
Ik kijk bij Jos nergens meer van op. Die heeft met grote regelmaat van die geweldige ideeën, dus ik trek mijn enkelsokjes uit en loop het plantsoen in. Het koele regenwater op het gras veranderen het plantsoen in een soort tapijt van... tja, van wat? Alsof er een dekbed van zeewier ligt. Vochtig mos of zo. De geur van nat gras en natte aarde dringen bij me binnen. Dit is fantastisch gewoon. Als ik even stil blijft staan voel ik de opgeslagen warmte vanuit de aarde weer door de koude regen heen dringen en verwarmt het mijn voetzolen terwijl de afgekoelde grassprieten tussen mijn tenen door omhoog piepen.

Daar sta ik dan, doodstil omhoog te kijken en zie de lucht weer open breken. In de verte nog steeds het flauwe oplichten van de wolken door de bliksem en recht boven me komen de sterren weer tussen de wolken door priemen.
Ik ben thuis. Hier hoor ik. Midden in de natuur, hier in ons plantsoen in ons Muiderberg.
Nooit eerder heb ik me ergens zo enorm thuis gevoeld als hier.
This is it. Hier wil ik nooit meer weg.