31
mrt 18

AU!

Toen we drie jaar geleden verhuisden naar Muiderberg kwamen we tot de conclusie dat we eens op zoek moesten naar een andere tandarts. Dat heen en weer reizen naar Weesp was niet handig. We gingen op zoek, mede omdat mijn verloofde zijn gebit een totale opknapbeurt nodig had. Door omstandigheden was dit na onze verhuizing nogal in het slob geraakt en toen we een jaar geleden op zoek gingen naar een nieuwe tandarts waren we al geruime tijd niet meer geweest. Maar na wat speurwerk kwamen we terecht bij ACTA (Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam. Nog iets verder weg dan Weesp maar het heeft de nodige voordelen. Aangezien daar tandartsen worden opgeleid zijn de kosten maar een fractie van wat je normaal kwijt bent bij de tandarts omdat je geen werkuren betaald. Bovendien wordt alles besproken met alle docenten en je dus niet alleen een tweede opinie maar ook een derde, vierde enz. krijgt.

Nu ben ik door mijn Ehlers Danlos Syndroom (EDS) enorm ontstekingsgevoelig en helaas ook niet plaatselijk te verdoven. Nu ik dus voor de zoveelste keer een enorme ontsteking kreeg bij de wortel van een kies en deze ontsteking het bot bleek aangetast te hebben, werd er vastgesteld dat deze kies er uit moest. Maar hoe trek je een kies als je niet te verdoven bent? In het verleden werd ik nooit serieus genomen als ik bleef melden dat ik alles nog voelde maar bij ACTA nemen ze het wel serieus. Ze weten daar beduidend meer van EDS dan ik tot op heden meegemaakt heb. Dus werd ik doorgestuurd naar SBT (Stichting voor Bijzondere Tandheelkunde). Ze werken daar met probleemgevallen. Mensen die een handicap hebben, mensen die uitzonderlijk angstig zijn enz. Ik zou daar een roesje krijgen met lachgas. Dus hopla, naar SBT.

”Wat verwacht u van ons?” Nou, ik zou hier mijn kies kunnen laten trekken terwijl ik een roesje van lachgas krijg. “Een roesje is een smoesje. Wij gebruiken lachgas bij mensen die extreem angstig zijn zodat ze ontspannen. We moeten dan alsnog een plaatselijke verdoving zetten om te zorgen dat u geen pijn heeft.” Eh, dat kan dus niet bij mij. Daarom ben ik hier naartoe gestuurd. “Dan moet ik u toch teleurstellen. De enige manier voor uw geval is bij de kaakchirurg onder narcose geholpen te worden. Dus u krijgt nu een anti-biotica kuurtje van een week en dan moet u binnen die week bij de kaakchirurg zijn voor in ieder geval het voorgesprek en niet lang daarna moet u geholpen worden.”

Een hoop gedoe volgde want ik kon pas minimaal een maand later terecht bij het VUMC maar na wat hulp en rondbellen van mijn behandelend tandarts in opleiding kon ik twee dagen later terecht bij het OLVG in Amsterdam. Dus wij nog behoorlijk opgewekt daar naartoe afgelopen donderdag.

Wederom mijn hele verhaal daar gedaan, ondanks dat alles al vermeld stond in de verwijsbrief. En wat zegt de kaakchirurg vervolgens? “Ik geloof hier niet zo in. Ik weet dat mensen met EDS moeilijker te verdoven zijn maar het is niet onmogelijk! Dus wil ik nu eerst proberen om u te verdoven.”  Wacht even... dit was NIET de afspraak. Ik heb door mijn hele leven heen al heel veel tandartsen meegemaakt en niet eentje kreeg me verdoofd. Maar de kaakchirurg houd vol. “Ik wil het toch proberen en als het niet werkt, dan laat u dat weten en stop ik ermee. Dan gaan we alsnog op een andere dag verder onder narcose maar ik wil het hoe dan ook eerst proberen met plaatselijke verdoving. Ik krijg iedereen verdoofd dus ook u.”

Ik ga er in mee. Niet geschoten is altijd mis en aangezien een narcose ook niet makkelijk verloopt bij me, ga ik in de stoel zitten en laat me lek prikken. “Is dit nog gevoelig?” Aaaah, JA! En weer gaat de spuit erin. Mijn bovenlip begint te tintelen en als er weer getest wordt of ik nog iets voel blijkt de buitenkant ietsje doffig aan te voelen, maar pijn voel ik nog steeds als er aan de kies wordt geduwd. Alleen mijn bovenlip is ietsje dof maar ook dat is na een minuut alweer voorbij en voel ik alles weer normaal. “Hij zit al los nu hoor” hoor ik boven me terwijl ik kreun bij iedere aanraking. “Nee, ik krijg het ook niet verdoofd. Dan is het misschien toch beter als..”

Wacht even, ik zit hier nu. Pijn heb ik toch al door al dat gewrik en geprik. Ik heb geen zin in een nieuwe afspraak, nog langer wachten en een narcose. Dus spreek ik af dat ik even een momentje nodig heb om me voor te bereiden op wat er gaat komen. Dit was geen probleem en ik focus en probeer me te ontspannen. Na een minuutje zeg ik okay en doe mijn mond wijd open. Voor mijn gevoel is ze zeker een minuut of 8 aan het wrikken maar ik hoor later van mijn verloofde, die erbij zit, dat het hooguit 30 seconden heeft geduurd. De kies is eruit. Niks hechten want de troep moet eruit kunnen. Dus er wordt flink pus en bloed weggezogen, een gaasje er tegenaan en ik kan gaan.

Hevig zwetend en bevend zit ik na afloop nog een paar minuten bij te komen. De kaakchirurg laat weten dat ze in mijn dossier laat zetten dat ik dus echt onmogelijk te verdoven ben. Mocht het later nog eens nodig zijn, dan moet trekken dus toch onder narcose gebeuren maar ze geeft me een dik compliment dat ik dit zo heb volbracht.

Top! Geen ellende meer in de toekomst.

Ja ik ben blij met ACTA. Alles verloopt daar als een geoliede machine. En ik ben blij met de kaakchirurg van het OLVG want ik werd serieus genomen en alles verloopt in goed overleg.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks

Laat bericht achter