22
mei 11

Lazer op met je mantelzorg!

Mantelzorg... een mooi woord voor iets wat in mijn ogen de normaalste zaak van de wereld is, namelijk extra hulp en zorg verlenen aan een naaste die ziek is of een handicap heeft.
Je hoort er niet eens over na te denken of je een zieke/gehandicapte ouder, broer, zus, kind enz. helpt bij die dingen waartoe ze zelf niet meer in staat zijn. Dat DOE je gewoon! Zoiets hoeft geen speciale naam te hebben, maar dat heeft het wel gekregen.

Mantelzorg heeft namelijk grenzen. Iemand met een zware lichamelijke handicap of ernstige ziekte bijvoorbeeld, die niet in staat is zichzelf te wassen, aan te kleden, naar het toilet te gaan, huishouden te doen, eten voor zichzelf te maken en noem alles maar op, heeft natuurlijk hulp nodig daarbij. Maar dat kan natuurlijk nooit allemaal op de schouders terecht komen van 1 persoon. Daar is vaak toch wat meer gespecialiseerde hulp bij nodig, thuiszorg vanuit een thuiszorginstelling of wat dan ook.
Je kan niet eisen dat een gezinslid of familielid zijn/haar leven volledig opgeeft om zich 24/7 te storten op het verlenen van hulp.

Mantelzorg is gewoon een term die in het leven is geroepen om ordinaire grove bezuinigingen in de zorg te bewerkstelligen.
Zo heb ik zelf jarenlang een Persoonsgebonden Budget (PGB) ontvangen waarmee ik 50 uur per week hulp in kon kopen voor de lichamelijke zorg van mijn kinderen, voor het huishouden en voor de zorg die ik in die tijd zelf ook nog nodig had.
Buiten die 50 uur per week om kwam al die zorg neer op de schouders van mijn man, die in die tijd nog om en nabij de 80 uur per week werkte en ik dus noodgedwongen zo'n 30 uur per week het risico liep dat mijn kinderen rottigheid uithaalden of zelfs gevaar liepen waar ik zelf niet bij kon ingrijpen.
Een doodenge tijd, maar we zijn het gelukkig zonder al teveel kleerscheuren door gekomen.

Toen mijn jongste kind naar de kleuterschool ging was het afgelopen met mijn PGB. Ik was inmiddels in het bezit van een scootermobiel en kon de kinderen dus zelf naar school brengen en ophalen en aangezien de kinderen het grootste deel van de dag op school waren, was hulp plotseling niet meer nodig vond men.
Dat ik nog steeds niet in staat was om het grootste deel van het huishoudelijk werk te doen was plotseling geen punt meer om nog recht te hebben op hulp.
"U ontvangt al mantelzorg mevrouw, daar moet u het makkelijk mee aankunnen."
Ik ontvang wat? Mijn man bleek geregistreerd te staan als mijn mantelzorger. Geen idee hoe dat zo gekomen was. Sterker nog, ik bleek geregistreerd te staan als mantelzorger van onze kinderen en mijn man dus als mijn mantelzorger.
Mijn commentaar dat mijn man 80 tot 100 uur per week werkte en daarna echt niet meer de behoefte voelde of zelfs in staat was om het huishouden te doen werd afgeserveerd met een simpel: "Dan gaat hij maar minder uren werken mevrouw. Dan maar wat minder financiële luxe."

Woedend was ik. Mijn man werkte niet voor financiële luxe! Hij had het soort werk waarbij je niet kon zeggen, 'het is 5 uur geweest, ik ben weg'. Eisen stellen dat hij minder zou gaan werken had hem gegarandeerd zijn baan gekost en de kans dat hij dan langdurig werkeloos thuis was komen te zitten was enorm! Dat konden we ons simpelweg niet permitteren.

Ik weet dat ik de enige niet ben met dit soort problemen. Ik hoor regelmatig dergelijke verhalen en soms nog veel schrijnender dan ik ooit mee heb hoeven maken.
Het gaat niet goed met de zorg in Nederland.
En nee, ik hoef geen tips en ga niet in discussie hierover met lezers van dit blog die echt wel het beste met me voorhebben.
We hebben ons inmiddels al 9 jaar gered zonder hulp en echt, we redden ons wel.
In een huishouden waar het een puinhoop is overleef je ook wel. Dat weten we inmiddels maar al te goed.
Het gaat me er alleen maar om dat ik even de vinger op de pijnlijke plek heb kunnen leggen in dit blog.
Het is niet alleen dit soort bezuinigingen waar ik me ernstig zorgen om maak in dit land. Alle vormen van zorg worden kapot gemaakt.

Toen ze jaren geleden het rugzakje invoerden voor extra zorg en ondersteuning van kinderen die eigenlijk beter af waren geweest op het speciaal onderwijs, maar met die extra ondersteuning toch op het regulier onderwijs konden blijven, wist ik al dat het ook daar mis zou gaan.
Scholen begonnen van ouders te eisen dat hun kind een diagnose ADHD of autisme zou krijgen zodat er een rugzakje aangevraagd kon worden. Ook voor kinderen die helemaal geen ADHD of autisme hebben, maar gewoon wat drukker waren of wat minder assertief. Dus ouders trokken er plotseling op uit en begonnen massaal met diagnose shoppen. Ze moesten wel! Het was een rugzakje scoren of je kind kwam die school gewoon niet meer binnen.

Het speciaal onderwijs is nu aan de beurt. Vette bezuinigingen, onverantwoordelijke fusies van scholen, ontslag van leerkrachten. Nog even en het hele speciaal onderwijs kan opgedoekt worden want hé, met behulp van een rugzakje is dan toch wel bewezen dat die onzin allemaal niet nodig is... toch?
Nee mensen, het gaat dramatisch fout in dit land. En het gaat met relatief kleine stapjes, zodat we ons weer braaf aanpassen, erbij neerleggen en de volgende bezuiniging er door gedrukt kan worden.
Dan zijn we weer massaal een poosje heel boos, maar ook dat went wel weer. Dan hebben we ons er maar weer bij neer te leggen en hoppa, op naar de volgende bezuiniging.

Laat hen die dergelijke beslissingen nemen eens een jaartje in de schoenen gaan staan van de mensen die ze zo benadelen! Kijken of ze dan anders piepen.

Share and enjoy:
  • Print
  • email
  • Add to favorites
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks

12 reacties for "Lazer op met je mantelzorg!"

  1. Wouter Boon schreef:

    In 2007 kreeg mijn vader een nieuwe lever. Dus moest mijn moeder werken en het huishouden doen. Wij als kinderen hebben toen meegeholpen naast school (behalve ik want ik was net geslaagd).

    Voor mijn moeder was het huishouden best zwaar naast het werk en mijn vader bezoeken (het ziekenhuis lag niet om de hoek), maar thuishulp kregen we niet want na 5 uur kon mijn moeder best nog wel stofzuigen, wassen, afwassen, koken enz. volgens de gemeente (want daar moest het geregeld worden).

    Uiteindelijk zijn de kinderen (inclusief mij zijn dat er 4) verspreid over de grootouders. en volgens mij ben ik na een tijdje weer naar huis gegaan.

    Het is maar een klein voorbeeld en lang niet zo erg als in jouw geval, maar wilde het toch even kwijt.

  2. Patrick schreef:

    Flink gereageerd zeg!!!

  3. Anne - @blankepit schreef:

    Vanaf mijn negende ben ik 'mantelzorger' geweest, al was die term destijds nog niet uitgevonden. Met een moeder die een hersentumor ter grootte van een golfbal overleefde maar vervolgens wel met een gezichtsvermogen van 3% door het leven moest was ik wel gedwóngen om te 'zorgen'. Mijn vader moest ook gewoon werken namelijk. Iets heel vaags met 'brood op de plank' enzo. Ik wist hoe de wasmachine werkte, kookte, zorgde voor mijn jongere broertje, ving mijn moeder (zowel fysiek als mentaal) op en deed het huishouden. Ik zei weleens gekscherend dat ik een blindengeleidehond met bonuspakket was. Houd me ten goede, mijn ouders waren hele fijne en liefdevolle mensen die er het beste van maakten maar van een onbezorgde jeugd was natuulijke geen sprake.

    Mijn zoon is nu negen jaar. Soms kijk ik naar hem en prijs me gelukkig dat mijn ex-partner en ik beiden gezond zijn en dat hij niet voor óns zorgt maar wij voor hém. Dat hij wél gewoon buiten kan spelen, bij vriendjes langs gaat en op een normale manier in het leven kan 'groeien'.

    Hoewel het voor mij destijds de normaalste zaak van de wereld was (ik wist niet beter) kijk ik er nu soms met gemengde gevoelens op terug. Ik heb veel gemist maar ook veel meegekregen. Ik ben het met je eens dat je vrienden en familie niet mag belasten met fulltime zorg. Je ontneemt hen de kans om hun eigen leven vorm te geven. Ze doen het vaak met liefde, maar toch. Het trekt een wissel op iedereen die erbij betrokken is. Bovendien mag je iemand nooit afhankelijk maken van zijn of haar omgeving. Als mens dus. Chapeau voor je blog, Wil. Bewonder je openheid en je kracht. X. Anne

  4. marritanne schreef:

    Pfoehhh HERKENBAARHEID ten top!!
    Idd, het is 1 grote bezuinigingsmaatregel.
    Alles moet maar met vrijwilligers geregeld worden.
    De eerste reactie die ik kreeg toen wij afhankelijk werden van hulp was `Mevrouw, we verwachten van iemand van uw leeftijd dat u het gewoon oplost met familie en vrienden`

    Pardon? Mijn familie en vrienden hebben ook gewoon banen en gezinnen.. de maatschappij is tegenwoordig zo ingericht dat je niet meer 1 inkomen van een gemiddelde baan een gezin kan onderhouden, er zitten geen mensen meer de hele dag zomaar thuis.

    Zouden de gemeentes nu een stap nemen en vrijwilligersorganisaties gaan betrekken en organiseren, dan was het nog iets, maar je wordt gewoon compleet aan je lot overgelaten.

    Ik blog hier veel over, dan specifiek over wat ik tegenkom bij gemeente Smallingerland.

    Tijd om de krachten te bundelen! Ik wil heel graag deze geluiden van mensen aan onze kant van de WMO-balie verzamelen en de vinger eens goed op de zere plek leggen.

    Laat mensen die beslissingen nemen over ons leven maar eens 1 dag meedraaien in ons huishouden, kijken hoe ze dan piepen!

  5. Sagita schreef:

    Gewoon op het Binnenhof zorgvuldig de mantels van onze politici verwijderen. Weten ze ook eens hoe het voelt zonder jas.

  6. Dina schreef:

    Ik kan me alleen maar aansluiten bij de reacties. Als mantelzorger heb je ook een grens, is het zelfde dat thuiszorg word afgenomen omdat er kinderen zijn en en verwacht dat ze een aandeel hebben in het huishouden, maar wen aandeel is niet het overnemen van. Kinderen horen zich kind te kunnen voelen en niet verantwoordelijk te zijn over het reilen en zeilen van een huishouden. Ti's toch te gek voor woorden.. En de politicus heeft makkelijk praten, die zal waarschijnlijk nooit in zo'n situatie terecht komen. Gebeurde dat maar eens dan zou de samenleving er een stuk beter uit zien...

  7. Aafje schreef:

    Wie diezelfde bezuinigingen bedenkt moet ze ook maar eens onder gaan.

  8. Gavi Mensch schreef:

    mantelzorg komt voort uit het gristelijke begrip dat de familie (inclusief buren en vrienden) de hoeksteen van de samenleving is. Als we wat meer voor elkaar over zouden hebben, aldus het CDA, zouden we niet zoveel gebruik hoeven maken van de schatkist. Wel GVD, riep ik toen, die schatkist is VAN ONS ALLEMAAL!

    Nu zie ik dag in dag uit afgepeigerde mantelzorgers die het niet meer aankunnen, afgebrand thuis komen te zitten en het niet meer kunnen overzien. Een echtgenote van 82 is volgens de hufters in Den Haag een prima mantelzorgster. Jawel en de man van 89 kan nog best de boodschappen doen, kinderen hebben ze niet. Ik ken het Wil, het is gotgeklaagd!

    Ik bid alleen nog voor bruine bonen en een naar virusje in de politiek.

  9. ©Rachel Naomi schreef:

    Je hebt helemaal gelijk!!!!

  10. Patrick schreef:

    Dit blog zou je naar de politieke partijen moeten sturen. Met name naar het CDA, VVD, SGP en CU, die denken dat mantelzorg de oplossing is voor alles.

    Mantelzorg is best belangrijk, maar als het aan bovengenoemde partijen ligt, hebben mensen die familieleden met een handicap, zwaar bejaard zijn of anders, geen leven meer. De familie moet de zorg maar doen. Of men nu wel of niet een zware baan heeft.

    Dit is 1 van die dossiers die bewijst dat met name CDA en VVD in een droomwereld leven, die niet realistisch is. Een modaal inkomen kan ook niet zorgen voor extra hulp. Maar met die gedachte in het achterhoofd wordt wel gedacht. Tja, als je redeneert vanuit de gedachte van iemand die in Wassenaar of Aerdenhout woont.

Laat bericht achter