18
apr 12

Wisselvallig

De laatste tijd is alles wisselvallig. Het weer schoot van schitterend lente weer naar compleet herfst, mijn lichamelijke toestand ging van helemaal zo verkeerd nog niet naar gruwelijk en alles wat met het werk te maken heeft gaat met ups en downs.

Die baan bij het energiebedrijf waar ik volgens mijn job coach zo goed als binnen was ging dus toch niet door.
Oh het sollicitatiegesprek verliep vlekkeloos! Iedereen dol enthousiast maar een week later kreeg ik te horen dat het feit dat ik mijn uren niet uit kon breiden toch onhandig was.
Ondanks dat ze bij de voorselectie geen problemen hadden gehad met mijn mogelijkheid om uitsluitend de middagen te werken en dit tijdens het gesprek daar ter plaatse ook nog eens werd bevestigd dat het absoluut geen belemmering was!
Uiteindelijk werd er dus niemand met een wsw indicatie aangenomen. Het leek ze toch beter om mensen aan te nemen die in de bijstand zitten. De mensen met een wsw indicatie waren toch niet van het juiste niveau.
PARDON???
Ik pissed, job coach pissed, want hé ze hebben de boel dus al die tijd lopen belazeren. Ze waren duidelijk nooit van plan geweest om mensen met een arbeidshandicap aan te nemen. Maar wel mensen enthousiast maken, hoop laten krijgen en dit vervolgens net zo hard weer de grond in trappen.

Inmiddels zijn we weer een paar weken verder en heeft mijn job coach niet bepaald stil gezeten!
Er zijn op de sociale werkplaats in totaal vijf job coaches die al tijden lang om komen in het administratieve werk.
Daar willen ze graag hulp bij hebben. Zeker sinds de fusie van diverse bedrijven is het een grote puinhoop met de administratie want ieder bedrijf hield er een eigen administratie op na die dus niet samengaan met elkaar.
Er moet dus van al die verschillende manieren van administratie bijhouden één grote administratie komen. En dan graag eentje die wél werkt want nu is het een onoverzichtelijke chaos.
"Zou dat niks voor jou zijn?", vroeg mijn jobcoach anderhalve week geleden. Nou GRAAG!!!

Maar ja... er moet grof bezuinigd worden en de functie van administratief medewerkster voor de job coaches bestaat nog niet. Dat moesten ze zelf allemaal maar bijhouden. En geld voor zo'n extra functie is er natuurlijk al helemaal niet!
Maar ik heb inmiddels een contract en krijg dus toch wel betaald. Met wat stunt en vliegwerk hebben ze er nu een leer/werk traject van weten te maken. Dan kost het niets want het is immers werkend leren! Wederom een stage dus.
Maar ik wil van die zware handenarbeid af op het Test en Trainings Centrum! Ik sloop mezelf daar compleet.
En tja... het lijkt me wel een uitdaging om zo'n administratie van de grond af aan weer op te bouwen.

Deze week dus al dagelijks gesprekken gehad waarin ik te horen heb gekregen wat ze willen bereiken, wat er allemaal bij komt kijken enz.
Vanaf volgende week willen ze gaan proberen of ik op kantoor terecht kan komen en mezelf bekend kan gaan maken met de programma's waarmee ze werken op de computer.  Geen moment te vroeg ook want ik ben OP!!!

Het gaat al weer een poosje wat minder met me op lichamelijk gebied.
Flink onder de pijnstillers probeer ik de werkdag door te komen, maar omdat ik deze sinds ik werk met veel grotere regelmaat slik om te kunnen functioneren, is er gewenning opgetreden.
Pijnstillers met vertraagde afgifte die officieel 12 uur behoren te werken blijken na 5,5 uur al uitgewerkt te zijn. Maar omdat het nogal stevig spul is mag ik ze dus absoluut niet vaker dan om de 12 uur innemen!
Om hoe dan ook op gang te kunnen komen, moet ik dat kreng dus 's morgens vroeg al slikken en ja hoor, dan ben je net op je werk en is het uitgewerkt!

Ik kwam vandaag dus nog relatief goed lopend binnen en vertrok als een super kneus. Net zo'n 100 jarige opoe die vergeten was haar steunkousen aan te trekken en te dement om te beseffen dat een rollator uitkomst kan bieden.
Een verstandelijk beperkte collega zei nog: "Zou je je krukken niet eens meenemen?"
Tja, daar had ik bij mijn vertrek van huis niet aan gedacht natuurlijk. Ik dacht nog grappig te zijn met mijn opmerking dat ik liever niet voor schut wilde lopen met die krukken.
"Wil je zeggen dat je zo niet voor schut loopt dan?" roept ze me hard lachend toe.
Ja ja, dan vraag je je toch even af wie van ons er nu zo verstandelijk beperkt is want ze heeft wel gelijk!

Ik kan het me nu niet permitteren om aan de opiaten te gaan want dan ben ik niet in staat om te werken en pis ik straks wéér naast de pot met die administratieve baan. Ik MOET dus door!
Liever creperen met een helder hoofd dan pijnvrij thuis vegeteren totdat mijn lichaam besluit weer te gaan functioneren op een aanvaardbaar niveau. Maar foei, wat vermoeiend is dit allemaal.

27
mrt 12

Solliciteren

Vanmiddag heb ik weer een sollicitatiegesprek gehad. Nummer eh... ben de tel even kwijt. Doet er ook niet toe.
Ik heb inmiddels al de nodige keren sollicitatiegesprekken gehad sinds ik op de sociale werkplaats zit. Tot vandaag was het allemaal nog intern en piste ik steevast naast de pot.
De interne communicatie is knudde op de sociale werkplaats. Volgens zeggen is dit het geval sinds de fusie, die dus plaats begon te vinden precies toen ik vorig jaar zomer begon. Ik weet dus niet beter of het is een puinhoop.
Daarom kon het dus gebeuren dat ik bij het solliciteren op interne vacatures keer op keer na het gesprek alsnog afgewezen werd omdat ik niet flexibel inzetbaar ben qua werktijden.
Nee, ik heb ernstige opstart problemen 's morgens en kan dus alleen 's middags werken.
Om een vage reden bleek dat dus iedere keer opnieuw niet bekend te zijn of hadden ze er lak aan en deden verwoedde pogingen om me toch zover te krijgen om de ochtenden ook inzetbaar te zijn.

Tja, ik zie het niet zo zitten om 's nachts om half 4 aan mijn warming up te beginnen zodat ik zeker weten om 8 uur kan beginnen met een werkdag. Sterker nog, door mijn chronische insomnia slaap ik nooit voor half 5 en dan zou me die anderhalf à twee uurtjes slaap die ik nog krijg me ook nog ontnomen worden en zou ik uitsluitend nog in het weekend kunnen slapen.
Dat gaat geen paard volhouden, dus ik zeker niet.
Er viel dus niets te stimuleren, pushen, of afwegen. Het gaat gewoon niet lukken om flexibel inzetbaar te zijn met mijn werktijden. Het zijn de middagen of niets, punt uit.

Vandaag mijn eerste sollicitatiegesprek buiten de sociale werkplaats gehad. Detacheren willen ze zoveel mogelijk en nu kwam er bij het plaatselijke nuts bedrijf een administratieve functie vrij voor iemand met een arbeidshandicap. Wat zeg ik... er kwamen wel zes plaatsen vrij want men wil daar ineens iets terug gaan doen en mensen met een handicap ook een kans geven. Dat is mooi! That is me!!! Oh please... pick me!!!
Dat was dus ook letterlijk alles wat ik wist, de naam van het bedrijf en het feit dat ze iemand zoeken voor administratief werk. Ondanks diverse voorgesprekken op de sociale werkplaats kon niemand me vertellen op welke functie ik nu eigenlijk solliciteerde. Ik had alleen mijn CV even door hoeven mailen en mijn job coach en een job hunter van de sw werkten als mijn tussenpersoon en probeerde me te 'verkopen'.

Vandaag moest ik mezelf dus nog even gaan verkopen en persoonlijk een gesprek aangaan, met ondersteuning van de job hunter. Het vervoer was keurig geregeld en ik had afgelopen weekend al wat zitten lezen op de website van het bedrijf waar ik dus terecht hoop te komen.
Vlak voor vertrek er naartoe nog even op de sw zelf een voorgesprekje gehad waarin me werd verteld dat ik in het gesprek moest proberen om toch wat persoonlijke dingen over mezelf te vertellen maar niet teveel zodat er nog iets te raden over zou blijven.
Tja, nu heb ik op de sw niet echt de reputatie dat ik bijzonder open ben over mezelf. Niet dat ik gesloten ben of zo, maar zolang me geen gerichte vragen worden gesteld, geef ik gewoon nooit vrijwillig persoonlijke informatie van mezelf.
Dat vind ik gewoon niet zinvol ook. Ik kom niet ergens te werken om mijn privé leven te vertellen of mijn gal te spugen. Ik kom werken om mijn werk te doen en geld te verdienen, that's it.
Toch werd me sterk aangeraden om geheel vrijwillig iets van 'mezelf' te 'laten zien' want het is een heel sociaal bedrijf met leuke mensen en daar moest ik natuurlijk wel tussen passen.

Tja, ik kan heel sociaal en gezellig zijn tegen collega's zonder ooit het achterste van mijn tong te laten zien en dat wil ik graag zo houden. Ik hoopte alleen wel dat ze tegen een portie humor kunnen want tja... ik flap er vol automatisch nogal eens iets uit. Dat heeft me zeer geliefd gemaakt op de sw maar met hetzelfde gemak zijn er op diezelfde sw mensen die me niet kunnen luchten om mijn vorm van humor.

Feit was dat de mensen die ik te spreken kreeg erg vriendelijk over kwamen. Geen idee of ze ook gevoel voor humor hebben, maar dat hoop ik vanzelf nog wel te gaan merken.
Het gesprek verliep in ieder geval goed. Ik had geen greintje last van spanning, wat blijkbaar vreemd is want ik het voorgesprek bleven ze maar roepen dat ik waarschijnlijk erg gespannen was voor het gesprek. Toen ik aangaf hier totaal geen last van te hebben werd ik vreemd aangekeken.
Het was immers heel normaal om een gezonde spanning te voelen.
Okay, ik ben dus niet normaal. Het enige wat ik kan doen is antwoord geven op de vragen, zelf mijn eigen vragen stellen en dan kan het twee kanten op. Ze willen me wel of ze willen me niet.
Geen enkele vorm van spanning zal daar invloed op hebben en achteraf kun je er toch niets meer aan veranderen.
Vreemd genoeg werd dat opgevat als desinteresse.
Ik vraag me ernstig af waarom een gebrek aan spanning hetzelfde zou moeten zijn als desinteresse. Ja ik wil die baan!
Ik wil na bijna 8 maanden zonder enige vorm van inkomen en hersenloos werk nu ook weleens een echte baan en een salaris gaan ontvangen! Ik heb dus wel degelijk interesse en wist mezelf heus wel te verkopen.

Mijn eerste vraag was dus ook om welke functie het nu eigenlijk ging. Als ze me aannemen kom ik dus terecht op de salarisadministratie. Okay dan! Prima, geen problemen mee. Lijkt me wel wat.
Het hele gesprek verliep soepeltjes en na het gesprek heb ik nog op het betreffende, verrassend kleine kantoortje van de salarisadministratie kennis gemaakt met de daar al werkende dames en heb even mee mogen kijken met wat het werk precies in gaat houden.
Gevoelsmatig heb ik het idee dat ik een goede indruk heb achtergelaten, maar ik ben me ook bewust van het feit dat ik niet de enige ben die op die functie solliciteerde, dus nu is het weer afwachten.

Op de vraag wanneer het hele feest gaat beginnen kreeg ik als antwoord: "Het liefst gisteren."
Tja, gisteren was ik er niet dus dat gaat me niet meer lukken.
Uiteindelijk nog geen definitief antwoord gekregen want ze wisten niet hoe lang het allemaal gaat duren om alles te regelen. Eerst de hele sollicitatieprocedure afwerken, keuzes maken en als de keus op mij valt moet er natuurlijk nog van alles geregeld worden. Het zou allemaal zo snel mogelijk duidelijk worden gemaakt.
Tja, dan weet ik dus nog niets. Wat is in vredesnaam zo snel mogelijk? Is dat deze week nog? Deze maand? Nog voor de zomer?
Ik merk het allemaal wel. Na de nodige teleurstellingen durf ik niet echt meer te hopen, dan kan het ook niet tegenvallen.