20
okt 11

Wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen?

Kreeg ik eergisteren te horen dat ik op 1 november opgehaald ga worden om naar kantoor te gaan en daar verdere afspraken ga maken over het hoe, wat en waar over het kantoorwerk wat ik ga doen, krijg ik vandaag onaangekondigd een vreemde mail binnen van de sociale werkplaats.

Even in het achterhoofd houden dat er dus nog helemaal NIETS vast staat want daar ga ik dus pas op 1 november over praten. Dus officieel weet ik nog niet eens op welke dagen ik hoe lang ga werken, wat mijn wensen zijn, wat hun verwachtingen zijn enz.
Het zou daar een stage worden op kantoor. Of zoals mij werd verteld... werkend leren.
Ik hou het liever op stage want kantoorwerk is altijd mijn vak geweest dus op wat vertrouwd raken na met de programma's die ze ter plekke gebruiken op de computer, valt me weinig meer te leren.
Is afhankelijk van het soort werk dat ik geacht word te doen natuurlijk, want zelfs dat weet ik nog niet eens!
Dat zou ik allemaal op 1 november te horen krijgen.

Nu zet ik net mijn computer aan en kijk mijn mail na. Zit er een mail bij van een mij volslagen vreemde, maar met een e-mail adres wat duidelijk afkomstig is van de sociale werkplaats.
En wat staat daar...

Goedemiddag,
Hierbij stuur ik u de bevestiging toe voor wat betreft het doorgaan van de cursus notuleren.
Veel succes toegewenst.
Met vriendelijke groet,

En dan de naam van deze onbekende persoon.
Daar hangt dan vervolgens een mail onder van het bedrijf die deze cursus gaat geven met de bevestiging van de data voor die cursus en de lijst met namen van de deelnemers. En ja hoor, daar sta ik bij vermeld!

Nu schijn ik dus opgegeven te zijn voor die cursus notuleren en men verwacht mij op de volgende woensdagen daar aanwezig te zijn: 2 november, 8 november, 15 november en 22 november van 13.00 – 16.00 uur!
Niemand heeft me gevraagd of ik een dergelijke cursus wil volgen, sterker nog... met mijn kantooropleiding hebben ze niet eens de moeite genomen om te vragen of die cursus wel nodig heb!
Okay, het is alweer een hele poos geleden maar notuleren zat toch echt in mijn opleiding hoor!
Naar mijn weten gaat het ook niet onder mijn werk vallen om notulen te schrijven. Lijkt me van niet zelfs want als ik ergens NIET meer toe in staat ben is het wel fatsoenlijk leesbaar schrijven met de hand.
Dat kost me heel veel moeite en gruwelijk krampen, dus ik heb daar de behoefte echt niet aan!

Ik kan het niet helpen maar ik ben inmiddels zo MOE van dat langs elkaar heen werken op de sociale werkplaats. De ene persoon weet niet wat er met de ander is besproken, heb je zelf vragen kan niemand je antwoord geven want daarvoor moet je bij iemand zijn die dan altijd net even niet aanwezig is. Het lijkt eindeloos te duren voordat je iets voor elkaar hebt gekregen en nu zijn ze ineens veel te snel dingen buiten me om aan het regelen gegaan zonder een gesprek vooraf???
Wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen?
Straks lijkt het iemand leuk om me op te geven voor een opleiding heftruckmachinist of zo, omdat het ze wel handig lijkt.
Moet ik nu werkelijk op de allereerste dag dat ik, voor zover ik nu weet, op kantoor moet verschijnen en daar ingewerkt zou gaan worden, stiekem ergens anders naartoe om een zinloze cursus te gaan volgen?

En dan nog... fatsoenlijk notuleren leer je echt niet in 4 middagen van 3 uurtjes hoor!
Maar als iedereen daar op kantoor die cursus heeft gevolgd, dan begrijp ik nu wel waarom er zoveel mis gaat in de communicatie daar. Die vergeten vast de helft op te schrijven, uit te werken en door te geven aan de juiste persoon.

Morgen maar weer eens een babbeltje gaan maken dan. Je zal zien dat ze op de afdeling waar ik nu nog zit, geen idee hebben waar het over gaat. Want dat zal hen ook wel niet doorgegeven zijn.
En dan ben ik al geïrriteerd omdat ze me dit flikken en dan val ik overal over natuurlijk. Zoals het feit dat ze hardnekkig mijn achternaam verkeerd blijven schrijven.
Ze beginnen met mijn meisjesnaam die ik in geen 20 jaar meer in gebruik heb gehad, maar daar schrijven ze je nu eenmaal in onder je meisjesnaam en als klap op de vuurpijl schrijven ze de achternaam van mijn man niet alleen achter mijn meisjesnaam maar spellen het ook nog verkeerd.

Bah, ik hoopte mijn frustratie even van me af te kunnen schrijven maar het is er geen haar beter door geworden merk ik.
De gruwelijke pijn in mijn flikker werkt er dan ook niet echt aan mee om af te koelen.
Ik kan veel hebben maar ik heb er zo'n hekel aan als mensen achter mijn rug om dingen voor me gaan zitten regelen!
En die naam... ik ben getrouwd hoor! Ik heb mijn meisjesnaam niet meer in gebruik! Maar ze blijven me hardnekkig bij mijn meisjesnaam noemen.
De eerste dagen merkte ik niet eens op als mijn naam werd genoemd bij de taxi die me naar huis moest brengen. Ik reageer al jaaaaaren niet meer op mijn meisjesnaam, dus het drong gewoon niet door bij me.
Ik ben trots op de naam van mijn man en die wil ik gebruiken!

Laat ik maar ophouden. Ik zit mezelf alleen maar verder op te naaien.
Nu eerst een peuk en een groot glas cola light. Misschien dat ik kalmeer en weer wat te lachen zie op twitter.

9
aug 11

Nog even mopperen

Voor hen die geen zin hebben om weer een eindeloos zeur verhaal van me te lezen over slechte communicatie in de zorg en bij de sociale werkvoorziening, stop dan NU met lezen want ik moet weer even ventileren.

Zoals ik al eerder had beschreven in 'We are the Borg' had ik een afspraak op 23 september voor een intake gesprek bij het Klinisch Genetisch Centrum maar wel op een tijdstip die dus echt niet uit kwam voor mijn man. Ik moest van hem de afspraak verzetten naar een tijdstip 's morgens vroeg of aan het einde van de middag.
Omdat ik niet zo'n held ben als het aankomt op telefoneren en ik nogal wat vragen had naast het verzoek voor een ander tijdstip van de afspraak, heb ik afgelopen donderdag maar een mail gestuurd.
In hun brief stond immers niet alleen een telefoonnummer waar ik naar toe kon bellen maar bij vragen kon ik ook terecht op hun e-mail adres wat daarvoor bestemd is.

Dus ik een uitgebreide mail in elkaar gepletterd met de uitleg waarom het onmogelijk voor me is om midden op de dag daar naartoe te gaan en ik stelde nog de nodige vragen over het onderzoek zelf.
Zo wilde ik weten of het mogelijk is om aansluitend op het gesprek gelijk de onderzoeken plaats te laten vinden. Dit omdat het wederom zoveel uur vrij nemen voor mijn man zou schelen.
Ook wilde ik weten wat het onderzoek precies inhoud, welke 'weefsels' ze van plan zijn om af te nemen en nog wat kleinigheidjes.

Vandaag kreeg ik weer een brief van het Erasmus Medisch Centrum terug. Een exacte kopie van de eerste brief inclusief de vermelding van de bijgesloten vragenlijsten en folders die dit keer dus niet in de envelop zaten bijgesloten.
Nu geeft dat niet, want ik heb dat spul toch nog wel liggen, maar het komt wel heel erg onpersoonlijk en koud over, zo'n standaard brief waarvoor niet eens de moeite is genomen om wat kleine aanpassingen te maken.
Het enige wat anders was aan deze brief is de datum en het tijdstip van de afspraak en de locatie.
Kon ik officieel nog terecht gewoon hier in het ziekenhuis in Vlissingen, nu moet ik naar Goes toe en wel op 24 oktober om 9:00 uur 's morgens.
Hoera, gelukt! Manlief blij want nu hoeft hij geen hele dag vrij te nemen op eigen kosten.
Jammer alleen dat er in de hele brief nergens een antwoord staat op mijn vragen. Ik ben dus op dat gebied nog geen steek wijzer. Ook is wel duidelijk dat het onderzoek niet aansluitend plaats zal vinden want het gesprek zou net zo lang duren als in de oorspronkelijke brief al werd aangegeven.
En weer staat er keurig onderaan de brief dat ik voor vragen terecht kan op telefoonnummer ********** OF via het benoemde e-mail adres. Heel fijn, maar ik krijg dus geen antwoorden.

Op 18 juli schreef ik in mijn blog 'Next step' al uitgebreid over mijn bezoek aan de sociale werkplaats voor mijn gesprek met de bedrijfsarts.  Deze heeft na veel vijven en zessen dan toch eindelijk op papier gezet dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer naar en van de sociale werkplaats. Dit was nodig omdat ik anders niet in staat zou zijn om op mijn werk te komen zodra er een plekje vrij komt. Ik sta immers al enkele maanden bovenaan de wachtlijst voor werk via de sociale werkvoorziening.
Aansluitend op dat gesprek met de bedrijfsarts was het de bedoeling dat ik gelijk een vervolg gesprek zou krijgen met mijn contact persoon aldaar, maar de betreffende dame bleek die dag niet aanwezig te zijn.
Zij zou wel telefonisch contact met me opnemen zodra ze weer aanwezig was.

Nu is het inmiddels augustus en ik had nog steeds niets te horen gekregen. Dus afgelopen donderdag haar ook nog maar weer eens proberen te bellen.
Ze was er wederom niet die dag maar maandag vast wel weer... dacht men... geloofden ze... dus moest ik het maandag nog maar eens proberen.
Gisteren dus weer bellen, maar helaas wederom was ze er niet. "Maar morgen wel hoor... geloof ik... dat denk ik tenminste bijna van wel."
Heel fijn! Dus vanmorgen NOG maar eens bellen. "Oh nee, die is er niet! Vanmiddag wel hoor... geloof ik... even navragen... ja vanmiddag wel."
En zowaar, vanmiddag kreeg ik haar dan toch echt te spreken.

Goedemiddag met Wil B. Ik ben op 18 juli bij de bedrijfsarts geweest omdat hij moest vaststellen dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer en sindsdien heb ik niets meer gehoord, dus ik bel zelf nog maar even.
"Ooooooooh ja, momentje hoor dan pak ik even de papieren erbij want het is hier nogal een chaos door de vakantie periode hier en de verhuizing. Ja, hier heb ik je dossier... even zien hoor... bij welke arts was u ook alweer geweest?"
Gut, hoe heette die man ook alweer. Ik zoek het er nog even bij hoor, momentje.
"Was het dokter P?"
Nee dat zegt me niks, wacht ik heb de brief hier...
"Oh, dan was het dokter H zeker?"
Nee het was dokter S. Ik weet niet hoeveel dokters jullie daar rond hebben lopen, maar het was dokter S.
"Oooooooooooooh ja, nu zie ik het ook ja. Okay, je bent dus afhankelijk van het openbaar vervoer om op het werk te komen..."
Nee juist niet! Hij heeft vastgesteld dat ik juist NIET met het openbaar vervoer kan maar in aanmerking kom voor collectief vervoer.
"Nou hier staat toch echt dat je afhankelijk bent van openbaar vervoer hoor!"
En ik heb hier toch echt een kopie van het formulier wat dokter S. heeft geschreven waar overduidelijk op staat dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer.
"Nou dat heb ik dus niet. Hier staat iets heel anders."
Dan heb je het verkeerde formulier voor je neus.
"Ok, dan vraag ik het nog wel na bij dokter S. zelf. Kun je dinsdag langs komen voor een gesprek?"
Ja hoor, als het maar 's morgens vroeg is of aan het einde van de middag.
"Dan zet ik je op de agenda voor dinsdag 16 augustus om 9 uur, komt dat uit?"
Ja is prima, dan geef ik dat wel door aan mijn man zodat hij weer vrij kan nemen.
"Mooi, dan zal ik voor die tijd regelingen treffen voor wat betreft dat vervoer zodra ik van dokter S. op papier heb dat je ook echt gebruik moet maken van het collectief vervoer."
Nou dat moet geen probleem zijn, maar ik zal voor de zekerheid mijn eigen kopie nog wel meenemen dinsdag. Want met die chaos bij jullie door de verhuizing en zo kijk ik er niet raar van op als jullie dat ook kwijt zijn geraakt.

Niets maar dan ook echt NIETS lijkt gewoon vloeiend en in 1 keer goed te gaan. Overal moet ik achteraan blijven gaan en er blijven maar fouten gemaakt worden.
En daar moet ik dan binnenkort (wat dat ook mag betekenen daar) stage gaan lopen voor Joost mag weten hoe lang voordat ze besluiten dat ik echt mag gaan werken.
Als alles daar zo gaat, dan weet ik eerlijk gezegd niet of ik daar wel op mijn plaats ben en wel thuis hoor.
Ja ik wil weer eens wat gaan doen en voor 20 uur per week buitenshuis weer aan de gang. En ja ik besef dat ik met al mijn beperkingen niet terecht kan in regulier werk want niemand wil me hebben. Maar verdomme zeg, wat een ongeorganiseerde puinhoop is het daar!
Ik erger me al kapot voordat ik goed en wel binnen ben.