27
jun 12

Leren

Met de dag kom ik meer en meer tot de ontdekking dat nieuwe dingen leren me verschrikkelijk zwaar valt.
Op mijn werk moet ik natuurlijk nog steeds heel veel leren. Leren omgaan met programma's op de computer die ik voorheen nog nooit onder ogen was gekomen, iedereen lijkt daar in vakjargon te spreken wat me niets zegt en de personen die me alles moeten leren weten de helft van de tijd zelf niet precies hoe het allemaal werkt met precies dat programma waar vrijwel alles in gedaan moet worden.

Ik moet het allemaal dus zelf maar een beetje zien te rooien. En nu blijkt dat de pijn in mijn lichaam dusdanig alles overheersend is dat mijn hoofd wel een zeef lijkt als het aankomt op nieuwe dingen leren.
De frustraties lopen dan ook hoog op bij me, dat moet ik mezelf nu toch wel bekennen.  Ik leerde altijd zo makkelijk!
Maar tegenwoordig lijkt mijn hoofd continu vol met watten te zitten in plaats van hersenen. Alleen dingen die me wezenlijk interesseren of me direct raken kan ik me voldoende op concentreren dat ze blijven hangen. Al het andere gaat bijna het ene oor in en het andere weer uit.
Iemand verteld me iets en zelfs al pak ik er pen en papier bij om direct aantekeningen te maken, het lijkt gewoon niet bij me binnen te komen! Dus weet ik niet eens wat ik nu op moest schrijven.

De jobcoaches doen echt hun best om me in 'de groep' te betrekken maar ik voel me zo eenzaam! Ik lijk mezelf af te sluiten van iedereen, ontwijk ze op de gebruikelijke sociale dingetjes na. Ik zeg goedemiddag bij het binnenkomen, tot morgen bij vertrek, geef antwoord op vragen maar dat is het dan ook wel.
Ik zit mijn tijd uit, letterlijk! Ik blijf wel bezig maar om half 3 ben ik al op. Vraag mezelf regelmatig af wat ik daar in vredesnaam zit te doen want het schiet gewoon niet op zo!  Na bijna 2 maanden op kantoor heb ik het gevoel dat ik alleen maar zit te stumperen, heb geen idee wat ik uiteindelijk geacht word om te doen want als ik in dit tempo dingen aan blijf leren... nou ja, ik zou mezelf allang ontslagen hebben.

In al die tijd heb ik daadwerkelijk 1 werkweek echte begeleiding gehad. De rest van de tijd krijg ik voornamelijk de vraag of ik genoeg te doen heb om mezelf bezig te houden want ze moeten weg, bespreking hier, bespreking daar, een gesprek hebben elders, eindeloos veel telefoontjes voeren enz.
Mijn werkdagen van 4 uur voelen aan als 16 uur. Er lijkt geen einde aan te komen.

10
nov 11

Dag van de Mantelzorg

Ik zet twitter aan en zie bij 'trending topics' het woord Mantelzorg staan.
Tja, gevoelig onderwerp voor mij natuurlijk want niet alleen sta ik geregistreerd als mantelzorger voor mijn kinderen, mijn man staat geregistreerd als die van mij.
En hoewel ik nu niet bepaald meer kan vinden dat ik zo ontzettend moet mantelzorgen voor onze kinderen, want die ontwikkelen zich prima en zeer voorspoedig, dus ben ik nog uitsluitend hun moeder en geen mantelzorger meer, mijn man echter mantelzorgt zich een ongeluk omdat ik lichamelijk steeds verder achteruit ga.
Mede daardoor heeft hij zo'n 3,5 jaar geleden een burn-out gekregen waarvan hij nog steeds niet is hersteld. Maar ja, het leven gaat door dus werkt hij full-time en moet bij thuiskomst nog steeds voor mij zorgen.

Maar goed, ik zie dat woord Mantelzorg dus staan en klik er nieuwsgierig op.
Tot mijn stomme verbazing lees ik dat het vandaag de dag van de Mantelzorg is. Ik heb alleen geen idee wat dit in zou moeten houden.
Via twitter krijg ik de vraag of ik dan geen €250,- heb ontvangen.  Eh... nee dus.
Oh ik heb in het verleden wel eens eerder te horen gekregen dat je een mantelzorg compliment aan kan vragen. Dan kan je mantelzorger dus een geldbedrag ontvangen. Juist ja... die €250,- dus.
Ik ben daar toen ook nog wel naar aan het zoeken geweest op internet maar zwaar onder invloed van medicijnen verzoop ik in de regeltjes die je zou moeten doorlopen en heb het vervolgens maar opgegeven.
Zoveel gedoe... ik kwam er gewoon niet uit.

Eens per jaar krijg ik... jawel... ik wel maar mijn man dus niet, terwijl hij hier nog steeds de mantelzorger is en ik alleen nog maar zo geregistreerd sta, een uitnodiging vanuit de gemeente Vlissingen, om gezellig een kopje koffie te komen drinken met andere mantelzorgers. Dit zou dan plaats moeten vinden in een bejaarden verzorgingshuis of zoiets.
Buiten het feit om dat ik geen koffie drink, zijn die bijeenkomsten altijd op een dag ergens door de week en overdag op een tijdstip dat ik daar dus niet naartoe kan. Want mijn mantelzorgerT, de man waarmee ik inmiddels alweer 20 jaar getrouwd ben, moet gewoon werken natuurlijk. En hij dient ook als mijn privé chauffeur.
Bovendien... als ik heel eerlijk ben, voel ik de behoefte niet om met volslagen vreemden een kop koffie te gaan drinken en aan te moeten horen hoe geweldig leuk, zwaar, vermoeiend en dankbaar het is om te 'mogen' mantelzorgen.
Ik kan het niet helpen maar als ik zoiets hoor krijg ik de neiging om te gaan slaan of minimaal in huilen uit te barsten.

Ik wil verdomme gewoon mijn man terug als echtgenoot! Inmiddels is hij al jaren een oververmoeide man die op de automatische piloot functioneert maar ondertussen aan de voorkant niet meer weet dat hij aan de achterkant ook nog leeft. Wat nou mooi en dankbaar werk?
De glans gaat er na 15 jaar intensief mantelzorgen echt wel vanaf hoor!

Als ik twitter niet had aan gezet vandaag zou ik van het bestaan van die hele dag van de Mantelzorg niet hebben geweten.
En nu lopen de frustraties zo hoog op dat ik bijna spijt heb dat ik mijn computer aan heb gezet.
Hoe kan het in vredesnaam gebeuren dat het hele land blijkbaar op de hoogte is van die dag van de Mantelzorg, maar er dus mantelzorgers zijn die hiervan niet op de hoogte zijn?
Wat is de bedoeling van zo'n dag? Dat we met z'n allen de mantelzorgers eens in het zonnetje zetten?
Mooi! Kan er dan IEMAND mijn huis schoon komen maken, want dat is al in geen tijden meer gebeurd. Mijn mantelzorger heeft namelijk een burn-out waar je U tegen zegt en ik kan het lichamelijk niet aan.
Het enige waar ik mijn man blij mee zou kunnen maken is hem een slaapkuur geven van een week of zes.
Of een maand op vakantie sturen zonder gezeik over werk, huishouden, heupen in de kom moeten trekken, zijn vrouw naar dokters toe moeten slepen, massages geven om een verrotte rug uit te deuken, eten koken, zijn vrouw pijn te zien lijden en er geen flikker tegen kunnen doen, doodsangsten uitstaan dat hij zijn baan kwijtraakt omdat hij te vaak wegblijft om zijn vrouw te helpen, enzovoort enzovoort enzovoort.

En moet je nog eens heel hard lachen?
Na het nodige rondbellen met de SVB en gemeente, blijkt dat zowel manlief als ik helemaal niet meer geregistreerd staan als mantelzorger!
Dat is mooi, dacht ik... Dan kan ik nu dus gewoon weer een PGB aanvragen of thuiszorg!
Neeee, daar heb ik geen recht op want mijn man kan gewoon voor me zorgen.
Ah, dus hij is WEL mijn mantelzorger!
"Nee, niet op papier mevrouw."
Maar... waarom krijg ik dan uitnodigingen om gezellig een kopje koffie te komen drinken met mijn mede mantelzorgers?
"Ik weet niet wanneer u voor het laatst die uitnodiging heeft gekregen, maar ook u bent uitgeschreven als mantelzorger want u bent nooit op die bijeenkomsten geweest."
Maar goed, mijn man is dus al 15 jaar mijn mantelzorger. Sterker nog, mijn PGB is bijna 10 jaar geleden helemaal gestopt omdat ik volgens de regeltjes van Joost mag weten wie, al intensieve mantelzorg ontving van mijn man, al hadden we daar toen nog nooit van gehoord.
Dan kan ik nu dus gewoon dat mantelzorg compliment aanvragen voor mijn man?
"U heeft al jaren geen zorg meer ontvangen dus er staat nergens vast dat uw man u mantelzorg verleent. U moet goed begrijpen dat als we iedereen op het woord moeten geloven, iedereen zomaar zoiets aan kan vragen en dat zou natuurlijk te gek worden."
Dus ik moet eerst zorg ontvangen?
"Ja, als u thuiszorg krijgt, dan is daarmee in ieder geval aangetoond dat u zorg nodig heeft en is het aannemelijk dat uw man ook mantelzorg verleent."
Dat is wel een rare vicieuze cirkel is het niet? Als ik namelijk thuiszorg zou krijgen, hoeft mijn man geen mantelzorg meer te geven, maar ik krijg geen thuiszorg omdat ik al mantelzorg van mijn man ontvang, maar dat kan ik niet bewijzen omdat ik geen thuiszorg heb?
"Nu maakt u het wel heel ingewikkeld. Ga anders maar naar de website van het PGB, download daar de aanvraagformulieren voor het mantelzorg compliment, vul die in en stuur maar op. Dan ziet u vanzelf wel wat er van komt."
Maar als ik dat doe, komt dat geld er dan ook echt?
"Eh... niet zolang uw man niet geregistreerd staat als uw mantelzorger."

Begrijpt u het nog? Ik niet meer hoor! Ik ben gesloopt nu en zwaar gefrustreerd.
Dat bellen naar de SVB is ook niet gratis! Kortom... nu heeft het me geld gekost om te weten te komen dat we geen recht hebben op die €250,-
Maaruh... nog een fijne dag van de Mantelzorg!

29
aug 11

Sociale werkplaats dag 1

Het zit er op. Mijn allereerste dag bij de sociale werkplaats. Nou ja... dag is een groot woord. Middagje klopt beter.
Voorlopig ben ik elke maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag van 12:30 - 16:30 daar aanwezig om... eh tja... voor wat precies?

Het begon allemaal al geweldig. Ik had keurig een week geleden schriftelijk de bevestiging gehad dat ik vanaf 29 augustus aan de slag kon met mijn stage op de sociale werkplaats en ik zou keurig thuis opgehaald worden en weer thuis gedropt aan het einde van de dag.
Wat kon er nog mis gaan denk je dan. Maar hé... we hebben het hier nog wel over dezelfde sociale werkplaats die me al vanaf het begin af aan hebben dwars gezeten.  Niets, maar dan ook echt niets is daar tot nu toe gewoon vlot en foutloos verlopen. Even bellen om telefonisch een afspraak met de bedrijfsarts verzetten kost je al een hele ochtend omdat niemand weet naar wie je doorverbonden moet worden en dus steevast bij de verkeerde terecht komt.

Maar goed, alles was rond en ik had schriftelijke bevestiging gekregen dat het rond was dus als eeuwige optimist had ik er goede moed in, al was ik best wat gespannen. Ik wist immers totaal niet wat ik kon verwachten want echt royaal zijn ze er niet met informatie verstrekken.
Toen om 12:20 uur nog steeds het busje niet voor stond ben ik toch maar eens gaan bellen aangezien de rit toch echt een kwartier in beslag neemt. Dan moet wel al het verkeer meezitten trouwens, anders heb je zo 20 tot 25 minuten kwijt.
Met nog 10 minuten te gaan voordat ik daar verwacht werd begon ik me toch wat ongerust te maken.
Na 12 minuten in de wacht te hebben gehangen krijg ik dan eindelijk de telefoniste aan de lijn en ik doe mijn verhaal.

Vandaag zou mijn eerste werkdag zijn en ik zou opgehaald worden. Om 12:30 uur had ik moeten beginnen, maar dat is het inmiddels al geweest en ik heb nog geen vervoer gezien.
Ik zal het hele wachten en doorverbonden worden gedoe niet nogmaals opschrijven maar om kort te gaan... om 12:55 uur kreeg ik dan toch te horen dat ze me blijkbaar vergeten waren op te halen en dat de chauffeur NU alsnog onderweg was naar me toe.

Om 13:35 uur kom ik dan eindelijk toch nog aan daar en meld me bij de balie dat ik verwacht werd bij de afdeling Test en Training.
"Oh dan zal ik even bellen, dan komen ze je zo halen."
Mooi, kun je ondertussen misschien voor me controleren of het niet vergeten is dat ik ook nog terug naar huis gebracht moet worden om 16:30 uur? Want ze waren me ook vergeten op te halen.
Na veel gezoek in de computer en nog veel meer heen en weer bellen blijkt dat ik keurig geregistreerd sta bij Taxi Centrale Vlissingen om op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag van de sociale werkplaats terug naar huis te worden gebracht. De heenreis was alleen niet doorgekomen want die zou verzorgd worden door hun eigen bedrijfsbusje en daar stond alleen geregistreerd dat ik opgehaald moest worden op 28 augustus.
Nou geloof me, ze hebben op zondagmiddag echt niet voor mijn deur gestaan hoor en niemand heeft daarna nog even nagevraagd wat het dan wel moest zijn blijkbaar. Nou ja, doet er niet toe. Alles is alsnog hersteld en gaat goed komen.

Om 13:38 uur komt dan eindelijk mijn contactpersoon/begeleider aangesneld. Ik volg hem door eindeloze gangen met aan weerskanten lege kamers wat tot eind vorige week de ruimtes waren geweest voor de administratie maar dat was vanaf vandaag allemaal naar Vlissingen verhuisd en ik ben dus in Middelburg op de afdeling Test en Training ingedeeld voorlopig. Aan het eind van een lange gang slaan we linksaf en vervolgens rechtsaf een enorme zaal in.
Dat blijkt dus de afdeling te zijn waar ik minimaal de komende 4 weken door zal brengen.
Enorme tafels met hier en daar wat stoelen. In totaal 19 mensen zijn er aan het werk en ik moet door richting het piepkleine kantoortje achterin. Daar krijg ik te horen dat er 2 soorten mensen werken op de sociale werkplaats.
De grootste groep blijkt te bestaan uit mensen die voor het behoud van hun uitkering verplicht daar aan het werk moeten. Een wat kleinere groep zijn de mensen met een daadwerkelijke WSW indicatie.
Okay, ik behoor dus tot de wat kleinere groep die wel bestaat uit 'mede kneuzen'.

Dan krijg ik leesvoer wat ik geacht word door te nemen. Het bestaat uit vier pagina's tekst over de gedragscode van het bedrijf en drie pagina's met voorlichting over Arbo & Millieu.
"Zoek maar ergens een plekje waar nog een lege stoel is en als je klaar bent met lezen kom je maar terug naar het kantoortje."
Ik lees dat spul door en ga terug met de vraag wat ik nu moet doen.
"Even tekenen dat je alles gelezen hebt en akkoord gaat met wat je zojuist gelezen hebt."
Ik lees het formulier nog even door want hé, ik mag dan op de sociale werkplaats thuis horen maar ik onderteken NIETS voordat ik het uitvoerig heb gelezen.
Ik ga akkoord, teken de handel en vraag wat nu te doen.
"Ja eh... het is 13:50 uur."
(Ik keek hem wat wezenloos aan, dat durf ik hier best toe te geven. )
Ja ik kan ook klokkijken, maar wat moet ik nu doen dan?
"Nou om 14:00 uur is het koffiepauze."
Okay, maar dat duurt nog tien minuten dus wat doe ik tot die tijd dan?
"Wachten tot het pauze is."

De afdelingschef zit aan een bureau en draait zich lachend naar me om.
"Ja het is zwaar werken hier hoor!"
Ik begin het in de gaten te krijgen hoe zwaar het is om er te werken ja. Met een dramatisch gebaar doe ik alsof ik het zweet van mijn voorhoofd veeg en zeg: 'Fijn, ik ben heel erg aan een pauze toe. Man man, ik ben kapot!'

De daarop volgende minuten neem ik de tijd om eens rond te kijken welk werk ze nu eigenlijk verrichten.
Aan een grote tafel is men schroeven aan het tellen, in plastic doosjes aan het doen en deze te voorzien van een stickertje.
Als de stapel gevulde doosjes te hoog dreigt te worden, stopt iemand ze in een grote kartonnen doos op een palet.
Aan een andere tafel is men grote plastic kommen aan het voorzien van een sticker, stapelt de kommen in elkaar en als de stapel zo'n meter hoog is, verdwijnt de stapel in een plastic zak die weer bij de al afgewerkte zakken met kommen op een palet worden gezet.
Ergens links van me is iemand druk in de weer met een boormachine en 2 mensen staan houten plankjes met een schuurpapiertje te schuren.
Rechts achterin is iemand driftig aan het timmeren maar ik kan niet zien waarop of waaraan.

Dit is het? Hier moet ik de komende maand in ieder geval mijn middagen gaan slijten vier dagen per week?
Om 14:00 uur gaat de zoemer, laat iedereen alles ter plekke uit de handen vallen en bewegen zich massaal richting kantine. Ik volg gedwee en ga op de lucht van asbakken af om de kantine voor rokers te vinden.
Die blijkt pal naar de kantine voor niet-rokers te zijn.
Ik ben net binnen en zit heb al pauze. Het is gewoon te bizar voor woorden.
Als ik plaatsneem aan een tafel en net een peuk heb zitten draaien komt er een man op me afstormen die op een stevig volume naar me brult: "HALLOOOOOO IK BEN DEBIEL!"
Oh... hallo, ik heet Wil. En hoe heet jij?
"WAT HEB JIJ DAAAAAAAAAAAAAAAN?"
Teveel om op te noemen, maar hoe heet je?
"ZEG MAAR GEWOON DEBIEL HOOOOOOOR. DAT DOEN ZE HIER ALLEMAAL."
En weg is hij alweer, richting iemand anders die hij blijkbaar al wel kende maar waar hij in hetzelfde volume als tegen mij tegenaan begint te schreeuwen.

Een man en een vrouw schuiven bij me aan en beginnen koffie te drinken, te roken en babbelen er gezellig op los over een programma wat blijkbaar gisteravond op tv is geweest maar wat ik nooit gezien heb.
Ze doen enkele pogingen om me in het gesprek te betrekken maar ik kan er niet over meepraten en kom niet verder dan wat beleefde korte reacties.
Om 14:15 uur gaat de zoemer weer. Mijn peuk is op en ik ga terug naar mijn afdeling, al gaan er hooguit 3 personen ook terug richting het werk. De meesten roken rustig door en enkelen pakken zelfs nog een nieuw bekertje koffie.

Terug op de afdeling wil ik nu toch echt weleens iets DOEN want een beetje rond kijken en informatie lezen kan ik thuis ook. Maar nee, ik blijk eerst getest te moeten worden! Ik krijg een paar blanco vellen papier om berekeningen op te kunnen maken, een pen en een stapel vragen waar je maag van omdraait.
De eerste 20 pagina's bestaan uitsluitend uit rekensommen. Het niveau is echt om te janken.
De eerste pagina's zijn gevuld met 2 + 5 = ?  gevolgd door aftrekken, vermenigvuldigen, delen, breuken en percentage's uitrekenen.
Bij pagina 3 schiet de kramp al in mijn hand. Oei! Als ik ergens tegenwoordig slecht in ben is het wel met de hand schrijven, maar ik bijt op mijn kiezen en ga door.
Na het rekenen volgt taal. Ook allemaal weer basisschool niveau.
Laat ik proberen het kort te houden, maar na zo'n 60 pagina's rekenen, taal, ruimtelijk inzicht, opschrijven wat ik zou doen als ik 1 miljoen zou winnen in de staatsloterij, het tekenen van een huisje en een boom en uit krabbeltjes zien op te maken welk tekeningetjes het voor moet stellen was ik scheel, zo gaar als boter en in staat om iemand dood te slaan met die verkrampte klomp vlees wat vanmorgen nog mijn hand was.

Ik had bij het intake gesprek toch heel duidelijk laten weten dat ik eigenlijk alleen zittend kan typen en een telefoon opnemen dacht ik zo.
Als ze me nu een volle maand stickers gaan laten plakken, schroefjes tellen en plastic kommen stapelen, vrees ik dat ik stapel gek word.
Mochten ze morgen met nog meer testen aankomen waarbij ik met de hand moet schrijven ga ik gillen en doe er vervolgens gewoon keihard een volle week over.

Je hoeft echt niet gek te zijn om op de sociale werkplaats te kunnen werken maar verdomme... het zou wel helpen!