16
okt 12

Fobie

Er bestaan heel veel soorten fobieën. Zo is bij vrouwen volgens mij de meest voorkomende de arachnofobie. Een deftig woord voor een spinnenangst. Daar heb ik geen last van. Sterker nog, ik vind spinnen fascinerende beestjes.
Mijn fobie is niet zo'n veel voorkomend iets. Blijkbaar komt het zelfs maar zo weinig voor dat er niet eens een deftige latijnse naam voor is. Feit is wel dat ik er vanmorgen weer even flink last van had.

Het is herfst, en ook nog eens te koud voor de tijd van het jaar, heb ik me laten vertellen door Piet Paulusma. En die kan het weten want hij maakt het weer!
Ik had dus niet echt rekening meer gehouden met het feit dat ik in deze tijd van het jaar nog last zou krijgen van mijn fobie. En laten we eerlijk zijn... onvoorbereid is het allemaal nog veel erger. Je hebt je er niet op in kunnen stellen.

Daar lag ik vanmorgen... in bed en innig tevreden na een heerlijke nachtrust. Nog niet helemaal van deze wereld trek ik één oog open en daar was ze, levensgroot aanwezig en mij bijna een hartverzakking bezorgend.
Ik hap naar adem als ik haar zie zitten, zuigsnuit nog diep in mijn pink geboord. Volgezogen met MIJN bloed!
En ik zweer het je, het kreng keek met een voldane blik naar me op en knipoogde naar me.

Nee ik ben niet gaan gillen. Daar had ik simpelweg niet genoeg lucht voor in m'n longen. Maar m'n hartkleppen draaiden overuren in die paar seconden die het duurde dat ik hysterisch met mijn geperforeerde pink begon te wapperen om het kreng los te schudden.
Damn ik HAAT muggen! Altijd moeten ze mij hebben!
Ik zweer het je, als er een mug in een straal van 10 km van me is, kan die me ruiken of zo en weet me te vinden.

Achteraf ben ik dan blij dat ik niet wist dat er een mug in huis was, want gegarandeerd dat ik niet eerder had kunnen slapen voordat het kreng doodgeslagen was. En aangezien ik niet echt vlot loop, niet kan springen en een dusdanig held ben dat ik er niet eens dicht genoeg bij durf te komen om hem de hersens in te slaan... nou ja, jullie begrijpen het wel. Dat zou een slapeloze nacht zijn geworden.

6
sep 11

Het is weer voorbij, die klote zomer

Wat een raar jaar, wat het weer betreft. Was het in april al volop zomer, halverwege juni was het helemaal voorbij met het mooie weer.
De slechtste zomer sinds... ja, sinds wanneer eigenlijk? Sinds een paar eeuw? Sinds het stenen tijdperk? Sinds Tyrannosaurus rex hier nog rond banjerde? In ieder geval sinds heel erg lang is het niet meer zo'n slechte zomer geweest.

Ik las zelfs dat de maand juni door een bepaalde luchtstroming warmer was op de noordpool dan in ons land. Was de gemiddelde temperatuur op de noordpool 18,3 graden, want tja... in de zomer gaat de zon daar niet onder natuurlijk, dus kreeg het 's nachts ook de kans niet om stevig af te koelen, in ons kikkerlandje was de gemiddelde temperatuur in juni nog net geen 17 graden.
En nat was het ook! Okay, niet natter dan op de noordpool want dat is natuurlijk alleen maar water, al dan niet in vaste vorm.

Afgelopen zaterdag kreeg de zomer nog even een stuiptrekking en vloog de temperatuur ineens omhoog tot boven de 30 graden maar vandaag heeft de herfst echt ingezet.
De hele dag regen, harde windstoten en het voelt koud aan ondanks dat de thermometer toch nog echt 18 graden aangaf.
Zat ik afgelopen vrijdag nog in een mouwloos hemdje op het werk, vandaag heb ik toch mooi een trui aan getrokken!
En knudde dat het gaat met me! Ik stik van de pijn overal. En ondanks dat ik vandaag toch echt geen rare dingen heb gedaan op het werk, voelt het aan alsof ik heel erg fout bezig ben geweest.
Ik ben de puin in gedraaid. Gelukkig is het morgen heel toepasselijk woensdag gehaktdag, dus dan mag ik in de prak zitten. Bijkomend voordeel is ook dat ik op woensdag niet hoef te werken, dus ze zullen op de sociale werkplaats geen last hebben van een krakend 5e wiel aan de wagen die alleen maar toekijkt en geen kreupele poot uitsteekt.

De geest is wel gewillig maar het vlees is momenteel nogal zwak. Of in mijn geval, de spieren en pezen.
En ze vinden het op de sociale werkplaats vast heel prettig dat ik een flexibele werkhouding heb, maar lichamelijk extreem flexibel zijn terwijl de spieren het niet op kunnen vangen, daar gaan ze niet echt profijt van hebben.
Dus morgen een dagje bankhangen en hopen dat ik donderdag weer genoeg op krachten ben gekomen om weer fris en vrolijk die kant op te gaan.
Aan vrolijkheid ontbreekt het me nooit maar binnen komen als een dweil komt niet echt fris over.

Ik hoop wel dat ik aan het einde van mijn test en trainingsperiode officiële diploma's krijg voor het dozen vouwen, stickers plakken en schroefjes tellen. Want dat zou toch fantastisch op mijn CV staan en ingelijst mooi naast mijn veterstrik diploma hier aan de muur schitteren.
Ik heb vandaag trouwens even mogen proeven van hoe het voelt om schooljuf te zijn. Ik heb de testen van anderen mogen nakijken. Zat ik me daar toch mooi even belangrijk te voelen, met mijn rode pen in de aanslag, dikke strepen trekkend door de foute antwoorden.
Als ik dat vanmorgen had geweten zou ik een heel streng leesbrilletje hebben meegenomen. Dan was het schooljuf gevoel compleet geweest.