29
mei 12

Bijkletsen

Gisteren was het natuurlijk 2e pinksterdag dus hoefde ik niet te werken. Het weer zat flink mee de afgelopen dagen. Heerlijk warm alsof het al volop zomer is. Vorige week ben ik op kantoor prima begeleid, ik kan niet anders zeggen.
Er is een heel rooster opgesteld en iedere dag van de week is er iemand van het team jobcoaches wat me de fijne kneepjes van het vak bijbrengt, me leert omgaan met de computer programma's en waar ik terecht kan met mijn vragen.
Helemaal top dus.

Maar zoals de wet van Murphy nu eenmaal werkt... als er iets mis kàn gaan, dan zal het misgaan.
Gisteravond kreeg ik pijn in mijn rechter sleutelbeen. Tenminste... op die locatie begon de pijn. In korte tijd ontstond er een zwelling en in de loop van de nacht heeft het zich weten te verspreiden van mijn schouder richting hals en naar onderen tot vlak boven mijn rechterborst.
Hoera, ontsteking nummer... hoeveel ook alweer in een jaar tijd? Geen idee! Ik heb het niet meer bijgehouden.
Wederom een misselijkmakende pijn, een stevig functieverlies in mijn rechterarm en vreemd genoeg voelt de hele omgeving van de ontsteking koud aan in plaats van heet. En dat ondanks het zeer warme weer!
Daar gaan we weer, de gevolgen van EDS.

Waar ik het dit keer aan te danken heb? Geen idee!
En vanmorgen stond ik dus voor de keuze... Bel ik een dokter en laat ik me wederom onder de dope stoppen en de komende tijd dus weer niet van deze wereld en zo stoned als een garnaal thuis blijven, of kiezen op elkaar en gewoon naar mijn werk gaan zonder enige vorm van verdovende middelen?
Na veel wikken en wegen besloot ik voor de laatste keuzemogenlijkheid te gaan.

Eenmaal op het werk ben ik maar even mijn eigen jobcoach bij gaan kletsen. Ze heeft immers flink haar nek voor me uitgestoken door me bij haar op kantoor binnen te halen als administratief ondersteuner van de jobcoaches. Dus om nu weer thuis te blijven kon ik gewoon niet maken maar ze moet wel weten waar ze aan toe is.
Dus ik vertel haar dat ik wederom met een ontsteking zit en dus zonder pijnstillers toch maar ben komen werken maar dat ik niet optimaal zal functioneren. Het is immers niet makkelijk om je te concentreren op dat wat je moet leren terwijl je letterlijk misselijk bent van de pijn.

"Ik vraag het je maar even op de vrouw af en ik wil een eerlijk antwoord. Ben je hier op je plaats denk je?", vraagt ze me heel open.
Nog geen uur daarvoor had manlief me verteld dat ik op mijn werk moest vertellen dat dit nu een ongelukkig moment is om een ontsteking te krijgen, maar dat dit geen schering en inslag is want dan hoeven ze me niet meer, was zijn idee.
Ik voel de tranen branden achter mijn ogen en geef antwoord: Ik moet even vermelden dat ik nu dus NIET lekker in mijn vel zit en nu even met mezelf in de knoop zit. Ik heb erg veel pijn en dit is niet voor het eerst en zal ook niet voor het laatst zo zijn. Die wetenschap is nogal benauwend want dat Ehlers-Danlos Syndroom gaat echt niet over.
Maar als ik hier niet op mijn plaats zit, doe ik dat nergens. Dit is geen zwaar lichamelijk werk en als dit al teveel zou zijn ben ik dus nergens meer geschikt voor.
Zij: "Je hebt een WSW indicatie Wil, dat wisten we van tevoren en we weten dat je lichamelijk het nodige mankeert. Dat risico hebben we genomen omdat ik het gevoel had dat dit binnen je mogelijkheden ligt. Maar als je het geestelijk niet aan kan..."
Ik: Dat is het niet! Ik heb het nu even moeilijk met mezelf maar dit werk kan ik aan, dat WEET ik gewoon.

Nou ja, het gesprek is nog even door gegaan in die richting en we zijn er wel uit gekomen. Ik blijf gewoon lekker op kantoor en doe nu gewoon wat ik kan al is dat misschien wat minder dan normaal.
Morgen is de hele afdeling weg en krijg ik een vrije dag. Die ga ik doorbrengen met RUSTEN! Geen getil, gesjouw of huishoudelijke karweitjes maar gewoon alleen ontspannen.
Donderdag ga ik weer gewoon naar mijn werk en als het toch niet te doen is met de pijn ga ik alsnog naar de dokter.
Dan maar toch weer een poosje thuis zitten maar ik moet zien te voorkomen dat ik het alleen maar erger maak door eindeloos uit te stellen met medicatie en dan nog veel langer in de lappenmand terecht te komen.

Ja, ik zit daar op mijn plaats!
En nee ik wil niet de rest van mijn leven als een halve junk door het leven gaan en bij ieder komend probleem gelijk naar de pillen grijpen. Ik zie wel waar ik uit kom.
En waarom the fuck heb ik geen leuk verhaal te schrijven terwijl ik toch een paar schitterende dagen achter de rug heb?
Nou ja, this is me... take it or leave it.

En dan ga ik nu mijn kadaver naar twitter slepen en daar weer afleiding zoeken en ontspannen. De grappen en grollen komen dan vanzelf wel weer.

5
apr 12

Yes! Contract

Vandaag was het eindelijk zo ver. Ik kreeg mijn contract. Okay, niet voor de gewenste 20 uur want ze gaan op de sociale werkplaats niet verder dan een 36 urige werkweek en ik krijg dus een contract voor 50%.
Effectief houd dat voor mij dus in dat ik een contract van 18 uur krijg. Maar aangezien ik er 20 kom werken, bouw ik iedere week 2 compensatie uren op die ik dan weer op kan nemen als vrije dagen.
Dat heeft op zich ook wel wat. Zo kan ik in vakantietijd van de kids zelf ook wat langer of vaker vrij nemen.

Al met al ben ik best tevreden. Okay, ik heb er 9 maanden op moeten wachten, maar hij is binnen. Een contract voor 9 maanden, dat dan weer wel. Maar aangezien ik van de ene na de andere te horen kreeg dat ze maar een contract voor een half jaar kregen, heb ik weinig te klagen met mijn contract van 9 maanden.
Daarna zie ik wel weer of er een verlenging komt en zo ja, voor hoe lang die dan weer is.

Voelt toch anders om te werken voor geld. Ik zal wel een rare zijn maar na 9 maanden onvrijwillig vrijwilligerswerk verrichten heeft het wel iets, het idee dat ik er nu gewoon betaald voor ga krijgen.

Uitgerekend vandaag liep ik dus heel slecht.
Gisteren had ik in de loop van de dag het gevoel dat ik een stijve bilspier had. Verder geen aandacht aan besteed want ach, ik zal wel iets te lang gestaan hebben of zo.
Vanmorgen kwam ik uit bed en voelde ik gelijk al dat het helemaal niet goed zat. Mijn hele rechterbil leek in de brand te staan en ik voelde mijn eigen hartslag erin.
In de loop van de ochtend breidde dat uit naar de hele achterkant van mijn rechter dijbeen.

Hoera, weer een ontsteking. Ja, ik herken dat gevoel nu wel na talloze ontstekingen.
Maar om nu al stoned op mijn werk aan te komen zag ik dan ook weer niet zitten.
Ik had het nu voor elkaar gekregen om de afgelopen drie weken zonder enige vorm van pijnstillers door te komen. Dat voelde op zich ook wel weer eens goed, gewoon helemaal mezelf zijn zonder de invloed van verdovende middelen.
Voor de zekerheid had ik toch maar iets meegenomen naar mijn werk.
Nou dat was maar goed ook. Zwaar kreupel strompelde ik bij aankomst de gang door die plotseling 5x zo lang leek als anders. Onderweg in de gang kreeg ik al de nodige reacties op mijn kneuzen strompelgang.
Halverwegen moest ik eventjes uitblazen. Het ging gewoon even niet meer. Na een paar seconden bijtrekken weer verder en jawel, ik haalde de afdeling waar ik moet werken toch nog.
Vlak voordat ik naar binnen wil gaan kom ik mijn jobcoach tegen.
"Wat loop jij slecht!", zegt ze heel direct. Tja, ik heb een ontsteking in mijn bil en dijbeen.
"Jezus joh, wat kom je doen dan? Ga lekker naar huis!"
Thuis doet het echt niet minder pijn hoor! En hier heb ik aanspraak en afleiding, dus laat mij maar schuiven.

In de pauze haal ik met moeite de kantine, ondanks dat mijn pretpil inmiddels al werkt. Die had ik vrij vlot na aankomst toch maar ingenomen want verdomme, nog een hele middag vol op die ontsteking zitten leek me toch niet echt een prettig vooruitzicht. Om een vage reden wilde die pijnstiller toch niet precies werken zoals ik gewend ben.
Oh, pret had ik wel weer hoor, maar ik stikte nog steeds van de pijn en functioneren wilde de handel ook niet echt.
Maar ik heb de dag vol gemaakt en morgen (inmiddels vandaag want stiekem is het inmiddels twaalf uur geweest en al vrijdag) ben ik lekker vrij.
Vier dagen op rij nog wel, want maandag is het natuurlijk pasen en dan is het bedrijf dicht.
Ik heb dus een heel lang weekend om bij te trekken en dan dinsdag weer met frisse moed er tegenaan.

29
nov 11

Het gezicht van EDS

Voor hen die net als ik van horror houden, adviseer ik om vooral omlaag te scrollen naar de foto. Voor hen met een zwakke maag... nou ja, niet dus.

Inmiddels heb ik 3 nachten niet meer geslapen. Echt geen minuut dus. Ik ben nu bezig met mijn 4e dag ik waaktoestand en ik moet zeggen dat ik mezelf nog behoorlijk helder vind voor iemand met zoveel chronisch slaap tekort.
Afgelopen nacht om kwart over twaalf kwam ik tot de conclusie dat mijn gezicht aan de linkerkant er niet beter op werd, de pijn echt misselijkmakend was en ik weer een nacht zonder slaap tegemoet zou gaan.
Ik besloot dus om op advies van de arts van de huisartsenpost die me eerder op de avond al gezien had, om toch nog maar even te bellen.
De nacht was blijkbaar overgenomen door een andere arts en ik kreeg de daarbij behorende assistente aan de lijn.
Met deze dame had ik al eens eerder te maken gehad. Toen had ze me uit zitten foeteren dat ik best mijn eigen huisarts had kunnen bellen overdag en ook nu was ze niet in een betere bui dan toen.

"U bent vanavond al op de huisartsenpost geweest zie ik hier staan en u heeft antibiotica voorgeschreven gekregen en te horen gekregen dat u morgenochtend vroeg de poli van de kaakchirurg moet bellen!", liet ze me weten op verwijtende toon.
Ja, dat weet ik! En de arts die ik vanavond gezien heb liet me zelf weten dat als de pijn erger zou worden, dat ik niet moest schromen om terug te bellen. Dus hierbij... ik kan zo onmogelijk slapen, de pijn is niet te harden en de zwelling is nog weer verder toegenomen.
"Daar kan de dokter toch ook niets aan doen nu, alleen pijnstillers voorschrijven maar die heeft u al. Ik zie dus het nut niet om hem te storen en om 8 uur moet u toch de kaakchirurg bellen."
Ik heb geen idee wat de dokter voor me kan doen, maar ik weet wel dat een assistente niet de beslissing kan maken of de pijn bij mij erg genoeg of niet erg genoeg is om de dokter te storen.
"Nou, ik bel hem wel en binnen een kwartier belt hij u wel terug. Goedenacht verder.", en nijdig hangt ze de telefoon op.

Dertien minuten later gaat de telefoon en krijg ik de dienstdoende arts aan de lijn. Ook hij weet me te vertellen niets voor me te kunnen betekenen aangezien ik al antibiotica heb gekregen.
"Neemt u nog maar een Brufen bruis van 600 mg en 1000 mg paracetamol. Dat geeft samen een zeer sterke pijnstilling. Ik hoop dat u vannacht dan nog een beetje kunt slapen en sterkte morgen bij de kaakchirurg."
Die zeer sterke pijnstillende werking viel dus zwaar tegen. Geen minuut kunnen slapen en de hele nacht badend in het zweet liggen woelen in bed.

Vanmorgen bel ik de poli van de kaakchirurg en ik kon pas om 11:45 daar terecht.
Manlief was gewoon naar zijn werk gegaan want als hij zijn baan wil behouden kan hij niet iedere keer als ik piep vrij nemen. Ik had een smak geld in mijn hand gedrukt gekregen en de opdracht om maar een taxi te bellen.
Om het maar even zwak uit te drukken... ik was NIET blij met dat besluit. Ik had geen idee wat die kaakchirurg kon gaan doen en wie weet hoe ik dat ziekenhuis zou verlaten.

Als ik in de taxi stap kijkt de chauffeur me met een vertrokken gezicht aan.
"Ai, richting ziekenhuis neem ik aan?"
Nee, terug naar de boks club want het loopt niet erg symmetrisch nu.
"Zo, je humor ben je duidelijk nog niet kwijt. Doet dat geen pijn joh?"
Ja, nu je het zegt... doe toch maar een ritje ziekenhuis dan.

Om half 12 kwam ik al aan in het ziekenhuis en binnen 5 minuten waren er al foto's gemaakt en kon ik doorlopen naar de kaakchirurg.  Die bekijkt de foto's en ik geef hem de gegevens van de tandarts die ik zondag had bezocht en van hem had meegekregen.
De smoelensmid staat voor een raadsel. De ontsteking van de wortelpunt is verdwenen, alsmede het abces.
Wel blijken aan de linkerkant van mijn gezicht alle spieren en zenuwen ontstoken te zijn maar dit lijkt los te staan van de ontsteking die ik heb gehad in mijn kies.
Ik zucht een keer diep en mopper dat het de laatste tijd wel heel erg vaak raak is met ontstekingen bij me.
"Heeft u dit al eerder gehad dan?", vraag de kiezenkrakerT.
Nou nee, niet dit precies. Ik heb de afgelopen maanden alleen al talloze ontstekingen in mijn armen gehad ten gevolge van het Ehlers-Danlos Syndroom.
"Eén momentje..." zegt de kaakworstelaar en verdwijnt naar de telefoon en belt iemand op.
Als hij terug komt weet hij me te vertellen dat mijn hyperactieve hamster imitatie precies in het plaatje past van EDS.
"Met de ontsteking van die wortelpunt en de daarop gevolgde behandeling zijn de zenuwen en spieren in de linkerkant van uw gezicht overprikkelt, of zelfs overbelast geraakt. Doordat u EDS heeft, hebben die zenuwen en spieren daar op gereageerd met een nogal heftige ontstekingsreactie.
Het goede nieuws is dat de oorspronkelijke ontsteking verdwenen is. Het slechte nieuws is dat deze ontsteking niet zo snel en makkelijk te behandelen is. We kunnen nu eenmaal niet uw halve gezicht opensnijden om de pus eruit te laten lopen.
Maar u heeft een behoorlijk heftige antibiotica kuur gekregen en die moet het probleem wel aan kunnen pakken. Het duurt alleen langer dan u waarschijnlijk had gehoopt."

Om kort te gaan, ik moet de kuur gewoon af maken, rust houden maar vooral NIET horizontaal gaan liggen omdat de druk in mijn hoofd dan oploopt en dit verdere ontstekingen stimuleert. Pas maandag mag ik naar de tandarts om het gat in mijn kies dicht te laten maken. Al zou ik willen, geen tandarts die er nu bij kan aangezien mijn mond maar hooguit een centimeter open kan.
Als de zwelling nog verder doorzet en zich verspreid naar de rechterkant van mijn gezicht of zelfs mijn hals in gaat, moet ik onmiddellijk bellen want dan kan het echt gevaarlijk worden. Ook bij ademhalingsproblemen moet ik gelijk bellen.
Donderdag moet de zwelling merkbaar afgenomen zijn, zo niet dan moet ik ook weer bellen.

Ik ben net thuis als de voordeur opengaat en manlief binnen komt stappen.
Hij had op zijn werk verteld dat ik eruit zie als een hamster en naar het ziekenhuis moest. Vervolgens werd hem voorgesteld om dan maar naar huis te gaan, zolang hij maar bereikbaar is via de pc.
Dan breekt de opgelopen spanning een beetje bij me en ik laat een paar tranen lopen als ik mijn verhaal doe wat ik te horen heb gekregen bij de kaakchirurg.

Is dit dus mijn toekomst? Ontsteking op ontsteking omdat dat EDS blijkbaar heeft besloten om in overdrive te gaan en bij het minst geringe naast alle ontwrichtingen dus ook ontstekingen zal blijven veroorzaken?

Maar hé, look on the bright side. Botox is een lachertje vergeleken bij wat ik heb.
Dochterlief wist me vanmorgen al te vertellen: "He mam, moet je zo houden! Nu heb je in ieder geval aan één kant van je gezicht geen rimpels meer!"
We hebben er smakelijk om gelachen. Okay, bij mij zag het er uit als een scene uit een slechte horrorfilm, maar ik heb erom gelachen!
Het bewijs lever ik hieronder mee. Ja, het moet wel degelijk doorgaan voor lachen, en mijn dochter heeft het voor het nageslacht vereeuwigd.
Dus nogmaals, niet voor mensen met een zwakke maag maar geef toe... ik ben best sexy!
Iedere hamster zou bij het aanzien van deze kop jaloers zijn molentje in vliegen om de frustraties van zich af te rennen.

28
nov 11

Niet grappig meer

Het leek aardig de goede kant op te gaan met de ontsteking van mijn kies.
Nadat gisteren voor de 2e keer het abces open gesneden was en de kies open geboord is het abces niet terug gekomen.
Ja, dat gehemelte is gevoelig, logisch ook als ze het half opengesneden hebben en flink aan het duwen zijn geweest.
Vannacht geen minuut geslapen... voor de 2e nacht op rij. Ik bleef ondanks pijnstillers toch flink wat pijn houden maar vanmorgen zag het er allemaal redelijk goed uit dus ik ben vanmiddag met wederom een pijnstiller toch gewoon gaan werken.

Tegen 15:00 uur kreeg ik de eerste vragen waarom ik zo stil was. Tja, niet mijn gebruikelijke gein schoppen. Ik probeerde me te concentreren op andere dingen dan de pijn en bleef als het ware aan het hyper focussen op het werk. Maar de pijnstiller was uitgewerkt, veel te snel en geen idee waarom. Hoe dan ook, de pijn was niet grappig meer en ik had steeds meer moeite om het te negeren.
Om half 4 vroeg de eerste collega wat ik mankeerde want ik had een wat scheef gezicht. "Je wang lijkt wat dik. Heb je klappen gehad?" Nee, geen klappen. Wel flink mishandeld bij de weekend tandarts wegens een abces.

Eenmaal thuis, zo tegen vijven keek ik voortdurend tegen de bovenkant van mijn wang aan en in een paar uur tijd zwol de linkerkant van mijn gezicht enorm op.
Om 20:30 uur zat ik dus voor de verandering maar weer eens op de huisartsenpost.
Ik begrijp het niet, die kies is open dus de troep kan eruit. Dat abces is niet terug gekomen en nu heb ik een heel dik gezicht aan één kant?
Nu blijkt de ontsteking verplaatst te zijn naar mijn wang! Het gehele wangweefsel voelt aan als een massieve bal maar daar kun je niet even het mes in zetten en de pus uit laten lopen want zo blijkt dat niet te werken bij wangweefsel.

Spreken doet pijn! Want daarbij gebruik je spieren in je gezicht en wang die dus klem zitten en zwaar geïrriteerd, zo niet ook ontstoken zijn. Door het gewicht van het ontstoken weefsel trekt mijn mond scheef alsof ik zojuist een herseninfarct of hersenbloeding heb gehad.
De druk op mijn oogbol loopt op en ik heb koorts.
Ik heb nu dus wel antibiotica voorgeschreven gekregen en moet morgenochtend om 8 uur de poli van de kaakchirurg bellen om zo snel mogelijk morgenochtend daar langs te gaan.
Manlief kan geen vrij nemen dus ik zal een taxi moeten pakken en mezelf maar redden. Daar zie ik tegenop. Geen idee wat die kaakchirurg gaat doen en dan niemand bij je hebben voor de morele steun lijkt me niet prettig.
Mocht de pijn voor die tijd echt ondraaglijk worden, moet ik toch de huisartsenpost weer bellen maar mij kennende... ik kan nogal wat pijn verdragen dus dat zal niet zomaar gebeuren.

En nee, ik voeg geen foto bij. Ik schaam me dood. Ik zie eruit als het monster van Frankenstein en mooi dat ik me morgen ziek meld op het werk. Zo wil ik mijn collega's niet onder ogen komen. Als ik morgen mijn linkeroog tenminste nog open kan krijgen want als het zwellen in dit tempo doorgaat, zit die morgen potdicht.

Damn, het zit me niet mee. Maar hé, als iedereen een bepaalde portie ellende te verduren krijgt in het leven, dan moet ik er toch binnen een paar jaar wel doorheen zijn en kan het niet anders dat het geluk me toe blijft stralen.
Dat wacht ik dus rustig af. Ik heb geduld... maar niet echt heel erg veel meer.

27
nov 11

Kiespijn

Ik ben niet bang voor de tandarts. Nooit geweest ook, ondanks zeer negatieve ervaringen vroeger met de schooltandarts.
Het zal mede zo zijn omdat ik altijd al veel pijn heb kunnen verdragen en de wetenschap dat ook pijnlijke behandelingen toch altijd maar van tijdelijke aard zijn.
Eenmaal verlost van de heks, want de schooltandarts was een vrouw met de zeer toepasselijke naam mevrouw Snoep, ben ik dan ook altijd zonder angst en bijna fluitend ieder half jaar voor controle naar onze vaste tandarts gegaan.
Tot anderhalf jaar geleden dan, want toen ging de beste man met pensioen.

Daar baalde ik van, echt waar! Ik had een klik met die man. Welke tandarts heeft ooit de moeite genomen om naar zijn patiënten toe te komen? Hij dus wel!
Ik zal het nooit vergeten. Ik was 16 jaar en lag in het ziekenhuis wegens wederom een flinke operatie aan mijn onderbeen toen tijdens het nuttigen van een boterham met een plak hard vet wat voor kaas door moest gaan, een vulling uit mijn kies viel.
Nu was er in het ziekenhuis ook best een tandarts aanwezig die dit klusje even had kunnen fixen, maar vrij fel liet ik weten dat er niemand anders aan mijn gebit mocht komen dan mijn eigen tandarts.
Dus mijn moeder belde hem op met dit verhaal. Hij voelde zich hierdoor blijkbaar gevleid en kwam nog diezelfde dag opdraven met een grote fruitmand, een tas vol weekbladen en voorzag mijn gehavende kies van een noodvulling.

Maar helaas, zoals ik reeds vermeldde is er anderhalf jaar geleden een einde aan gekomen toen hij met pensioen ging.
Bij de eerste volgende halfjaarlijkse controle kwamen we tot de ontdekking dat onze nieuwe tandarts een vrouw was.
Eentje met een tamelijk zwaar Duits accent.
Eenmaal in de stoel waande ik me op slag terug bij de schooltandarts want ook deze dame bleek voor haar eigen werk te zorgen. Met grof geweld hakte, prikte en pulkte ze er op los met dat verdomde haakje.
Had ik de afgelopen 20 jaar nooit meer iets gemankeerd bij de controles, ik wist zeker dat dit het einde betekende van deze recordpoging.
Op weg naar huis maakte ik dit dan ook zeer duidelijk aan mijn man.
"Ik wil een andere tandarts! Dat kreng peurt net zo lang door totdat ze de gaten in je gebit heeft gemaakt, dan weet ze tenminste zeker dat er over een half jaar voldoende werk voor haar is."
Mijn man vond dat ik overdreef en wilde haar voorlopig een kans geven. Bij een volgende controle moest ik voor ik in de stoel ging liggen gewoon alvast zeggen dat ik dat gepeuter niet op prijs stel.

Er ging een half jaar voorbij en ik had bij een kies waar ze verwoed in had zitten hakken, een zeurende pijn. Ik gaf dit bij de controle dan ook keurig aan.
"Ziet er keurig oit hoor. Ein bietsje tandshjteen mah das haal iek wel weg." Sprak ze in zwaar gebroken Nederlands.
Onder het verwijderen van het tandsteen kletst ze vrolijk met de assistente en kijkt zelfs naar haar op terwijl ze dus in mijn bakkes zit te raggen! RATS, een enorme strook tandvlees scheurt ze achter mijn ondertanden weg maar er kan nog geen sorry bij haar vanaf.
Ik ben pissed, en niet zo'n klein beetje ook. Maar een andere tandarts? Neuh... dat vond manlief niet echt nodig. Ze had immers niet meer met dat haakje zitten peuren?

Weer een half jaar laten gaan we weer voor controle en een andere tandarts verwelkomt ons. De betreffende dame is er niet langer. HOERA! Ondertussen is die kies waarover ik een half jaar daarvoor klaagde dat ik er een zeurende pijn heb, zeker weten kapot. Ik voel met mijn tong duidelijk een gat zitten.
En jawel hoor! De halve kies blijkt al weggerot te zijn en er moet wel heel erg diep geboord worden om de boel weer fatsoenlijk te krijgen.
Geeft niet! Eindelijk een tandarts die het probleem dus wel ziet!
Na de behandeling houd ik echter pijn. Meer zelfs dan voordat deze werd gevuld.
Maar goed, uit een ver verleden kon ik me nog herinneren dat een nieuwe vulling nog weleens een poosje voor overgevoeligheid voor kou bijvoorbeeld kan zorgen, dus echt veel zorgen maak ik me er niet over.

Gisteren echter begon er naast die kies, die plotseling wel voor erg veel pijn zorgde, een enorme zwelling te komen.
Verdomme, dacht ik nog. Waarom heb ik zulke geintjes nou toch altijd in het weekend of de avonduren?
Nou ja, kan wel wachten tot maandag en dan bel ik de tandarts wel.
Maar vanmorgen kom ik uit bed en is de zwelling zo groot geworden dat mijn tong bijna niet meer in mijn mond past!
Praten klinkt alsof ik zwaar dronken ben en eten kan ik al helemaal niet meer! De hele linkerkant van mijn gehemelte is zo gezwollen dat het gelijk staat aan de kauwvlakken van mijn kiezen!
Ok, dit kan dus echt niet wachten tot maandag. Bovendien is de pijn echt onvoorstelbaar. De tranen blijven maar stromen ondanks dat ik niet huil.
Ik bel de dienstdoende weekendtandarts en we kunnen komen.
Of ik een identiteitsbewijs mee wil nemen en wel gelijk cash af wil rekenen. Pfffffff, dat moet dan maar.

Eenmaal in de stoel lijkt het de tandarts verstandig als hij de boel eerst even een beetje verdoofd.
"Gezien de enorme zwelling die er al zit kan dit jammer genoeg wel erg gevoelig zijn omdat er dan nog meer vloeistof in gespoten wordt."
Nou, dat heb ik geweten ja. Dat prikken op zich voelde ik niet, maar toen hij eenmaal begon in te spuiten had ik het gevoel dat mijn kiezen en zelfs mijn oogbol naar buiten gedrukt werden.
Zodra hij klaar is met inspuiten wacht hij niet eens fatsoenlijk tot de verdoving werk maar zet vrolijk het mes in het enorme gezwel.
Kreunend, maar zeker niet van genot, onderga ik dit ritueel en voel een enorme opluchting zodra de gigantische druk van de zwelling afneemt. De assistente zuigt direct de troep af die eruit komt gespoten maar kan de enorme lucht van pure verrotting helaas niet wegnemen.
"Nou nou, daar komt nogal wat uit", meld de tandarts luchtig, terwijl hij blijkbaar totaal geen last heeft van de gigantische stank die mijn mond uit komt walmen.

Ik krijg opdracht om regelmatig met mijn tong of een vinger de betreffende plaats te masseren zodat achtergebleven etter eruit kan.
Mijn man rekent af en enigszins opgelucht vertrekken we richting huis. Maar halverwege de rit naar huis komt de hevige pijn terug en als ik driftig aan het masseren ga, komt er niets, zelfs geen drupje bloed meer naar buiten.
Sterker nog, de zwelling neemt weer toe.
Eenmaal thuis neem ik een flinke pijnstiller die volgens de tandarts nu echt wel moest gaan werken maar wederom blijven mijn ogen tranen en de pijn is vreselijk.
Mijn hele linkerkant van mijn gezicht doet inmiddels pijn en het lijkt zelfs alsof de kiezen aan de onderkant pijn doen.
Na een half uur thuis te zijn geweest blijkt de zwelling nog groter te zijn dan voordat ik naar de tandarts ging en ik krijg die opengesneden wond met geen geweld meer open.
Dus maar weer bellen en gelukkig mogen we gelijk terugkomen.

Ik stel voor om die klote kies er maar gewoon uit te trekken. Maar nee, dat vond hij zonde.
"Ik boor die kies open zodat de troep eruit kan. Het is een wortelpunt ontsteking en via de opening in de kies kan de rommel er dan alsnog uit. De zwelling maak ik ook wel weer open."
Zonder zich verder nog ergens druk om te maken zet hij zo het mes weer in die inmiddels absoluut onverdoofde bakkes van me. Pus en bloed spuiten mijn keel in en de assistente zuigt direct de rommel weer weg.
Weer die stank van een rottend lijk en als hij de kies open boort en met een dingetje de wortel in gaat, heb ik ernstig moeite om in de stoel te blijven liggen zodra hij de zenuw raakt en bleek de stank nog veel erger te kunnen.
Minuten lang is hij bezig met spoelen, pus eruit drukken en nog meer spoelen.

Morgen moet ik mijn eigen tandarts bellen om een afspraak te maken voor later in de week. Eerst moet alle troep eruit voordat ze die kies weer dicht kunnen maken, maar ik moet er geen weken mee wachten natuurlijk.
Ondertussen lijkt geen pijnstiller te werken en heb ik nog steeds gruwelijke pijn in de hele linkerkant van mijn gezicht.
Maar de zwelling is stukken minder! Hij heeft het nu dusdanig ver open gesneden dat ik zelfs met lichte druk, hoe pijnlijk dit ook is, toch de nog steeds stinkende bloederige massa eruit kan drukken.

Noem mij maar bevooroordeeld en het zal allemaal best wel toeval zijn, maar ik laat NOOIT meer een vrouwelijke tandarts aan mijn gebit komen. Want dat dit probleem is ontstaan met dank aan die Duitse bitch is voor mij zeker!