3
nov 11

Drugs probleem

Ja ik heb een drugs probleem. Of eigenlijk... ik heb een probleem met drugs.
Als sinds afgelopen vrijdagavond ben ik voortdurend stoned.
Was de pijn in mijn onderarm eigenlijk niet echt helemaal meer verdwenen sinds de laatste peesontsteking, het begon zich echter uit te breiden vorige week.
Maar ach, ik had vakantie en dacht dat met wat extra rust de boel wel weer voorbij zou gaan.

Afgelopen vrijdag had ik alleen inmiddels niet meer uitsluitend pijn in mijn linkerarm. Ook mijn nek, schouders en rug zaten aan de linkerkant volledig vast, voelde gloeiend heet aan en voelde volgens man en kinderen aan alsof ik van beton gemaakt was.
Diezelfde avond zat ik dus wederom op de huisartsenpost nadat ik aan de telefoon een uitbrander van de assistente had gekregen dat de huisartsenpost uitsluitend bedoelt is voor noodgevallen en ik dus eigenlijk gewoon naar mijn eigen huisarts had moeten gaan. Ik had immers al weken pijn dus er was geen sprake van een noodgeval.

Tja, heeft ze theoretisch natuurlijk helemaal gelijk in, ware het niet dat manlief overdag werkt en zoals ik hier al vaker vermeld heb, al een levensgroot risico loopt dat in mei zijn jaarcontract niet meer verlengd gaat worden omdat hij zo verrotte vaak  vrij moet nemen om met mij naar een dokter, ziekenhuis, fysiotherapeut of het handenteam te gaan.
Bij gebrek aan vrije dagen doen we dit hele jaar dit soort bezoekjes al op eigen kosten want die uren worden natuurlijk wel gewoon van zijn salaris ingehouden. Bovendien zijn ze er niet bijzonder gelukkig mee op zijn werk dat hij zo vaak veel later op zijn werk aankomt of uren eerder richting huis vertrekt.
Tegen de tijd dat manlief thuis was en ik dus een dokter kon bellen, was de praktijk van mijn eigen huisarts al lang en breed dicht.  Dus na een stevige uitval van de assistente kon ik dan toch op vrijdagavond terecht bij de huisartsenpost voor noodgevallen.

De dienstdoende arts had niet lang nodig om vast te stellen dat het weer goed mis is.
Ik had al dagenlang en nog enkele uren voor vertrek naar hem toe, Diclofenac geslikt maar ondanks dat dit toch een stevige pijnstiller zou moeten zijn die ook een ontsteking remmende werking heeft, had ik het gevoel dat het glas water waarmee ik die tablet inneem evenveel effect had als de pil zelf. Totaal niets dus!
Ook dubbele porties Brufen bruis à 600 mg per stuk hadden geen enkele invloed gehad op de pijn en ik voelde me tamelijk wanhopig inmiddels.
Ik kreeg dit keer Tramadol voorgeschreven. Ondanks dat ik al Diclofenac had geslikt mocht ik bij thuiskomst gelijk een capsule Tramadol nemen en dit 10 dagen lang, 3x daags volhouden.

En ja hoor, net als bij de morfine leef ik in een soort waas. Inmiddels dus al 6 dagen ben ik onafgebroken stoned.
Iedere 8 uur neem ik een capsule.  Wat alleen wel jammer is, na een uurtje of 5 à 6 komt de pijn weer terug maar die waas verdwijnt niet. Kortom, 3x per dag maak ik zo'n 2 tot 3 uur mee waarin ik nog steeds zo traag als dikke stront ben, tamelijk van de wereld als het aankomt op concentratievermogen en met pupilletjes zo klein als speldenprikjes waardoor je ook overdag het idee hebt dat het schemerdonker is, maar ondanks dat heb ik dan toch veel pijn!
De resterende uren voel ik gelukkig geen pijn maar ben dan ook zo zwaar verdoofd dat ik niet veel anders kan doen dan slapen slapen en nog eens slapen. Zo'n 15 uur per etmaal breng ik slapende door.
En om heel eerlijk te zijn, kan ik nu niet zeggen dat er verbetering in de hele situatie zit.
Sterker nog, mijn linker heup en been beginnen nu ook te klieren. Mijn hele linkerkant lijkt verrot of zo.

Morgen dus maar eens kijken of ik een afspraak met de huisarts kan maken vlak voor 17:00 uur. Kan het alleen eerder op de dag, dan moet ik toch het weekend maar weer door zien te komen want manlief kan simpelweg niet WEER vrij nemen om even met me naar de huisarts toe te gaan.
Ik ben het alleen zo beu om continu in die waas te leven en vast te stellen dat er dus ook nog geen verbetering in zit.
Ik heb het gevoel dat ik naast de controle over mijn lichaam, ook de controle over mijn geest kwijt raak zolang ik zo onder de verdovende middelen zit. En als ik ergens de pest aan heb, dan is het wel aan het verliezen van de controle over mezelf.

Ik zou een verdomde slechte junk zijn volgens mij.
Maar ach, ik heb weer hele andere talenten.



14
sep 11

Overbelast

Poging nummer 6 om een blog te schrijven over de afgelopen dagen. Ik blijf maar wissen en opnieuw beginnen.
Valt niet mee om helder te blijven met een kadaver vol morfine.

Ja, het is weer zo ver. Dit is al de 3e keer in een jaar tijd geloof ik dat ik aan de verdovende middelen zit, al worden ze iedere keer keurig voorgeschreven door een arts. Zo zachtjes aan begin ik me een junkie te voelen al gebruik ik nooit langer dan een week die rommel.

Vorige week donderdag geloof ik, kreeg ik een zeurende pijn in mijn linkerarm, vlakbij de elleboog.
Op zich vond ik dat niet zo vreemd. Met het werk op de sociale werkplaats moest ik immers handelingen verrichten die niet in mijn dagelijkse routine liggen. Ik heb tenminste thuis nooit 4 uur lang dozen in elkaar gezet.
Zal wel spierpijn zijn dacht ik.
De dag erop zeurde het vrolijk door en aangezien ik één zeur wel genoeg vond, besloot ik het te negeren.
Op het werk waren de dozen inmiddels ingewisseld voor stickers plakken dus ik dacht dat de spierpijn vanzelf wel zou verdwijnen.

In het weekend mezelf rustig gehouden maar in plaats van langzaam verdwijnen werd de pijn er niet beter op, maar niet erger ook dus ach... gewoon geen aandacht aan schenken.
Maandag weer gewoon gaan werken en weinig problemen ondervonden op dat moment zelf. Maar eenmaal thuis kwam het weer opzetten. Met het uur werd het erger en 's avonds om 20:00 uur kon ik mijn arm niet meer bewegen, niets meer oppakken en als je mijn arm aanraakte op de betreffende plek, schoot er een felle pijnscheut van mijn elleboog richting mijn hand die mijn vingertoppen deed tintelen. Alsof er een stroomstoot doorheen schoot, zo voelde het.

Dat kwam me bekend voor, dat gevoel. Dit heb ik immers eerder meegemaakt. Toen bleek het een pees ontsteking te zijn.
Op deze manier kon ik zeker weten niet gaan slapen, die ervaring had ik immers ook al. Dus dan maar even bellen naar de huisartsenpost en mijn verhaal gedaan. Ik kon gelijk langs komen.

Manlief en ik dus richting het ziekenhuis, waar de huisartsenpost gevestigd is.
De dienstdoende arts begon zijn gebruikelijk portie voelen en knijpen in mijn arm na mijn verhaal te hebben gedaan.
Ik kon de onvoorstelbare neiging om te gaan slaan onderdrukken maar mijn reacties waren genoeg om duidelijk te maken waar de pijn zat.

(dokter knijpt precies op de juiste plaats)
Aaaaaaah (arm wegtrekt) Dat doet dus gruwelijk veel pijn!
"Doet het hier ook pijn?" (knijpt elders in arm)
Nee daar niet, alleen als je hier aanraakt. (wijzend op de pees die de onderarm spier aan de elleboog hecht)
"Hier dus wel..." (knijpt op de pijnlijke plek)
AU! Ja, daar wel!
"Hier ook nog?"
Nee daar niet.
"Okay, het is dus echt gelokaliseerd op die plek." (knijpt weer in de pees)
AUAU! JA, nog steeds daar ja! (hevig geïrriteerd raakt)
"Tja, dat lijkt me duidelijk."  (port er nog eens)
Autsssssjjjjj (diepe zucht slaakt)

En ja hoor, ik had niet anders verwacht maar ik blijk dus weer een peesontsteking te hebben.
Komt nogal eens voor bij overbelasting en overbelast raken doe ik al erg snel.
Medicijnen worden voorgeschreven en manlief en ik vertrekken richting apotheek.
Diezelfde avond neem ik de eerste dosis in en na een uur en 25 minuten zakt de pijn merkbaar weg en voel ik mezelf weg drijven in die dromerige toestand die inmiddels al vertrouwd zou moeten worden, maar het nog steeds niet is.
Ik ben high, en niet zo'n klein beetje ook.

Op twitter kan ik na verloop van tijd de tweets niet meer uit elkaar houden, kan verhaallijnen niet meer volgen en de muziek van Kamelot die door de koptelefoon bij me binnen knalt is hypnotiserend mooi.
Als ik mijn ogen praktisch niet meer open kan houden vertrek ik naar bed waar ik vervolgens bijna comateus diep in slaap val om pas de volgende ochtend wakker te worden van de wekker.

Als ik een half uur uit bed ben is de morfine uitgewerkt en stik ik weer van de pijn. Ik neem dus maar weer een pil en bel zodra die werkt naar de sociale werkplaats met de vraag wat nu wijsheid is.
Ik heb onder invloed van die pil immers nergens last van! Alleen ben ik verre van helder en moet hoe dan ook mijn linkerarm proberen te ontzien.
We spreken toch maar af dat het verstandiger is voor me om thuis te blijven aangezien ze op het moment toch geen administratief werk voor me hebben. Dan zou ik daar ook alleen maar aanwezig zijn en verder niet.
Het blijkt een verstandige keus te zijn geweest want de rest van de dag heb ik praktisch alleen maar geslapen.

Heerlijk hoor, om weer te ervaren hoe het voelt om geen pijn te hebben. Jammer dat je zo raar gaat doen van dat spul.
Als ik 's middags even op twitter aanwezig ben en besluit om een peukje te roken merk ik plotseling dat ik al twee brandende shagjes in de asbak heb liggen terwijl ik nummer drie zit te draaien en aan wil steken.
Ik ga zes keer naar de keuken om iets te doen waarvan ik bij aankomst niet meer weet wat ik ook alweer ging doen.
Ik probeer een shagje aan te steken met een andere net gedraaide peuk die dus ook nog niet brand. Zit je rustig een volle minuut als een idioot te zuigen maar het kreng gaat maar niet branden en vervolgens zit je schaapachtig jezelf uit te lachen.
Na een toiletbezoek krijg ik met geen geweld mijn broek opgehesen en als ik deze dan maar driftig uit doe om te kijken wat er nu zo mis is aan dat kreng, blijk ik simpelweg vergeten te zijn om mijn onderbroek op te hijsen.
Kom bij het naar bed gaan tot de ontdekking dat ik mijn hele onderbroek dan maar uit heb gelaten blijkbaar, want die is niet meer terug te vinden, maar kan me niet herinneren deze uit gedaan te hebben.
Als ik plotseling een andere richting uit wil kijken lijkt het beeld te vervagen en in slow motion achter me aan te komen.
Ik schenk een glas cola in, zet de fles weg en kan ineens de juiste letters niet meer typen en als ik nog eens kijk, blijkt een vinger ontwricht te zijn. In plaats van hem te zetten, blijf ik er een poosje geboeid naar kijken want hé, het beeld komt niet overeen met wat ik voel. Dit hoort toch pijn te doen? Ik probeer nog een paar letters te typen en kom dan pas tot de conclusie dat ik misschien eerst die vinger terug moet zetten en dat gaat dan ook zonder veel moeite en zonder een spoortje van iets wat ook maar lijkt op pijn. Het voelt alleen vreemd. Een ander woord kan ik er ook niet voor vinden.
Alsof je toekijkt bij een ander. Of zoals je in een droom weleens bijna los van jezelf alles kan observeren zonder er emotioneel bij betrokken te zijn. Zo voelde het!

Lang leve de morfine. Aankomend weekend afbouwen en maandag weer helder terug naar het werk.
Iemand nog een wedje leggen hoe lang het nu gaat duren voordat de volgende ontsteking de kop opsteekt?
Ik heb een weekje vrij gehouden speciaal voor die gelegenheid in de 3e week van maart 2015. Dan weten jullie dat maar alvast.