3
aug 12

Zomaar een ochtend

Ik slaap slecht, dat is inmiddels vrij algemeen bekend. Maar het lijkt de goede kant op te gaan nu ik beetje bij beetje in ieder geval wat stress kwijtraak.
De pittige pijnstillers die ik voorgeschreven heb gekregen van de huisarts hadden me duf genoeg moeten maken om alsnog te kunnen slapen. En oh ja... trippen doe ik wel van dat spul, maar het had bij mij de vreemde bijwerking dat ik er slaapstoornissen door kreeg waardoor ik helemaal niet meer sliep.
Sinds een paar dagen ben ik dus iedere keer 's middags zo stoned als een garnaal maar neem 's avonds niets meer in.
Zo heb ik toch een hele middag geen pijn en verstoord het 's avonds niet mijn toch al niet al te beste slaapritme.

Dat blijkt nu te werken! Ik heb geslapen als een os!
Waarom als een os vraag ik me nu ineens af. Slapen ossen zoveel beter dan pak 'em beet... olifanten?
Okay, daar gaat het nu niet om. Waar was ik gebleven?
Oh ja... slapen. Ik ben vannacht in slaap gevallen. Ruim voor mijn gebruikelijke tijdstip want normaal val ik ergens tussen half 5 en 5 uur in de ochtend pas in slaap. De laatste keer dat ik vannacht op mijn horloge keek was om 3:14 uur en ik schat in dat ik uiterlijk om half 4 sliep.
Normaal word ik dan nog een aantal keren wakker omdat ik me omdraai en mezelf pijn doe en ga dan gelijk maar even plassen en zo. Je kan het maar gehad hebben, denk ik dan maar.
Maar vannacht... niet 1 keer wakker geworden!

Ik doe mijn ogen open, kijk hoe laat het is en tot mijn schrik was het 9:49 uur!!! En gelijk voel ik het al... oh jee... blaas in nood.
Ik sla het dekbed weg, slinger mijn benen uit bed en met een kreun die niet misplaatst zou zijn in een pornofilm kom ik overeind. Oh fuuuuuuuuuck wat moet ik plassen!!!
Ik graai naast me... op zoek naar mijn bekkenband en kan die blindelings vinden. Maar zodra ik dat ding om doe en aan probeer te trekken voel ik het al...
Dit gaat NIET werken. Als ik die band strak genoeg aantrek om daarna niet door mijn hoeven te zakken, pies ik ter plekke het bed vol.

Als een puber begin ik te giechelen. Ja muts, daar ga je dan met je goeie gedrag! Nu is het kiezen of delen.
In een flits overweeg ik serieus om op mijn knieën naast het bed te zakken en het gewoon op de vloer te laten lopen. Er ligt immers zeil hier, dat kun je wel weer dweilen straks.
Maar zodra ik op handen en knieën op de vloer zit bedenk ik me dat ik me op die manier ook wel naar de wc kan werken.
Ik kruip naar de trap, ga op mijn billen naar beneden en zie dat mijn huisgenote  al uit bed is en nergens te zien.
Mooi zo... zit ik hier ook niet schandelijk voor schut. Op handen en knieën werk ik mezelf de badkamer in en weet mezelf op de wc te krijgen.  Nog steeds schaapachtig lachend laat ik de handel lopen en er loopt een rilling over mijn rug van opluchting of zoiets.

Wat is piesen lekker! Als je heel erg nodig moet en je kan het eindelijk laten lopen... ik zweer het, het is een waar genot!
Daar staan veel te weinig mensen bij stil. Ook van die heel gewone dingetjes moet je kunnen genieten.
Ik ben weer op dezelfde manier terug boven gekomen als ik naar beneden kwam en heb sindsdien braaf wat oefeningen gedaan. Ja, zelfs nu tijdens het typen! Ik kan dat namelijk! Dat is nog eens het ultieme multi-tasken nietwaar?
De bekkenband kan nu zonder gevaar voor het bed en de vloer alsnog aan zodat ik naar beneden kan om te ontbijten.
Daarna braaf weer een pil nemen en het de hele middag zwaar op een trippen zetten.
Dikke pret!
Maar eerst nog even roken en een glas cola light naar binnen werken.
Heel fout ja, ik weet het. Maar zo rol ik nu eenmaal het beste.

Een fijne dag nog verder!

 

5
jan 12

Nooit volwassen

Men zegt dat mannen nooit volwassen worden. Tja, misschien ben ik dan ook wel een man want ik ben minstens zo onvolwassen als mijn man en wil dat ook graag zo houden.

Er valt veel regen... erg veel regen.  En als het langdurig en vooral veel regent wil manlief altijd een stukje gaan rijden met de auto. Vonden we het vroeger al heel cool om met onze regenlaarsjes in diepe plassen te springen, met een auto kun je nog veel leukere effecten bereiken. En zoals we vroeger precies wisten waar de stoep wat verzakt was en waar dus leuke plassen kwamen te staan na een flinke regenbui, zo weten we nu heel goed welke stukken weg er blank komen te staan.

"Zullen we even een rondje gaan doen?", vraagt manlief terwijl hij me aankijkt met die typische schittering in zijn ogen.
"Is goed, zet jij de auto voor dan ga ik nog even naar de wc en trek mijn jas aan."
En daar gaan we dan, door de stromende regen in de auto, op zoek naar die speciale straten.
WHOESSSSJJJJJJ, klinkt het als hij door een plas aan de kant van de weg rijd en het water spuit meters weg onder de wielen vandaan. Als een stel kleuters zitten we giechelend in de auto.
"Wauw, dat was een goeie!"

Dan komen we bij een straat die over een lengte van minstens 6 meter helemaal blank staat. Vol concentratie geeft manlief gas en voert de snelheid op tot zo'n 35 km per uur terwijl hij aanstuurt op rechterkant van de weg, daar waar het meeste water staat.
Ik zie op de stoep naast de straat een man lopen met een klein hondje aan de lijn. De man draagt een lange donkere jas en houd een paraplu vast. Hij wandelt met een blik van 'ik heb een plu dus wie doet me wat' terwijl hij zijn hondje uitlaat.
In een flits besef ik dat de man precies naast de plas loopt.
Het lijkt alsof alles zich plotseling in slow motion afspeelt. Ik begin met waarschuwen en zeg "Ooooooooohhhhhhhhh shiiiiiiiiiit", precies op het moment dat mijn man nog een laatste kleine stuur correctie doet en vol de enorme plas in scheurt.
Ik zie de gezichtsuitdrukking van de wandelende man in een fractie van een seconde veranderen van de wie-doet-me-wat-blik naar een geschrokken OOOOOOOOOOOOOOOO-KUUUUUUUUUUUUUUUT-uitdrukking als hij beseft dat zijn paraplu niet gaat helpen tegen wat en aan komt.
Met een opspuitende golf waar een surfer alleen maar van kan dromen knalt de muur van water met een bloedgang onder de paraplu door, over de man met hondje.
Water wat hem zonder paraplu gemist zou hebben omdat het ruim over hem heen gespoten zou zijn, wordt opgevangen door de paraplu en klettert alsnog naar beneden over hem heen.

Echt, ik hou het niet meer. Uit alle macht probeer ik om niet in mijn broek te plassen van het lachen en de tranen schieten me in de ogen. Ook manlief giert het uit en als ik achterom kijk zie ik de zeiknatte man stil staan en in een soort van shock naar onze auto kijken terwijl we doorrijden, richting huis.

Nee, ik zal nooit volwassen worden. Dat wil ik niet eens!