8
aug 12

Gatverrrrrrrrrdamme!

Gisteren was het weer eens zo ver. Ik kwam mijn bed weer eens amper uit want mijn bekken zat weer niet goed.
Geen idee wat ik gedaan heb om het zo te krijgen maar dat weet ik eigenlijk zelden als ik spontaan weer eens iets ontwricht.
Nu heb ik al chronische bekkeninstabiliteit sinds ik kinderen kreeg en als je dan ook nog eens EDS hebt van het hypermobiele type, dan helpt dat niet erg mee om de handel op z'n plaats te houden.

Gisterenmorgen kon ik dus zittend douchen en mezelf verplaatsen was niet alleen vrijwel niet te doen maar ook nog eens bijzonder pijnlijk. Uiteindelijk heb ik gisteren dat bekken weer terug op z'n plaats gekregen op een manier die ik maar niet zal beschrijven. Laat ik het erbij houden dat het gepaard is gegaan met veel vloeken, schreeuwen en de nodige tranen.
Dat hele bekken heeft echter wel een gigantische opdonder gekregen en ik kan dus ook vandaag niet echt lopen en heb veel pijn. Maar hé, dit is niet voor het eerst dat het me overkomt en zal niet voor het laatst zijn ook.

Ik heb alleen ook nog een ander probleem. Ik heb een hardnekkige verslaving. Ja... ik rook.
Gisteren zag ik het al aankomen, mijn shag was bijna op. Wanhopig als ik was pakte ik 's middags de rollator en schuifelde de voordeur uit. Geld in de kontzak en vastberaden als een ware junk ging ik op weg naar de Lidl.  Ik schuifel het tuinpad af, blik op oneindig en verstand op nul. Gerookt moet er worden! Binnen 3 minuten heb ik de toch al snel 3 meter afgelegd naar het einde van het pad en draai ik de stoep op langs de straat als ik voel iets kraken in dat bekken.
Misselijk van de pijn sta ik daar te wachten tot die golf weer zakt want om nu je lunch op straat te deponeren staat ook zo slordig. En als het bloed weer terugkeert in mijn gezicht en mijn maag besluit om zich toch maar niet binnenste buiten te keren, draai ik me om en keer onverrichte zaken terug het huis in. Weer een illusie armer. Zelfs een hardnekkige verslaving blijkt geen match te zijn voor mijn aftakelende lichaam.

De hele dag heb ik meer vloei gerookt dan shag om het maar zo ver mogelijk uit te smeren over de dag totdat mijn huisgenote thuis zou komen.
"Wil jij even voor me naar de Lidl?", vraag ik haar met een blik waar een hond met gebrek aan aandacht niet voor onder zou doen. Ze kijkt me aan, lijkt haar tijd nogal te nemen om het één en ander af te wegen en knikt uiteindelijk instemmend als ze nog steeds twijfelachtig "eh.... ja?" zegt.
"Mijn shag is zo goed als helemaal op dus als jij even een voorraadje voor me wil halen ben ik je bijzonder dankbaar."
Weer die pauze. En dan komen de woorden die mijn verslaafde ziel doorsnijden.
"Dat kan ik niet. Ze geloven niet dat ik oud genoeg ben om shag mee te krijgen."
Verbijsterd kijk ik haar aan. Ja, ze heeft een jong koppie maar ze is wel 23 jaar! En damn... ik moet nicotine!
"Dan laat je toch je ID zien! En ze kennen je hier toch? Hoe kunnen ze nu niet geloven dat je 16 jaar geweest bent?"
Maar nee, ze is onwrikbaar. "Nee echt, ze geloven me niet en ik weet niet waar ik mijn ID heb gelaten. Die ben ik kwijt."

Hoe ik het gedaan heb weet ik niet, maar dat kleine beetje gruis wat er nog in mijn armzalige pakje shag zat is meegegaan tot vanmorgen half 6. En nu ben ik precies dat aan het doen waar je de ware verslaafde aan herkent.
Ik heb mijn prullenbak uit zitten krabben. Alle lege pakjes shag die ik daar de afgelopen paar weken in heb gedumpt tussen alle andere weggegooide rommel weg geplukt en de kleine beetjes shag gruis over gemikt in een pakje.
De asbak leeg gehaald en alle uitgedrukte peuken uit elkaar geplozen om de nog niet verbrande restjes eruit te pulken, ook al weet ik dat dit meer teer is dan iets anders.
Ik draai shagjes van 2e hands shag. De smaak is gruwelijk maar hé... er komt rook vanaf!

Ik kan nog steeds niet lopen. Het zal nog wel even duren voordat mijn bekken de klap van gisteren te boven is.
En weer vraag ik me wanhopig af, terwijl ik een super dun shagje draai van een beetje stof shag, of ik nu eindelijk eens genoeg van mezelf en die verslaving walg om ermee te kunnen stoppen. Wat een bevrijding zou dat zijn, om niet langer die drang te hoeven voelen dat je MOET roken. Ik wik en weeg maar wel met een peuk tussen mijn lippen.
Gatverrrrrrrrrrdamme wat een smerige gewoonte en wat een walgelijke verslaving is het toch. En toch... ik kan het niet laten. Walg ik er dus toch nog niet genoeg van.

Straks het huis dus maar doorschuifelen... op zoek naar achtergelaten shag. Ooit druk ik mijn definitieve laatste peuk uit... maar vandaag nog niet.

21
nov 11

In de wolken

Ik liep vandaag met mijn hoofd in de wolken. Wat zeg ik? Ik liep helemaal in de wolken!
Al dagen aan een stuk is het iedere dag mistig en vandaag zat het werkelijk potdicht!
Hoewel er was opgeroepen om vooral niet naar buiten te gaan als het niet absoluut nodig was, ontkwam een zeer groot deel van Nederland er natuurlijk toch niet aan.
Gewerkt moet er immers worden.

Vanmorgen stond er op een bepaald moment maar liefst 450 km file in Nederland.
Je zal de achterste auto maar zijn in een file van pak hem beet, 20 km of zo.  En hoe vreselijk saai moet dat zijn als je werkelijk amper voorbij je eigen vooruit kunt kijken?

Ik werd om 12:10 uur opgehaald om naar mijn werk te gaan. Er zit een stuk weg bij langs weilanden en op die open plekken kon je werkelijk bijna niet voorbij de voorruit kijken!
Met samengeknepen billen zat ik in het busje naast de chauffeur, die bijna met zijn neus tegen de voorruit geplakt zat.
Alsof dat ook maar iets zou verbeteren aan het zich.

Schokkend ook om plotseling een auto vlak voor je te zien opdoemen, want geloof het of niet, er waren nog steeds massa's auto's die bikkelhard hun verlichting niet aan hadden gezet! Bloedlink zoiets.
We konden zelfs amper de streep op de weg zien!
Stoplichten kwamen pas in het zicht als je al praktisch op de streep stond.

Stapvoets zijn we naar mijn werk gereden en in de loop van de middag leek het eventjes iets beter te worden, om vervolgens tegen 16:00 uur weer helemaal dicht te trekken.
De terugweg naar huis was zo mogelijk nog griezeliger dan de heenweg omdat het inmiddels flink aan het schemeren was geslagen.

Ik weet nog wat een lol mijn broertje en ik vroeger hadden tijdens dichte mist en we kwamen de beste vriendin van mijn moeder tegen. En dan loeihard brullen: "Ik zie je vaag-Ina!"
Jawel, ook mijn broertje en ik zijn pubers geweest.
In die tijd vonden we het spannend, die mist,  zagen we het gevaar niet en waanden we ons onsterfelijk, net als mijn dochter nu.
Het voorlicht van  haar fiets is kapot en daarvoor moest ze van ons naar de fietsenmaker. Ze is het straal vergeten en tegen de tijd dat ik thuis kwam uit mijn werk, was de fietsenmaker al dicht.
Mijn dochter ziet het probleem niet zo. "De politie controleert toch nooit op de route die ik fiets."
Tja... puberlogica. Het gaat niet om een eventuele bekeuring, het gaat je om veiligheid!
Maar hé, ik was zelf niet anders op mijn 14e dus hebben we haar aangesproken in de taal die ze wel begrijpt.
Morgen alsnog naar de fietsenmaker want de politie controleert nu extra en als ze je pakken, betaal je de bekeuring zelf!

Ondertussen puf ik er vrolijk op los, want mijn astma speelt zo heerlijk op in de mist.
Ja ik heb astma ja! Komt u maar met het commentaar hoe stom ik bezig ben om te roken. Ik weet het.
Maar na zo'n puf komt die peuk zoveel beter aan! Dan staan die luchtwegen zo heerlijk open en voelt het weer alsof je voor het eerst rookt. Dat enigszins lichte gevoel wat je in je hoofd krijgt, die rush!
Fout ja, heul erg fout.
Zo gaat dat bij die verslaafden.

Morgen weer een dag met dichte mist.
Ik steek er nog maar eens een peuk bij aan.