19
apr 12

Afscheid

Morgen is mijn laatste dag op TTC van de sociale werkplaats.
Met ingang van maandag kom ik dus op kantoor terecht, een hele andere afdeling, andere locatie, ja zelfs in een andere stad dan waar ik tot nu toe gezeten heb.

Aan de ene kant kijk ik er ontzettend naar uit om weer werk te gaan verrichten waar ik mijn hoofd bij nodig heb en waar ik mijn tanden in vast kan bijten. Ik hou wel van een uitdaging.
Aan de andere kant... ik zal de mensen gaan missen op TTC.
Ik heb er in de afgelopen 9 maanden veel gezichten zien komen en gaan.
En oh wat zal ik de werkleiding gaan missen!

Ilja en Ramon, jullie hebben me er niet alleen doorheen gesleept de afgelopen 9 maanden, jullie waren er voor me als ik het even nodig had en wat heb ik gruwelijk met jullie gelachen.
Ja het werk was hersencel-verschrompelend maar verdomme, jullie hielden de sfeer er wel in!
Geen dag ben ik met tegenzin naar het werk gekomen.

Ik weet dat de kans groot is dat jullie binnenkort zelf moeten vertrekken in verband met de bezuinigingen maar ik weet zeker dat de afdeling nooit meer zoals nu zal gaan worden en er mensen zwaar spijt gaan krijgen dat ze jullie hebben moeten laten gaan.
De manier waarop jullie met de mensen om gaan is namelijk het grote geheim waarom de mensen op TTC werken zoals ze doen. Waarom er precies daar een prima sfeer hangt.
Jullie zijn flexibel als het kan, streng als het moet en altijd gaan jullie respectvol om met iedereen maar schuwen ook niet om geintjes te maken en te plagen op een leuke manier.

Dit is dus eigenlijk een beetje een ode aan jullie twee. Mannen die uit het juiste hout zijn gesneden. Het was top om jullie te leren kennen.
Dus hierbij, bedankt voor alles. Voor jullie onuitputtelijke inzet, jullie humor, jullie medeleven en verdomme, ik ga jullie missen!

18
apr 12

Wisselvallig

De laatste tijd is alles wisselvallig. Het weer schoot van schitterend lente weer naar compleet herfst, mijn lichamelijke toestand ging van helemaal zo verkeerd nog niet naar gruwelijk en alles wat met het werk te maken heeft gaat met ups en downs.

Die baan bij het energiebedrijf waar ik volgens mijn job coach zo goed als binnen was ging dus toch niet door.
Oh het sollicitatiegesprek verliep vlekkeloos! Iedereen dol enthousiast maar een week later kreeg ik te horen dat het feit dat ik mijn uren niet uit kon breiden toch onhandig was.
Ondanks dat ze bij de voorselectie geen problemen hadden gehad met mijn mogelijkheid om uitsluitend de middagen te werken en dit tijdens het gesprek daar ter plaatse ook nog eens werd bevestigd dat het absoluut geen belemmering was!
Uiteindelijk werd er dus niemand met een wsw indicatie aangenomen. Het leek ze toch beter om mensen aan te nemen die in de bijstand zitten. De mensen met een wsw indicatie waren toch niet van het juiste niveau.
PARDON???
Ik pissed, job coach pissed, want hé ze hebben de boel dus al die tijd lopen belazeren. Ze waren duidelijk nooit van plan geweest om mensen met een arbeidshandicap aan te nemen. Maar wel mensen enthousiast maken, hoop laten krijgen en dit vervolgens net zo hard weer de grond in trappen.

Inmiddels zijn we weer een paar weken verder en heeft mijn job coach niet bepaald stil gezeten!
Er zijn op de sociale werkplaats in totaal vijf job coaches die al tijden lang om komen in het administratieve werk.
Daar willen ze graag hulp bij hebben. Zeker sinds de fusie van diverse bedrijven is het een grote puinhoop met de administratie want ieder bedrijf hield er een eigen administratie op na die dus niet samengaan met elkaar.
Er moet dus van al die verschillende manieren van administratie bijhouden één grote administratie komen. En dan graag eentje die wél werkt want nu is het een onoverzichtelijke chaos.
"Zou dat niks voor jou zijn?", vroeg mijn jobcoach anderhalve week geleden. Nou GRAAG!!!

Maar ja... er moet grof bezuinigd worden en de functie van administratief medewerkster voor de job coaches bestaat nog niet. Dat moesten ze zelf allemaal maar bijhouden. En geld voor zo'n extra functie is er natuurlijk al helemaal niet!
Maar ik heb inmiddels een contract en krijg dus toch wel betaald. Met wat stunt en vliegwerk hebben ze er nu een leer/werk traject van weten te maken. Dan kost het niets want het is immers werkend leren! Wederom een stage dus.
Maar ik wil van die zware handenarbeid af op het Test en Trainings Centrum! Ik sloop mezelf daar compleet.
En tja... het lijkt me wel een uitdaging om zo'n administratie van de grond af aan weer op te bouwen.

Deze week dus al dagelijks gesprekken gehad waarin ik te horen heb gekregen wat ze willen bereiken, wat er allemaal bij komt kijken enz.
Vanaf volgende week willen ze gaan proberen of ik op kantoor terecht kan komen en mezelf bekend kan gaan maken met de programma's waarmee ze werken op de computer.  Geen moment te vroeg ook want ik ben OP!!!

Het gaat al weer een poosje wat minder met me op lichamelijk gebied.
Flink onder de pijnstillers probeer ik de werkdag door te komen, maar omdat ik deze sinds ik werk met veel grotere regelmaat slik om te kunnen functioneren, is er gewenning opgetreden.
Pijnstillers met vertraagde afgifte die officieel 12 uur behoren te werken blijken na 5,5 uur al uitgewerkt te zijn. Maar omdat het nogal stevig spul is mag ik ze dus absoluut niet vaker dan om de 12 uur innemen!
Om hoe dan ook op gang te kunnen komen, moet ik dat kreng dus 's morgens vroeg al slikken en ja hoor, dan ben je net op je werk en is het uitgewerkt!

Ik kwam vandaag dus nog relatief goed lopend binnen en vertrok als een super kneus. Net zo'n 100 jarige opoe die vergeten was haar steunkousen aan te trekken en te dement om te beseffen dat een rollator uitkomst kan bieden.
Een verstandelijk beperkte collega zei nog: "Zou je je krukken niet eens meenemen?"
Tja, daar had ik bij mijn vertrek van huis niet aan gedacht natuurlijk. Ik dacht nog grappig te zijn met mijn opmerking dat ik liever niet voor schut wilde lopen met die krukken.
"Wil je zeggen dat je zo niet voor schut loopt dan?" roept ze me hard lachend toe.
Ja ja, dan vraag je je toch even af wie van ons er nu zo verstandelijk beperkt is want ze heeft wel gelijk!

Ik kan het me nu niet permitteren om aan de opiaten te gaan want dan ben ik niet in staat om te werken en pis ik straks wéér naast de pot met die administratieve baan. Ik MOET dus door!
Liever creperen met een helder hoofd dan pijnvrij thuis vegeteren totdat mijn lichaam besluit weer te gaan functioneren op een aanvaardbaar niveau. Maar foei, wat vermoeiend is dit allemaal.

5
apr 12

Yes! Contract

Vandaag was het eindelijk zo ver. Ik kreeg mijn contract. Okay, niet voor de gewenste 20 uur want ze gaan op de sociale werkplaats niet verder dan een 36 urige werkweek en ik krijg dus een contract voor 50%.
Effectief houd dat voor mij dus in dat ik een contract van 18 uur krijg. Maar aangezien ik er 20 kom werken, bouw ik iedere week 2 compensatie uren op die ik dan weer op kan nemen als vrije dagen.
Dat heeft op zich ook wel wat. Zo kan ik in vakantietijd van de kids zelf ook wat langer of vaker vrij nemen.

Al met al ben ik best tevreden. Okay, ik heb er 9 maanden op moeten wachten, maar hij is binnen. Een contract voor 9 maanden, dat dan weer wel. Maar aangezien ik van de ene na de andere te horen kreeg dat ze maar een contract voor een half jaar kregen, heb ik weinig te klagen met mijn contract van 9 maanden.
Daarna zie ik wel weer of er een verlenging komt en zo ja, voor hoe lang die dan weer is.

Voelt toch anders om te werken voor geld. Ik zal wel een rare zijn maar na 9 maanden onvrijwillig vrijwilligerswerk verrichten heeft het wel iets, het idee dat ik er nu gewoon betaald voor ga krijgen.

Uitgerekend vandaag liep ik dus heel slecht.
Gisteren had ik in de loop van de dag het gevoel dat ik een stijve bilspier had. Verder geen aandacht aan besteed want ach, ik zal wel iets te lang gestaan hebben of zo.
Vanmorgen kwam ik uit bed en voelde ik gelijk al dat het helemaal niet goed zat. Mijn hele rechterbil leek in de brand te staan en ik voelde mijn eigen hartslag erin.
In de loop van de ochtend breidde dat uit naar de hele achterkant van mijn rechter dijbeen.

Hoera, weer een ontsteking. Ja, ik herken dat gevoel nu wel na talloze ontstekingen.
Maar om nu al stoned op mijn werk aan te komen zag ik dan ook weer niet zitten.
Ik had het nu voor elkaar gekregen om de afgelopen drie weken zonder enige vorm van pijnstillers door te komen. Dat voelde op zich ook wel weer eens goed, gewoon helemaal mezelf zijn zonder de invloed van verdovende middelen.
Voor de zekerheid had ik toch maar iets meegenomen naar mijn werk.
Nou dat was maar goed ook. Zwaar kreupel strompelde ik bij aankomst de gang door die plotseling 5x zo lang leek als anders. Onderweg in de gang kreeg ik al de nodige reacties op mijn kneuzen strompelgang.
Halverwegen moest ik eventjes uitblazen. Het ging gewoon even niet meer. Na een paar seconden bijtrekken weer verder en jawel, ik haalde de afdeling waar ik moet werken toch nog.
Vlak voordat ik naar binnen wil gaan kom ik mijn jobcoach tegen.
"Wat loop jij slecht!", zegt ze heel direct. Tja, ik heb een ontsteking in mijn bil en dijbeen.
"Jezus joh, wat kom je doen dan? Ga lekker naar huis!"
Thuis doet het echt niet minder pijn hoor! En hier heb ik aanspraak en afleiding, dus laat mij maar schuiven.

In de pauze haal ik met moeite de kantine, ondanks dat mijn pretpil inmiddels al werkt. Die had ik vrij vlot na aankomst toch maar ingenomen want verdomme, nog een hele middag vol op die ontsteking zitten leek me toch niet echt een prettig vooruitzicht. Om een vage reden wilde die pijnstiller toch niet precies werken zoals ik gewend ben.
Oh, pret had ik wel weer hoor, maar ik stikte nog steeds van de pijn en functioneren wilde de handel ook niet echt.
Maar ik heb de dag vol gemaakt en morgen (inmiddels vandaag want stiekem is het inmiddels twaalf uur geweest en al vrijdag) ben ik lekker vrij.
Vier dagen op rij nog wel, want maandag is het natuurlijk pasen en dan is het bedrijf dicht.
Ik heb dus een heel lang weekend om bij te trekken en dan dinsdag weer met frisse moed er tegenaan.

29
mrt 12

Het mag gewoon niet meezitten

Vanmorgen kwam er licht aan de financiele horizon. Ik kreeg te horen dat met ingang van volgende week ik ein-de-lijk een contract krijg bij de sociale werkplaats. Voor 16 uur slechts, in plaats van de 20 uur die ik volgens afspraak zou krijgen maar daar ga ik maandag nog wel even een stevig woordje over babbelen want ik laat me die 4 uur niet door de neus boren.
Maar goed, na 8 maanden gratis werken komt er dan toch een contract en ga ik geld vangen voor het werk wat ik verricht, ongeacht of ik die kantoorbaan nu wel of niet krijg.

Ik slaakte een zucht van opluchting en smste gelijk manlief op zijn werk met het goede nieuws.  We komen immers al jaren langzaam maar zeker steeds dieper in de financiele problemen omdat manlief van ellende een baan heeft moeten accepteren die maar de helft van zijn vroegere salaris betaalt, maar zo bleven we tenminste uit de bijstand.
Maar voldoende is het niet om rond te komen, dus ik moest ook gaan werken.
En zo kwam het dus dat ik, na afgekeurd te zijn, op de sw terecht kwam en daar nu dus al 8 maanden zogenaamd stage liep omdat ze geen contracten meer mochten geven.
Tot nu dan! Want eindelijk gaat ons geduld beloont worden.

ZEIK MODUS ON

En toen kwam manlief thuis uit zijn werk met het nieuws dat zijn contract niet verlengd gaat worden. Met ingang van 1 mei staat hij op straat! En aangezien hij slechts 1 jaar heeft gewerkt, heeft hij dus maar recht op 1 maand ww en daarna duiken we alsnog de bijstand in waardoor mijn inkomen en dat van de weekend/vakantiebaantjes van de kinderen keihard 1 op 1 van de bijstand afgetrokken gaan worden.
Gevolg... dan pleuren we vanaf 1 juni alsnog terug naar bijstandsniveau en kunnen we op slag de hypotheek niet meer betalen, niet meer leven, NIETS meer!

Voordat manlief deze baan kreeg had hij 2 jaar in de ww gezeten en een week voordat we de bijstand ingingen kon hij dus beginnen met deze baan die hij nu dus weer kwijtraakt.
De kans dat hij nu binnen 2 maanden een nieuwe baan te pakken krijgt is gewoon nihil.

En nu weet ik het gewoon allemaal niet meer. We donderen van de ene ellende in de andere en er komt maar geen einde aan lijkt het wel. Waar hebben we dit in vredesnaam aan verdient? Ik KAN echt even niet meer nu.

ZEIK MODUS OFF

27
mrt 12

Solliciteren

Vanmiddag heb ik weer een sollicitatiegesprek gehad. Nummer eh... ben de tel even kwijt. Doet er ook niet toe.
Ik heb inmiddels al de nodige keren sollicitatiegesprekken gehad sinds ik op de sociale werkplaats zit. Tot vandaag was het allemaal nog intern en piste ik steevast naast de pot.
De interne communicatie is knudde op de sociale werkplaats. Volgens zeggen is dit het geval sinds de fusie, die dus plaats begon te vinden precies toen ik vorig jaar zomer begon. Ik weet dus niet beter of het is een puinhoop.
Daarom kon het dus gebeuren dat ik bij het solliciteren op interne vacatures keer op keer na het gesprek alsnog afgewezen werd omdat ik niet flexibel inzetbaar ben qua werktijden.
Nee, ik heb ernstige opstart problemen 's morgens en kan dus alleen 's middags werken.
Om een vage reden bleek dat dus iedere keer opnieuw niet bekend te zijn of hadden ze er lak aan en deden verwoedde pogingen om me toch zover te krijgen om de ochtenden ook inzetbaar te zijn.

Tja, ik zie het niet zo zitten om 's nachts om half 4 aan mijn warming up te beginnen zodat ik zeker weten om 8 uur kan beginnen met een werkdag. Sterker nog, door mijn chronische insomnia slaap ik nooit voor half 5 en dan zou me die anderhalf à twee uurtjes slaap die ik nog krijg me ook nog ontnomen worden en zou ik uitsluitend nog in het weekend kunnen slapen.
Dat gaat geen paard volhouden, dus ik zeker niet.
Er viel dus niets te stimuleren, pushen, of afwegen. Het gaat gewoon niet lukken om flexibel inzetbaar te zijn met mijn werktijden. Het zijn de middagen of niets, punt uit.

Vandaag mijn eerste sollicitatiegesprek buiten de sociale werkplaats gehad. Detacheren willen ze zoveel mogelijk en nu kwam er bij het plaatselijke nuts bedrijf een administratieve functie vrij voor iemand met een arbeidshandicap. Wat zeg ik... er kwamen wel zes plaatsen vrij want men wil daar ineens iets terug gaan doen en mensen met een handicap ook een kans geven. Dat is mooi! That is me!!! Oh please... pick me!!!
Dat was dus ook letterlijk alles wat ik wist, de naam van het bedrijf en het feit dat ze iemand zoeken voor administratief werk. Ondanks diverse voorgesprekken op de sociale werkplaats kon niemand me vertellen op welke functie ik nu eigenlijk solliciteerde. Ik had alleen mijn CV even door hoeven mailen en mijn job coach en een job hunter van de sw werkten als mijn tussenpersoon en probeerde me te 'verkopen'.

Vandaag moest ik mezelf dus nog even gaan verkopen en persoonlijk een gesprek aangaan, met ondersteuning van de job hunter. Het vervoer was keurig geregeld en ik had afgelopen weekend al wat zitten lezen op de website van het bedrijf waar ik dus terecht hoop te komen.
Vlak voor vertrek er naartoe nog even op de sw zelf een voorgesprekje gehad waarin me werd verteld dat ik in het gesprek moest proberen om toch wat persoonlijke dingen over mezelf te vertellen maar niet teveel zodat er nog iets te raden over zou blijven.
Tja, nu heb ik op de sw niet echt de reputatie dat ik bijzonder open ben over mezelf. Niet dat ik gesloten ben of zo, maar zolang me geen gerichte vragen worden gesteld, geef ik gewoon nooit vrijwillig persoonlijke informatie van mezelf.
Dat vind ik gewoon niet zinvol ook. Ik kom niet ergens te werken om mijn privé leven te vertellen of mijn gal te spugen. Ik kom werken om mijn werk te doen en geld te verdienen, that's it.
Toch werd me sterk aangeraden om geheel vrijwillig iets van 'mezelf' te 'laten zien' want het is een heel sociaal bedrijf met leuke mensen en daar moest ik natuurlijk wel tussen passen.

Tja, ik kan heel sociaal en gezellig zijn tegen collega's zonder ooit het achterste van mijn tong te laten zien en dat wil ik graag zo houden. Ik hoopte alleen wel dat ze tegen een portie humor kunnen want tja... ik flap er vol automatisch nogal eens iets uit. Dat heeft me zeer geliefd gemaakt op de sw maar met hetzelfde gemak zijn er op diezelfde sw mensen die me niet kunnen luchten om mijn vorm van humor.

Feit was dat de mensen die ik te spreken kreeg erg vriendelijk over kwamen. Geen idee of ze ook gevoel voor humor hebben, maar dat hoop ik vanzelf nog wel te gaan merken.
Het gesprek verliep in ieder geval goed. Ik had geen greintje last van spanning, wat blijkbaar vreemd is want ik het voorgesprek bleven ze maar roepen dat ik waarschijnlijk erg gespannen was voor het gesprek. Toen ik aangaf hier totaal geen last van te hebben werd ik vreemd aangekeken.
Het was immers heel normaal om een gezonde spanning te voelen.
Okay, ik ben dus niet normaal. Het enige wat ik kan doen is antwoord geven op de vragen, zelf mijn eigen vragen stellen en dan kan het twee kanten op. Ze willen me wel of ze willen me niet.
Geen enkele vorm van spanning zal daar invloed op hebben en achteraf kun je er toch niets meer aan veranderen.
Vreemd genoeg werd dat opgevat als desinteresse.
Ik vraag me ernstig af waarom een gebrek aan spanning hetzelfde zou moeten zijn als desinteresse. Ja ik wil die baan!
Ik wil na bijna 8 maanden zonder enige vorm van inkomen en hersenloos werk nu ook weleens een echte baan en een salaris gaan ontvangen! Ik heb dus wel degelijk interesse en wist mezelf heus wel te verkopen.

Mijn eerste vraag was dus ook om welke functie het nu eigenlijk ging. Als ze me aannemen kom ik dus terecht op de salarisadministratie. Okay dan! Prima, geen problemen mee. Lijkt me wel wat.
Het hele gesprek verliep soepeltjes en na het gesprek heb ik nog op het betreffende, verrassend kleine kantoortje van de salarisadministratie kennis gemaakt met de daar al werkende dames en heb even mee mogen kijken met wat het werk precies in gaat houden.
Gevoelsmatig heb ik het idee dat ik een goede indruk heb achtergelaten, maar ik ben me ook bewust van het feit dat ik niet de enige ben die op die functie solliciteerde, dus nu is het weer afwachten.

Op de vraag wanneer het hele feest gaat beginnen kreeg ik als antwoord: "Het liefst gisteren."
Tja, gisteren was ik er niet dus dat gaat me niet meer lukken.
Uiteindelijk nog geen definitief antwoord gekregen want ze wisten niet hoe lang het allemaal gaat duren om alles te regelen. Eerst de hele sollicitatieprocedure afwerken, keuzes maken en als de keus op mij valt moet er natuurlijk nog van alles geregeld worden. Het zou allemaal zo snel mogelijk duidelijk worden gemaakt.
Tja, dan weet ik dus nog niets. Wat is in vredesnaam zo snel mogelijk? Is dat deze week nog? Deze maand? Nog voor de zomer?
Ik merk het allemaal wel. Na de nodige teleurstellingen durf ik niet echt meer te hopen, dan kan het ook niet tegenvallen.

 

20
mrt 12

Massa ontslag bij sociale werkplaatsen

Inmiddels werk ik alweer 8 maanden op de sociale werkplaats en nog steeds zonder contract en zonder enige vorm van betaling. Stage noemen ze dat zo mooi.
Ja natuurlijk... hele dagen blikken bruine bonen van hun etiket ontdoen, schroeven en spijkers wegen, dozen vouwen, stickers plakken en meer van dergelijk intellectueel uitdagend werk, puur om te zien of ik straks geschikt ben voor kantoorwerk.

De sociale werkplaats doet zijn naam al jaren geen eer meer aan. Er is weinig sociaals aan te herkennen.
Oh de mensen die er werken wel hoor! En geloof me als ik zeg dat er niets aan te merken is op de sfeer op het Test en Tranings Centrum waar ik dus nog steeds zit, ondanks dat dit bedoelt is voor 4 à 6 weken.
Maar het hele systeem is zo verrot als een mesthoop in de hete zomerzon.

Was de sociale werkplaats vroeger voor mensen die niet in staat waren om een reguliere baan te krijgen/behouden door hun lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen, tegenwoordig heeft het meer weg van slavernij wat zich daar afspeelt.
Het overgrote deel van de mensen die het TTC binnen komen moeten verplicht komen werken omdat ze een bijstandsuitkering hebben en voor dat bedrag moeten ze dus daar werken.
Nee, daar krijgen ze ter stimulering geen cent meer uitkering voor maar als ze niet komen worden ze wel gekort op hun uitkering!

Dat klinkt toch helemaal niet onredelijk zou je zo denken en als ik zelf niet op de sociale werkplaats had gewerkt zou ik dat hoogstwaarschijnlijk zelf ook een geweldig idee hebben gevonden.
Maar ik weet dus uit ervaring dat de wachtlijsten voor de mensen waar de SW eigenlijk voor bedoelt was, zij met een WSW indicatie echt eindeloos zijn! Er is simpelweg geen plaats meer voor mensen met een beperking want er moeten onvoorstelbaar veel mensen met een uitkering gedwongen komen werken en de plaatsen zijn beperkt!

En zo kon het dus gebeuren dat ik nadat ik werd afgekeurd en een WSW indicatie kreeg, eerst 2 jaar op de wachtlijst kwam te staan voordat ik ook maar een voet binnen de deur kon zetten op de SW zelf.
Maar goed, die 2 jaar kwamen en gingen en ik kwam dus afgelopen zomer binnen op het TTC, toen nog met de illusie dat ik 4 tot 6 weken stage zou lopen en daarna een contract zou krijgen en dus betaald zou gaan krijgen voor mijn werk.
Niets is echter minder waar. Na 8 maanden heb ik nog steeds geen contract ondanks dat ik een half jaar geleden al te horen kreeg dat ik bovenaan de lijst sta voor een contract.
Eerst zou ik die in september 2011 krijgen maar in september kreeg ik te horen dat het pas het volgende kwartaal en dus januari 2012 zou worden.
Okay, dat moest dan maar.

Inmiddels is het maart en heb ik een aantal weken geleden te horen gekregen dat ik pas in april een contract krijg.
Maar weet je... ik geloof er niet meer in. Ik volg namelijk ook het nieuws en alle ellende waar dit huidige kabinet zich mee bezig houd.
Er moeten 70.000 mensen weg bij de sociale werkplaatsen!

Vandaag was het afscheid van 1 van de begeleiders op mijn afdeling. Hij heeft de zak gekregen omdat hij als flexwerker al 3x een jaarcontract had gehad. Als ze zijn contract hadden verlengd waren ze wettelijk verplicht geweest om hem een contract voor onbepaalde tijd te geven en tja... er moeten 70.000 mensen weg, dus daar trappen ze niet meer in.
Hij werd vriendelijk bedankt voor zijn enorme inzet van de afgelopen jaren en kreeg een trap na.
En dan hebben we het dus over iemand die in de tijd dat ik er zit, zijn benen onder zijn reet heeft uitgelopen voor de mensen daar. Iemand die er altijd voor je was als je hem nodig had.

Er zijn nog twee begeleiders over op mijn afdeling waarover ik precies hetzelfde kan melden. Kerels die zich nooit te beroerd voelen om zelf flink de handen uit de mouwen te steken, met een groot inlevingsvermogen, die de sfeer er in houden, met ons meelachen en meeleven. Mannen die duidelijk zijn, dikke pret met ons hebben als het kan en streng zijn als het nodig is. En jawel... ook hun baan wankelt aan alle kanten.
Zodra hun contract is afgelopen is de kans niet gering dat ze er ook uitliggen.

En bedankt premier Rutte, met je graftakken kabinet!
Oh wat klinkt het mooi, je lulverhaal dat mensen met een beperking ook gewoon in de maatschappij mee moeten draaien en met wat aanpassingen vanuit de bedrijven zelf, best een reguliere baan kunnen krijgen en behouden.
Leef je in dromenland?
De komende jaren moeten de regels voor keuren strenger worden. Je moet zo ongeveer een kasplantje zijn om nog afgekeurd te kunnen worden dan.
Ik zelf moet ik 2013 opnieuw gekeurd worden en ga volgens de nieuwe regels dan dus goedgekeurd worden!
Zie je het voor je? Welk bedrijf gaat mij aannemen dan? Aanpassingen maken binnen het bedrijf voor iemand als ik?
Waarom zou je als er nog honderdduizend kerngezonde mensen om diezelfde baan staan te trappelen die niets mankeren? Daar hoef je niets voor aan te passen, die zijn niet om de haveklap thuis omdat er weer iets mis is gegaan.
Dan komen mensen als ik dus in de bijstand terecht, tenzij ze net als ik een partner hebben met een inkomen, dan kunnen ze ook dat vergeten.

Maar zelfs zij die dan wel recht hebben op een bijstandsuitkering komen dan terecht op... jawel, diezelfde SW waar er dus 70.000 mensen uit moesten omdat ze best een reguliere baan konden krijgen. Dan mogen ze op de SW weer gratis komen werken voor hun uitkering en dus weer plaatsen bezet houden van hen die echt totaal afhankelijk zijn van aangepast werk en die er dus weer niet in kunnen komen want de wachtlijsten groeien en groeien.
En zo is het balletje weer rond.

Kabinet Rutte 1... laat dat hele tering kabinet vallen alsjeblieft. Liever nog gisteren dan vandaag.

23
jan 12

In de spiegel kijken

Wat is dat toch, dat ik zoveel moeite heb om mijn eigen grenzen te leren kennen?
Vandaag had ik weer zo'n dag waarin ik mezelf spreekwoordelijk voorbij holde.

Het is winter, al lijkt het qua weer meer op herfst. Niet mijn beste tijd van het jaar. Met de kou en het vocht buiten is functioneren bijna niet te doen voor me. Naast het feit dat alles gewoon veel meer pijn doet dan normaal, merk ik al verschillende jaren dat mijn lijf gewoon achteruit gaat in een rap tempo.
Je bent zo oud als je je voelt dus hé, ik zie er nog best goed uit voor mijn 96 jaar, al zeg ik het zelf. Want zo voel ik me momenteel.

Vanmorgen besloot mijn lijf in staking te gaan en ik was het er niet mee eens. Ik wilde gewoon naar het werk toe kunnen. Ik krijg deze week immers te horen of ik ben aangenomen voor de functie Assistent Verzuimbureau waar ik afgelopen donderdag een sollicitatiegesprek voor heb gehad. Beetje lullig om dan thuis gebeld te moeten worden omdat ik in de kreukels zit, net nadat ik in het sollicitatiegesprek bij hoog en bij laag had zitten vertellen dat het met mijn ziekteverzuim wel los zal lopen als ik eenmaal verlost ben van de voor mij te zware lichamelijke inspanningen op het Test en Trainings Centrum van de sociale werkplaats.
Dus ik vermande (of is het in mijn geval vervrouwde) me, nam een stevige dosis pijnstillers die ik pretpillen noem wegens de welkome bijwerking dat ik me nog eens extra vrolijk en opgetogen door ga voelen als de pijn goed te handelen blijkt.

Nu is de stemming op maandag meestal niet bijzonder opgewekt als ik binnen stap om half 1 maar zoals gebruikelijk zit de sfeer er al snel goed in. Een dag niet gelachen is immers een dag niet geleefd en lachen blijkt besmettelijk te zijn.
Ik ging aan de gang. Dozen vouwen, bodem dichtplakken, 5 dozen van een kilo per stuk in een doos, doos dichtplakken, sticker erop en netjes opstapelen op een palet.
Anderen waren druk bezig met het vullen van de plastic dozen met schroeven en toen de deksels van de plastic dozen ook nog voorzien moesten worden van stickers, nam ik die taak ook maar op me.
Al snel had ik een vloeiend ritme te pakken en een systeem waardoor ik onafgebroken bezig kon blijven om in 'the flow' te blijven.

"Pas jij een beetje op jezelf?", kreeg ik na anderhalf uur te horen van één van de leidinggevenden. "Straks zit je helemaal in elkaar, dus ik waarschuw maar even."
Met een lachend gezicht kijk ik hem aan en reageer vriendelijk terug. Mijn vaste masker. Vooral blijven lachen en vriendelijk blijven. Maar achter het masker voel ik een steek van irritatie. Emoties buitelen over elkaar heen.
Ik wéét dat hij gelijk heeft, maar ik zit zo lekker in 'the flow' en heb nergens last van. Nu nog niet tenminste. Ik besef dat dit puur te danken is aan de 'pretpillen' en dat ik al veel meer werk heb verzet dan goed voor me is.
Ik ben niet boos op hem, ik ben boos op mezelf.  Boos op dat lijf wat me zo in de steek laat terwijl ik zelf nog zoveel wil.
Ik ga nu toch lekker? Waarom blijf ik mezelf voorliegen dat het geen kwaad kan?

Ja ik leef in het nu. Niet te ver vooruit kijken want als het verleden een redelijke indicatie geeft voor de toekomst, bevalt die toekomst me niet.  Ik blijf mezelf wijs maken dat als ik 'verstandig' doe en mijn krachten spaar, in een rustiger tempo werk, dat ik morgen hoe dan ook pijn in m'n flikker heb. De momenten dat het even meezit wil ik er dus uithalen wat erin zit. Niet nadenken over straks, gewoon genieten van het nu.
En natuurlijk heb ik morgen pijn! Ik weet immers niet beter.
Een mens veranderd door chronische pijn. Iedereen reageert er misschien op zijn/haar eigen manier op, maar dat het iedereen veranderd is gewoon een feit.
Zo is het heel normaal dat een mens een gezonde angst heeft voor pijn. Bij mij is die angst ver verdwenen.
Ik heb immers altijd pijn. Ook is het mensen eigen om naderhand te vergeten HOE die pijn voelde, als het eenmaal voorbij is. En wat is dan het verschil tussen veel pijn en erg veel pijn? Maakt dat dan echt zoveel uit? Bij mij dus niet meer. Pijn is pijn en daar stel ik me op in al naar gelang de behoefte. Niemand loopt immers full time te schreeuwen.
Bij een plotselinge hevige pijn wel, maar als die uren, dagen, maanden en zelfs jaren aanhoud is schreeuwen tamelijk zinloos en stel je je er op in.

Zodra het mijn functioneren ernstig begint te beperken neem ik maatregelen. Zo kan ik pijnstillers nemen als ik echt niet meer kan staan en mijn handen niet meer in staat zijn op een glas drinken vast te pakken.
Mijn chronische insomnia is heel vervelend maar ik doe in het weekend aan zelfmedicatie door alcohol te drinken totdat ik kan slapen.
Nu heb ik de mazzel dat ik een alcohol intolerantie heb waardoor ik laveloos ben na een paar baco's en slaap in het weekend daardoor weer net voldoende bij om weer een week door te komen zonder ernstige uitval.
Moe ben ik toch wel, of ik nu wel of niet slaap. Want probeer maar eens niet doodmoe te worden als je iedere spier in je lijf aangespannen moet houden om niet uit elkaar te pleuren.

Vanmiddag om 4 uur was ik op. De pijnstillers begonnen uit te werken en plotseling voelde ik waar ik mee bezig was geweest die middag. Op slag weet ik ineens weer waarom ik ook alweer mijn grenzen moet leren kennen. DIT had ik dus moeten voorkomen. Ik pak mijn jas en geef mijn leidinggevenden te kennen dat ik even buiten een illegale rookpauze ga houden. Even weg, weg van de blikken, even mijn masker af.
Daar zit ik dan, buiten op een houten bankje in de kou, peuk tussen mijn lippen mezelf inwendig verrot te vloeken.
TRUT, hoe heb je het nu wéér zo ver kunnen laten komen? Oh oh, wat zat ik lekker in 'the flow'. Stomme zeug die ik er ben, aan wie moest ik nu zo nodig bewijzen hoe geweldig ik toch nog van alles kan?
Maar ja... juist dat koppige in me, dat door drammen dwars tegen alles in heeft me wel al jaren langer uit de rolstoel gehouden dan medisch mogelijk was. Okay, ik ben kreupel en het doet verdomt veel pijn, maar ik loop nog steeds al kom ik niet ver.
Dat heeft er altijd al in gezeten bij me. Van kleins af aan al moest en zou ik bewijzen dat ik iets wél kon als me verteld werd dat ik dat niet kon. Ik moest en zou iedereen bewijzen hoe verkeerd ze me inschatte.

Ik ben een controle freak als het aankomt op mezelf. En ik voel de controle steeds verder weg glippen en dát maakt me dus wel angstig. Niet de pijn, maar het verliezen van de controle over mijn lijf.
Dus wat is het nu? Mezelf sparen in de hoop langer de controle over mijn lijf te houden of koppig doorgaan en op pure wil stiekem tot in het einde der dagen dingen flikken die eigenlijk niet mogelijk zijn?
Ik weet het even niet meer. Het enige wat ik weet is dat ik niet pas morgen maar nu al zwaar spijt heb van wat ik vandaag aan werk heb verzet. Ik heb mezelf gesloopt en mijn lijf is weer in staking gegaan.
Die heeft nu zoiets van 'je kan wel zoveel willen, maar nu krijg je een dikke FUCK YOU van me terug'.

Morgen maar weer aan de pretpillen en misschien toch maar wat rustiger aan doen. Zelfs als ik onverhoopt toch weer lekker in 'the flow' mocht raken, al betwijfel ik dat momenteel heel zwaar.