13
dec 12

Omgekeerde wereld

Open minded als ik ben, heb ik heus mezelf verdiept in diverse vormen van seksuele geaardheden.
Zo ook in pedoseksualiteit. Het bestaat nu eenmaal, of we willen of niet.
Je zal er maar mee geboren worden. Je tot aan het einde der dagen seksueel aangetrokken voelen tot kinderen.

Kijk, heteroseksualiteit heb ik geen moeite mee. Gelukkig ook maar, want wat zou ik anders een hekel aan mezelf hebben gekregen.
Homoseksualiteit, no problem. Bi-seksualiteit kan ik ook nog bevatten. We hebben het nog steeds over geaardheden waarbij er sprake is van gelijkheid. Je kiest voor iemand, ongeacht het geslacht. Beide partijen stemmen daarin  toe dus is er niets aan het handje wat mij betreft.

Maar pedoseksualiteit is anders. Er is dan geen sprake meer van gelijkheid.
Je kan dan geboren zijn met die afwijking en je aangetrokken voelen tot kinderen, maar je kan en mag simpelweg nooit toegeven aan die gevoelens.
Een kind is simpelweg niet in staat om bewust te kiezen voor zoiets. Daar zijn de hersenen niet aan toe. Er is dus geen sprake meer van wederzijdse instemming.

Je hebt dus gewoon met je poten van kinderen af te blijven. Wat je in je dromen uitvreet en waar je over fantaseert mag je dan geen controle over hebben, maar reken maar dat je te zorgen hebt dat je je handen thuis houd in het echte leven.
Er bestaat zoiets als chemische castratie. Overweeg zoiets gerust voordat je je lusten niet langer onder controle hebt.

Pedoseksueel zijn maakt nog niet automatisch een randdebiel van iemand en niet langer bij machte om na te denken.
Is het werkelijk zo moeilijk om je voor te stellen dat mensen nu eenmaal heftig en vanuit hun emotie reageren op berichten over kindermisbruik?  Lijkt mij toch van niet.

Voor veroordeeld pedoseksueel Sytze van der V. is dit blijkbaar erg moeilijk te begrijpen.
Hoewel... als iemand slim genoeg is om een rechtzaak te beginnen tegen iemand omdat die vanuit zijn gevoel heeft gereageerd op misselijkmakende tweets van deze pedo, is hij vast ook wel bij machte om te begrijpen hoe verachtelijk zijn eigen gedrag is.

Wat absoluut onbegrijpelijk is, is dat smeerpijp van der V. die rechtzaak nog heeft gewonnen ook.
En zo kon het gebeuren dat mijn grote twitterheld @Mediamix_weblog  op 12 december 2012 werd veroordeeld tot het betalen van € 8000,- voor het beledigen van dat stuk stront en het aantasten van zijn goede naam!
Ja, lacht u maar even heel hard maar besef dat dit toch werkelijk de omgekeerde wereld is en om te janken.
En dit allemaal omdat er een spreekwoordelijke brandstapel voorbij is gekomen richting deze pedo op hetzelfde twitter waar Sytze van der V. zijn ranzigheden uitbraakt. Maar dat moet wel allemaal maar kunnen!
Het lijkt verdomme Geert Wilders wel! Die gooit ook alles op de vrijheid van meningsuiting maar gaat ook heel hard huilie huilie doen als iemand hem een koekje van eigen deeg geeft.

Lieve Paul, je hebt alleen gezegd wat wij allemaal denken.
Bij mij kan je niet kapot. En zo voelen velen het met mij.

Voor meer informatie kun je terecht op: ACTIE!

1zvevdj

1
jul 12

Dag J.W. Kuyt

Wie had dat nu gedacht dat jij ooit nog het hoofdonderwerp van een blog van me zou worden Jan Willem? Ik in ieder geval niet. Maar gevoelloze mensen zoals ik hebben soms niet genoeg aan een paar tweets om hun gevoelloze hart uit te spreken.
En ach, aangezien dit mijn definitieve afscheid van je gaat worden mag daar best wat extra zorg en aandacht aan gegeven worden.

Je roept altijd zo hard naar iedereen op twitter dat ze eens in de spiegel moeten kijken, maar J.W. wie zie jij in vredesnaam als je zelf in de spiegel kijkt? Wist je trouwens dat je overkomt als de meest egocentrische narcist die ik ooit op twitter ben tegengekomen?
Altijd op lopen scheppen hoeveel mensen je in vertrouwen nemen via Direct Message en zelfs IRL!
Arme mensen die dat doen J.W.!!! Meneer de mensen mens, die ondertussen met zijn dronken kop zijn medemens tot op het bot kwetst. Je zal best verdriet hebben gehad afgelopen nacht toen je me blockte omdat ik volgens jou een gevoelloze tweet naar je had gestuurd, maar geeft jouw verdriet je het recht om anderen onderuit te schoppen?
En afgelopen nacht was niet voor het eerst he! En ik garandeer je dat het niet voor het laatst zal zijn ook. Maar wel bij mij!
Je staat weer aan mijn slot te rammelen op mijn twitter account. Na een nacht je roes uitslapen ben je nu natuurlijk weer tot de ontdekking gekomen dat je misschien weleens een foutje gemaakt kon hebben.
Zodra ik dit blog klaar heb laat ik je dus binnen, geef je de link van dit blog en daarna ben jij degene die een block krijgt van me. En bij mij zijn ze wel definitief! Ik denk namelijk na voordat ik een dergelijke keus maak.

Zal ik je eens iets wonderlijks vertellen J.W.?  DE WERELD DRAAIT NIET OM JOU!!!
Schokkend voor je, dat begrijp ik. Je helpt graag mensen beweer je. Je hebt het zelfs in je bio staan van je twitter account.
Maar jij helpt geen mensen voor die mensen, jij helpt ze omdat het jou zo'n lekker gevoel geeft! En vervolgens moet je ieder ander even inwrijven hoe fout ze zelf zijn en hoe geweldig jij dus bent.
Guess what, lul met vingers... zo geweldig ben je niet!
Je analiseert er lustig op los met je leken ideeën op psychologisch gebied en oordeelt wel heel erg snel en makkelijk over anderen, maar zelf eens in de spiegel kijken werkt niet als je een lachspiegel gebruikt die het beeld van jezelf misvormt.

Doe jezelf en anderen eens een plezier en stop met oordelen over mensen die je niet kent. Wat je op twitter van mensen te zien krijgt is niet het totaalplaatje dus je kan er nooit een oordeel over vellen.
Ik besef ook wel dat jij ergens nog je mooie kanten moet hebben, maar voor nu wegen jouw goede kanten niet meer op tegen de foute dus zet ik een punt achter ons contact. Voor mij is het einde @jwkuyt.
Het ga je goed verder.

23
mei 12

Death wish

Bizarre titel en dit blog ga ik ook niet op twitter zetten na het schrijven ervan. Het is puur even voor mezelf om te ventileren.
Heel soms heb ik weleens een heel klein beetje door laten schemeren ervan op twitter, maar je bent zo beperkt daar met die 140 tekens per tweet dat het eigenlijk niet goed is om over zoiets te beginnen.

Nee ik heb geen zelfmoordneigingen, laat ik dat op de eerste plaats duidelijk maken.
Maar tegelijkertijd hoop ik ook niet dat ik oud zal worden. En ja, als ik niet vanzelf op natuurlijke wijze kom te overlijden dan  zal ik er uiteindelijk zelf voor zorgen dat er een einde komt aan mijn leven voordat ik zover heen ben dat ik er zelf niets meer aan kan doen.

Omdat ik dit blog niet algemeen bekend ga maken op twitter en het dus niet per definitie geschreven gaat worden om anderen te 'plezieren' of wat dan ook, voel ik me nu ook niet genoodzaakt om helder en duidelijk alles op een rijtje te zetten of makkelijk leesbaar te houden.
Ik schrijf dus alles gewoon neer zoals het in mijn hoofd zit, hoe ik het voel.

Hoe vaak heb ik al niet geschreven over mijn lichamelijke 'probleempje' wat de deftige naam het Ehlers-Danlos Syndroom heet. Ook de gevolgen daarvan, voornamelijk de pijn die het veroorzaakt heb ik vaak beschreven.
Die pijn is niet leuk meer, wat zeg ik... bij vlagen is het amper leefbaar.
Zeker nu ik alweer bijna een jaar aan het werk ben is het er niet beter op geworden. Menig keer ben ik ver over mijn eigen grenzen gegaan maar ja... er moet nu eenmaal geleefd worden en dus extra inkomen binnen komen anders kunnen we dit huis niet meer betalen. En met de huidige recessie en ingestortte huizenmarkt krijgen we het niet verkocht ook als de nood aan de man zou zijn. Dus ik MOEST!
Uiteindelijk heb ik dus 9 maanden zonder enige vorm van inkomen werk gedaan wat ik eigenlijk niet had mogen doen maar ja... wilde ik nog in aanmerking komen voor betaald fatsoenlijk werk, dan zat er niets anders op dan de kiezen op elkaar bijten en gewoon doorgaan.

Inmiddels zit ik sinds kort op kantoor. Lichamelijk gezien zoveel beter dan wat ik voorheen deed natuurlijk, al is het voor nu nog erg zwaar.  Ik krijg te maken met programma's waar ik niet alleen nog nooit mee gewerkt heb op de computer maar die ook nog eens kant noch wal lijken te raken qua logica.
Alles komt tegelijk op me af nu en omdat ik kenbaar had gemaakt ervaring te hebben met kantoorwerk (okay, het is wel 20 jaar geleden) en thuis ook veel met de computer bezig ben, is de indruk ontstaan dat ik dus perfect zou zijn voor dat werk.
Probleem is alleen dat nu ALLES via de computer gaat en in mijn tijd een computer alleen gebruikt werd als luxe typemachine. Internet was niet aanwezig en na het uitdraaien van hypotheek berekeningen en/of een offerte, werd deze keurig uitgeprint en vervolgens op de post gedaan.  Wat nou e-mail? Wat nou internet?
Dan heb ik ook nog een man die weliswaar in de ICT zit maar een chronische pesthekel heeft aan Microsoft waardoor ik zelf thuis dus maar zelden en dan nog zeer beperkt in aanraking ben gekomen met Microsoft software.
En waar draait het hele kantoor op waar ik momenteel te werk ben gesteld?.. Juist, alles schreeuwt daar Microsoft.

Het is dus zwaar leren en inwerken geblazen maar het stresslevel is echt enorm bij me.
Gevolg is dat het weer zijn impact heeft op mijn toch al gehavende en uitermate pijnlijke lichaam en ik ga langzaam maar zeker echt stuk van de pijn.
Pijnstillers nemen is er niet bij want die hebben een dusdanige invloed op mijn hoofd dat ik niet helder meer na kan denken en er dus niets bij me binnenkomt wat ik zou moeten leren.
Ik moet dus pijnstillervrij naar mijn werk en daar gaan we weer, in een spiraal omlaag.

Veel pijn door stress wat je wanhopig niet laat merken want hé... straks moeten ze me helemaal niet meer dan.
Die stress veroorzaakt veel pijn die ik niet kan onderdrukken omdat ik helder moet blijven.
De pijn zorgt dat ik steeds minder kan slapen, wat weer oververmoeidheid en nog meer stress veroorzaakt, wat weer meer pijn veroorzaakt, wat het denken en leren weer moeilijker maakt, maar ik mag niet aan de pijnstillers want... blablabla.

En zo kan het dus komen dat ik naar bed ga met het gevoel... niet NOG meer! Laat mij maar in slaap vallen en morgen gewoon niet meer wakker worden. Oh wat zou dat heerlijk zijn. Wat een rust!
En iedere morgen als ik wel een uur en bij veel mazzel misschien wel anderhalf uur heb geslapen, bij het wakkerworden alleen maar kan denken... KUT!

Nee ik wil niet dood, ik heb geen death wish en ik heb geen plannen voor zelfmoord, maar godverdomme ik ben ZO FUCKING MOE! Ik KAN niet meer en ik wil DIT niet meer.
Ik kan veel hebben, heel veel zelfs maar pffffff ik heb het zo gruwelijk gehad met alles.
En ik MOET door! De kids zijn het huis nog niet uit en dus nog niet zelfstandig en ik heb nog zoveel te doen!
Maar kan er nou eens niemand het even overnemen. Al is het maar een dag. Een dag lang slapen zou al zoveel energie geven. Tenminste... dat denk ik. Want eerlijk gezegd weet ik dat niet eens zeker want het is al veel te lang geleden dat ik genoeg geslapen heb.
Geen idee meer hoe het voelt om niet wakker te worden van de pijn of bij de nodige drogering van die tering wekker!
Ik weet niet hoe het voelt om wakker te worden, puur omdat je uitgerust bent.
En hoe de fuck voelde het in vredesnaam om geen pijn te hebben? Om niet bij iedere beweging al je spieren te voelen verkrampen, want bloody hell dit heeft niks meer te maken met aanspannen. Dit is complete verkramping.
En dat MOET ook want doen ze dat niet, dan pleur ik letterlijk uit elkaar!
Het gaat allemaal zo vol automatisch dat ik geen idee heb hoe je moet ontspannen. Hoe laat je los?
Geen fysiotherapeut die het me heeft kunnen vertellen, laat staan leren.

Als ik eraan denk dat ik dit nog 20 jaar moet doormaken kan ik wel kotsen!
Dus zodra ik merk dat ik volledig afhankelijk begin te raken van anderen om nog te overleven (ja sorry maar meer is het niet want dit voelt niet als leven) dan is het tijd om er een einde aan te breien. Dan moet het gewoon klaar zijn.
Mijn gezin weet dat want geloof het of niet maar we praten over zulke dingen.
Het zegt de kinderen nu misschien nog niets want hé, op je 15e en 17e waan je je nog onsterfelijk en is de dood zo ver weg dat het geen betekenis heeft. Maar ze weten het wel!
Mama zal niet oud worden. Mama komt niet in een bejaardenverzorgingshuis en mama zal niet afhankelijk worden van hun mantelzorg. No fucking way!

Ik ben gevangen. Er zitten geen tralies voor de ramen en de voordeur zit niet op slot maar ik zit gevangen.
Gevangen in mijn eigen lichaam. In een lichaam wat niet doet wat ik wil en wat niet past bij mijn geest.
Ik wil nog zoveel en er kan maar zo weinig. En soms ineens is het me allemaal even teveel van het goede.
Vandaag is zo'n dag. En wederom wil ik straks mijn bed in rollen, in slaap vallen en niet meer wakker worden.
Tegen half 5 zal ik in slaap vallen, zal ik rond 5 uur wakker worden omdat ik in mijn slaap omdraai en dus wakker worden van de pijn. Tegen half 6 zak ik dan weer weg en om 7 uur gaat de wekker. En als ik dan niet net voor die tijd al wakker geworden was maar wakker zal worden van de wekker, is mijn eerste gedachte wederom "KUT, niet NOG eens".
Vervolgens zal ik mijn rek en strek oefeningen doen, mezelf uiteindelijk uit bed werken en weer een hele ochtend bezig zijn om goed genoeg op gang te komen zodat ik om half 1 weer op mijn werk aanwezig kan zijn en begint het hele verhaal weer van voren af aan.

LIFE SUCKS BIGTIME!!!

21
mrt 12

Twitter irritaties

Het is geen geheim, ik ben verslaafd aan twitter. Verslaafd aan het slappe en vooral luchtige gelul met mensen die ik hoogstwaarschijnlijk nooit ontmoet zou hebben zonder mijn twitter account.
Niet dat ik ze nu wel ontmoet, maar toch een klein beetje leer je mensen wel kennen, zo via die korte tekstjes van maximaal 140 tekens.
Maar er zijn ook irritaties.

Zo kan ik me hevig irriteren aan twitter jail. Zodra je meer dan 100 tweets per uur verzend, en geloof me, daar zit je zo aan, mag je een bepaalde tijd geen tweets meer verzenden.
Dit schijnt spam bots te voorkomen. Nou, grotere onzin had men niet kunnen bedenken want ook spam bots zijn te programmeren om maximaal 99 tweets per uur te verzenden en een echt persoon met een beetje typevaardigheid haalt met gemak 150 tweets per uur of zelfs nog meer.
Dus ben je al verslaafd twitteraar bijna verplicht om een jail account aan te maken zodat je op je back-up account verder kan kletsen als je hoofd account weer eens achter de virtuele tralies zit.

Ook bedrijven die zich suf spammen irriteer ik me aan en weiger ik niet alleen zelf te volgen maar krijgen bij een volgverzoek aan mij gelijk een block aan hun broek.
Bekende Nederlanders van het type 'volg mij gerust want ik ben geweldig maar ik volg niet terug want ik voel me boven het gewone volk verheven en volg dus alleen mede bekende Nederlanders terug' hoef ik niet.
En niet te vergeten mijn grote 'vriend' Geert Wilders, die in zijn hele twitterleven nog nooit een mention verzonden heeft maar zijn account gebruikt om statements neer te pleuren weiger ik te volgen. Jammer genoeg blijf ik hem keer op keer tegen komen omdat zoveel andere tweeps hem wel volgen en zijn braaksels vrolijk retweeten.

Waar ik ook jeuk van krijg zijn de tweets met teksten als "Bij xxx volgers verloten we xxx onder onze volgers, dus volg ons nu en retweet deze tweet." Menig keer heb ik er zelf geintjes over gemaakt op twitter en beloftes gedaan voor het verloten van een halve liter zweet, ingeblikte scheten en meer van dergelijke ranzige dingen.
Grappig de eerste paar keer maar als je eindeloos van dergelijke serieuze verlotingen tegen komt omdat bedrijven blijkbaar zitten te springen om volgers, begint het echt vervelend te worden.

Mijn laatste irritatie waar ik vandaag over wil bloggen zag ik een kwartier geleden voor de zoveelste keer voorbij komen.
De tekst was:
Wie kanker heeft, heeft maar 1 wens, genezen. Ik denk dat 97% deze tweet niet retweet.. Maar ik hoop dat jij bij de andere 3% hoort.

Begrijp me goed, kanker is een verschrikkelijke ziekte waar ik al menig familielid, vriend en kennis aan verloren ben en als ik kon voorkomen dat het ooit nog iemand zou overkomen, zou ik er veel voor over hebben.
Maar verdorie mensen, waarom die tweet?
Mijn maag draait om bij die tweet. Is dit verzonnen door iemand die zo wanhopig graag geretweet wilde worden dat die er deze gruwelijke ziekte bij haalde om het voor elkaar te krijgen?
Ik heb exact die tekst jaren geleden al via mail gekregen waarbij de tekst dan iets anders was.
In plaats van 'deze tweet niet retweet' stond er 'deze mail niet forward'. Maar hoe dan ook werd er net als in de gewraakte tweet, ernstig gehoopt dat ik niet bij die 97% zou horen.
Als ik er ook maar 1 persoon mee zou kunnen laten genezen zou ik mijn avonden vullen met het retweeten en forwarden van de betreffende tweet en mail, maar het is grote onzin!

Stort een donatie of wordt donateur van KWF Kankerbestrijding. Gooi van mijn part Giro 26000 in een tweet, dan wil ik die best retweeten, geen probleem. Maar alleen maar vragen om die tweet zonder enige verdere inhoud door te sturen omdat ik anders bij die a-sociale 97% zou behoren? FUCK YOU!!!
GET A LIFE mensen! Een gezond leven wel te verstaan. Eentje zonder kanker.

22
dec 11

Jaaroverzicht 2011

Het loopt weer naar het einde van het jaar en ik heb dan altijd de neiging om voor mezelf een soort jaaroverzicht in mijn hoofd te maken. Even stilstaan bij wat er allemaal voorbij is gekomen in dit jaar.
En aangezien ik dit jaar ben begonnen met bloggen, kan ik er nu een klein deel van vastleggen in een blog.

Zo heb ik me nog niet eerder zo gruwelijk geërgerd aan de politiek als dit jaar.
Schaamteloos werden alle verkiezingsbeloften aan de kant geschoven alsof ze nooit gemaakt waren.  Bij commentaar werd er net zo lang gedraaid totdat het leek alsof dit al die tijd de bedoeling al zo geweest was. Wij hadden het vast allemaal verkeerd begrepen dan en ach, gezien de crisis waar we nu al geruime tijd in verkeren moeten er natuurlijk concessies gedaan worden.
Ondertussen brak men de hele zorg af want onze gezondheid is blijkbaar niet alleen figuurlijk meer onbetaalbaar maar is nu ook letterlijk onbetaalbaar geworden volgens dit kabinet. Met hetzelfde gemak werden langdurig zieken en gehandicapten afgeschilderd als geldverslindende criminelen die in de komende jaren niet langer meer mogen leven en zelf maar moeten zien te overleven.

Voor mij persoonlijk zijn er behoorlijk wat grote veranderingen geweest dit jaar.
Zo is er na 44 jaar dan nu eindelijk vast komen te staan dat ik geen reuma heb, geen fibromyalgie, geen ordinaire botontkalking, niet gewoon wel heel erg lenig in elkaar zit maar dat ik een aangeboren genetische afwijking heb met de naam Ehlers-Danlos Syndroom.
Na eindeloos veel ontwrichtingen van mijn vingers, die met iedere keer dat het mis ging, nog makkelijker en sneller ontwrichtte, kreeg ik plastic braces en na maanden lang voor schut lopen met dat spul en mijn huid slopen, deze week dan eindelijk de definitieve zilveren gekregen.

Na bijna 2 jaar thuis zitten kreeg manlief eindelijk weer een baan, ondanks dat hij nog maar de helft aan netto inkomen binnen haalt van de baan die hij daarvoor had. Maar we bleven gelukkig nog nét uit de bijstand.
Helaas waren we al geruime tijd door onze reserves heen en kunnen we net niet rond komen van zijn huidige inkomen en werd het des te harder zaak dat ook ik weer aan het werk zou gaan, ondanks mijn lichamelijke beperkingen.
Ik had de keuring al achter de rug en stond al een poos op de wachtlijst voor aangepast werk in WSW verband en zowaar, afgelopen zomer kon ik beginnen met een stage in het Test en Training Centrum van de sociale werkplaats.
Daar zou ik een week of 4 stage lopen en dan doorstromen naar betaald werk.
Jammer genoeg blijkt dat niet voor het oprapen te liggen en zit ik inmiddels dus al ruim 5 maanden op TTC en werk nog steeds zonder enige vorm van inkomen, maar kom er meer en meer tot de ontdekking hoe vreselijk hard mijn lichaam achteruit gaat en ik lijk mijn eigen grenzen maar niet te kunnen vinden.
Gevolg is de ene ontsteking na de andere door overbelasting. Ik heb dit jaar dan ook meer verdovende middelen binnen gekregen dan in de 43 jaar daarvoor bij elkaar.

En dan twitter. Wat een veranderingen daar, onvoorstelbaar gewoon.
Een jaar geleden  was ik werkelijk stomverbaasd toen ik de grens van 300 followers voorbij ging. Nu een jaar verder ben ik de 1450 followers voorbij gegaan en heb een extra account erbij moeten maken omdat ik met enige regelmaat teveel tweets verzend en in twitterjail terecht kom. Tja, met zoveel followers is er altijd gespreksstof genoeg en als je overal netjes op wil reageren, gaat het weleens mis.

Maar we zijn ook mensen kwijt geraakt op twitter.
In korte tijd na elkaar verloren @AishaHunkar, @pjhanse en @Erikje1981 hun strijd tegen kanker. Ze vochten als leeuwen voor hun leven maar het mocht niet baten. In de korte tijd dat ik ze heb leren kennen op twitter werden ze een ware inspiratiebron van kracht, optimisme en doorzettingsvermogen voor velen en zeker voor mij!
En niet te vergeten is ook @wasmuts ons ontschoten. In een idioot korte tijd werd ze van kerngezond ineens ziek, heel erg ziek, verdween het ziekenhuis in op IC en overleed heel plotseling aan acuut nierfalen. Mijn twitterwereld stond even stil want dit had ik dus niet zien aankomen.
Uit het oog, maar niet uit het hart. Ik zal jullie niet snel vergeten.

 

26
okt 11

Twitter en erotiek

Wat moet je met mensen die twitter gebruiken als een soort datingsite?
Iedereen die me al wat langer volgt weet dat ik gelukkig getrouwd ben en niet bepaald zoekende, maar nieuwe volgers kunnen dat niet ruiken. Ik heb immers niet in mijn bio staan dat ik getrouwd ben, maar zelfs al heb je dat erbij gezet, wil dat blijkbaar nog lang niet altijd zeggen dat je dan ook niet beschikbaar bent voor een avontuurtje.

Bijna iedereen flirt weleens op twitter. Zelfs ik laat me daartoe weleens verleiden, al is het alleen maar omdat het soms zo verschrikkelijk grappig is. Waar ik echter geen fan van ben is de Direct Message (DM) gebruiken voor het betere erotische werk. Toch blijven er types die het hardnekkig vol blijven houden. Afhankelijk van hoe onschuldig het was heb ik dit een poosje maar wat laten gaan en liet voorzichtig weten dat ik hier niet zoveel zin meer in had als het minder onschuldig dreigde te worden of als het te lang aanhield.

Er zijn echter ook mensen bij die het niet bijzonder subtiel aanpakken en gelijk bij binnenkomst met de botte bijl op je DM inhakken.  Kan ik nog lachen om een bericht als, "Valt er hier nog wat te neuken?" om daar vervolgens op terug te reageren met  "Vast wel, maar niet met mij.", het lachen vergaat me al snel bij teksten als "Leuk dat ik binnen ben, stap twee is binnen dringen in die rijpe kut van je."

Na verloop van tijd besloot ik om éénmalig in de TL van twitter een waarschuwing te plaatsen dat ik niet was gediend van dergelijke berichten in mijn DM en dat ik bij volgende seksuele berichten, deze met naam en toenaam zou kopiëren en de TL in zou gooien, al dan niet voorzien van een vernietigende reactie van mij erbij.
Nadien werd het rustig in mijn DM, heel erg rustig! Mensen hadden hun lesje wel geleerd dacht ik.

Inmiddels begint het feest weer een beetje van voren af aan. We zijn immers diverse maanden verder en ik heb er sinds mijn waarschuwing enkele honderden nieuwe followers bij gekregen.
Maar dit keer pak ik het anders aan. Ik heb besloten om te gaan spelen met deze opgewonden standjes.
Dat ik me bij die heren niet populair op maak is me wel duidelijk.
Zo kreeg ik vanmiddag een nieuwe volger binnen die me binnen een kwartier weer ontschoten is ook.

Hij: Hoi, wat leuk dat je me terug volgt en wat zie je er lekker uit op je ava.
Ik:  Dank je wel, ik zal de complimenten doorgeven aan de fotograaf.
Hij: Ben je in voor een date? Ik beloof je dat ik je zal laten kreunen van genot.
Ik:  Hmmmmm, heb je een beetje een lekkere grote pik?
Hij: Jazeker!
Ik:  Ik ook!

Er kwam geen reactie meer en ik was een follower armer.

Mochten er dus binnenkort geruchten rondgaan dat ik in real life een kerel ben, dan weten jullie hierbij dat ik zelf de aanstichter ben van deze roddel.
Feit is wel dat ik een half uur in een deuk heb gelegen om mijn eigen geintje.
Je kan maar ergens lol om hebben... toch?

26
sep 11

Hoezo maniakale Sam?

Zo heel af en toe overkomt het me op twitter dat ik iemand toevoeg en ga volgen waarvan ik in zeer korte tijd het gevoel heb dat ik die persoon al langer kende. Zo iemand heeft iets vertrouwds in de manier van reageren en vreemd genoeg heb je na verloop van tijd zelfs bij het zien van de ava bijna het idee dat je elkaar vast al eens in het echte leven bent tegen gekomen. Niet dat dit ook daadwerkelijk het geval is, maar ook het uiterlijk op die foto heeft iets vertrouwds.

Dit is me ook overkomen met @Sammaniac. Ik weet al niet eens meer hoe lang ik Sam inmiddels volg. Het voelt als jaren maar zo lang zit ik nog helemaal niet op twitter dus dat kan niet.
@Sammaniac is een jonge vent van 21 jaar en hoewel mijn ervaring met jongelui op twitter over het algemeen niet echt geweldig is (ik volg maar een handvol jongelui van rond die leeftijd die zich wel weten te gedragen) besloot ik puur op intuïtie om Sam te gaan volgen.
De naam alleen al had iets wat me aantrok. De ava van Sam kwam niet overeen met de naam die hij zijn twitter account had gegeven. Zo maniakaal vond ik hem er namelijk niet uitzien met zijn blonde krullen en vriendelijke uitstraling.
Okay, inmiddels is dat niet zo heel goed te zien door de ava met enorme zonnebril op zijn neus, maar geloof me, zonder die intimiderende zonnebril heeft hij een bijzonder vriendelijke en vooral vrolijke uitstraling.

Sam en ik hebben een klik. Hoewel hij met zijn 21 jaar nog niet de helft van mijn leeftijd is, komt hij niet over als een wilde spring-in-het-veld maar als een vrolijke, rustige, intelligente jongeman.
Rustig ook ja, ondanks dat hij me allang verteld heeft dat hij naast autisme ook nog eens een diagnose ADHD heeft.
We maken daar regelmatig grappen over want Sam heeft er een handje van om zich niet overeenkomstig zijn diagnoses te gedragen.
Zo bezit Sam bijvoorbeeld een groot inlevingsvermogen, is sociaal, heeft schijnbaar totaal geen problemen met de chaos die de tijdlijn van Twitter regelmatig vertoont en hij herkent sarcasme bij een ander al even goed als hij het zelf toe kan passen. Verder heeft hij totaal geen moeite om emoties van anderen te herkennen en ook zelf weet hij die prima te uiten.
Kortom, zijn hele gedrag en alles aan Sam staat haaks op zijn diagnose klassiek autisme en ADHD.
Daarom zijn we tot de conclusie gekomen dat we zijn diagnose eigenhandig moesten aanpassen.
In het vervolg gaat Sam door het leven met de door mij hoogstpersoonlijk bedachte diagnose MODERN AUTISME!
De diagnose ADHD laten we gewoon in stand. Dit omdat dit toch prima onder controle is door zijn medicatie dus waarom daar nog verdere energie in steken?

Tja, Sam en ik... twee twitterhanden op één twitterbuik. We lachen wat af.
Sam is mijn balans, want ondanks dat we samen liters #ColaZUIPEN (Sam bedacht deze hashtag voor ons schandalige cola misbruik) rookt Sam niet en drinkt geen alcohol. Dit ter compensatie van mijn gedrag als het ware.
Als ik de Ying ben, is Sam de Yang maar omgekeerd vinden we ook prima, daar doen we niet moeilijk over.
Sam is de belichaming en het bewijs dat niet alle jeugd verrot is, dat ze niet allemaal massaal achter de meute aanhobbelen qua a-sociaal gedrag, schofterig taalgebruik en egoïsme.
Als Sam een glimp is van de toekomst, dan is de wereld gelukkig nog niet verloren en de mensheid niet gedoemd ten onder te gaan.

Ik heb het op twitter al vaker vermeld en ik doe het ook hier nog een keer. Doe jezelf een lol en volg @Sammaniac want ik garandeer je dat hij een verrijking is voor je tijdlijn.