8
aug 12

Gatverrrrrrrrrdamme!

Gisteren was het weer eens zo ver. Ik kwam mijn bed weer eens amper uit want mijn bekken zat weer niet goed.
Geen idee wat ik gedaan heb om het zo te krijgen maar dat weet ik eigenlijk zelden als ik spontaan weer eens iets ontwricht.
Nu heb ik al chronische bekkeninstabiliteit sinds ik kinderen kreeg en als je dan ook nog eens EDS hebt van het hypermobiele type, dan helpt dat niet erg mee om de handel op z'n plaats te houden.

Gisterenmorgen kon ik dus zittend douchen en mezelf verplaatsen was niet alleen vrijwel niet te doen maar ook nog eens bijzonder pijnlijk. Uiteindelijk heb ik gisteren dat bekken weer terug op z'n plaats gekregen op een manier die ik maar niet zal beschrijven. Laat ik het erbij houden dat het gepaard is gegaan met veel vloeken, schreeuwen en de nodige tranen.
Dat hele bekken heeft echter wel een gigantische opdonder gekregen en ik kan dus ook vandaag niet echt lopen en heb veel pijn. Maar hé, dit is niet voor het eerst dat het me overkomt en zal niet voor het laatst zijn ook.

Ik heb alleen ook nog een ander probleem. Ik heb een hardnekkige verslaving. Ja... ik rook.
Gisteren zag ik het al aankomen, mijn shag was bijna op. Wanhopig als ik was pakte ik 's middags de rollator en schuifelde de voordeur uit. Geld in de kontzak en vastberaden als een ware junk ging ik op weg naar de Lidl.  Ik schuifel het tuinpad af, blik op oneindig en verstand op nul. Gerookt moet er worden! Binnen 3 minuten heb ik de toch al snel 3 meter afgelegd naar het einde van het pad en draai ik de stoep op langs de straat als ik voel iets kraken in dat bekken.
Misselijk van de pijn sta ik daar te wachten tot die golf weer zakt want om nu je lunch op straat te deponeren staat ook zo slordig. En als het bloed weer terugkeert in mijn gezicht en mijn maag besluit om zich toch maar niet binnenste buiten te keren, draai ik me om en keer onverrichte zaken terug het huis in. Weer een illusie armer. Zelfs een hardnekkige verslaving blijkt geen match te zijn voor mijn aftakelende lichaam.

De hele dag heb ik meer vloei gerookt dan shag om het maar zo ver mogelijk uit te smeren over de dag totdat mijn huisgenote thuis zou komen.
"Wil jij even voor me naar de Lidl?", vraag ik haar met een blik waar een hond met gebrek aan aandacht niet voor onder zou doen. Ze kijkt me aan, lijkt haar tijd nogal te nemen om het één en ander af te wegen en knikt uiteindelijk instemmend als ze nog steeds twijfelachtig "eh.... ja?" zegt.
"Mijn shag is zo goed als helemaal op dus als jij even een voorraadje voor me wil halen ben ik je bijzonder dankbaar."
Weer die pauze. En dan komen de woorden die mijn verslaafde ziel doorsnijden.
"Dat kan ik niet. Ze geloven niet dat ik oud genoeg ben om shag mee te krijgen."
Verbijsterd kijk ik haar aan. Ja, ze heeft een jong koppie maar ze is wel 23 jaar! En damn... ik moet nicotine!
"Dan laat je toch je ID zien! En ze kennen je hier toch? Hoe kunnen ze nu niet geloven dat je 16 jaar geweest bent?"
Maar nee, ze is onwrikbaar. "Nee echt, ze geloven me niet en ik weet niet waar ik mijn ID heb gelaten. Die ben ik kwijt."

Hoe ik het gedaan heb weet ik niet, maar dat kleine beetje gruis wat er nog in mijn armzalige pakje shag zat is meegegaan tot vanmorgen half 6. En nu ben ik precies dat aan het doen waar je de ware verslaafde aan herkent.
Ik heb mijn prullenbak uit zitten krabben. Alle lege pakjes shag die ik daar de afgelopen paar weken in heb gedumpt tussen alle andere weggegooide rommel weg geplukt en de kleine beetjes shag gruis over gemikt in een pakje.
De asbak leeg gehaald en alle uitgedrukte peuken uit elkaar geplozen om de nog niet verbrande restjes eruit te pulken, ook al weet ik dat dit meer teer is dan iets anders.
Ik draai shagjes van 2e hands shag. De smaak is gruwelijk maar hé... er komt rook vanaf!

Ik kan nog steeds niet lopen. Het zal nog wel even duren voordat mijn bekken de klap van gisteren te boven is.
En weer vraag ik me wanhopig af, terwijl ik een super dun shagje draai van een beetje stof shag, of ik nu eindelijk eens genoeg van mezelf en die verslaving walg om ermee te kunnen stoppen. Wat een bevrijding zou dat zijn, om niet langer die drang te hoeven voelen dat je MOET roken. Ik wik en weeg maar wel met een peuk tussen mijn lippen.
Gatverrrrrrrrrrdamme wat een smerige gewoonte en wat een walgelijke verslaving is het toch. En toch... ik kan het niet laten. Walg ik er dus toch nog niet genoeg van.

Straks het huis dus maar doorschuifelen... op zoek naar achtergelaten shag. Ooit druk ik mijn definitieve laatste peuk uit... maar vandaag nog niet.

21
mrt 12

Twitter irritaties

Het is geen geheim, ik ben verslaafd aan twitter. Verslaafd aan het slappe en vooral luchtige gelul met mensen die ik hoogstwaarschijnlijk nooit ontmoet zou hebben zonder mijn twitter account.
Niet dat ik ze nu wel ontmoet, maar toch een klein beetje leer je mensen wel kennen, zo via die korte tekstjes van maximaal 140 tekens.
Maar er zijn ook irritaties.

Zo kan ik me hevig irriteren aan twitter jail. Zodra je meer dan 100 tweets per uur verzend, en geloof me, daar zit je zo aan, mag je een bepaalde tijd geen tweets meer verzenden.
Dit schijnt spam bots te voorkomen. Nou, grotere onzin had men niet kunnen bedenken want ook spam bots zijn te programmeren om maximaal 99 tweets per uur te verzenden en een echt persoon met een beetje typevaardigheid haalt met gemak 150 tweets per uur of zelfs nog meer.
Dus ben je al verslaafd twitteraar bijna verplicht om een jail account aan te maken zodat je op je back-up account verder kan kletsen als je hoofd account weer eens achter de virtuele tralies zit.

Ook bedrijven die zich suf spammen irriteer ik me aan en weiger ik niet alleen zelf te volgen maar krijgen bij een volgverzoek aan mij gelijk een block aan hun broek.
Bekende Nederlanders van het type 'volg mij gerust want ik ben geweldig maar ik volg niet terug want ik voel me boven het gewone volk verheven en volg dus alleen mede bekende Nederlanders terug' hoef ik niet.
En niet te vergeten mijn grote 'vriend' Geert Wilders, die in zijn hele twitterleven nog nooit een mention verzonden heeft maar zijn account gebruikt om statements neer te pleuren weiger ik te volgen. Jammer genoeg blijf ik hem keer op keer tegen komen omdat zoveel andere tweeps hem wel volgen en zijn braaksels vrolijk retweeten.

Waar ik ook jeuk van krijg zijn de tweets met teksten als "Bij xxx volgers verloten we xxx onder onze volgers, dus volg ons nu en retweet deze tweet." Menig keer heb ik er zelf geintjes over gemaakt op twitter en beloftes gedaan voor het verloten van een halve liter zweet, ingeblikte scheten en meer van dergelijke ranzige dingen.
Grappig de eerste paar keer maar als je eindeloos van dergelijke serieuze verlotingen tegen komt omdat bedrijven blijkbaar zitten te springen om volgers, begint het echt vervelend te worden.

Mijn laatste irritatie waar ik vandaag over wil bloggen zag ik een kwartier geleden voor de zoveelste keer voorbij komen.
De tekst was:
Wie kanker heeft, heeft maar 1 wens, genezen. Ik denk dat 97% deze tweet niet retweet.. Maar ik hoop dat jij bij de andere 3% hoort.

Begrijp me goed, kanker is een verschrikkelijke ziekte waar ik al menig familielid, vriend en kennis aan verloren ben en als ik kon voorkomen dat het ooit nog iemand zou overkomen, zou ik er veel voor over hebben.
Maar verdorie mensen, waarom die tweet?
Mijn maag draait om bij die tweet. Is dit verzonnen door iemand die zo wanhopig graag geretweet wilde worden dat die er deze gruwelijke ziekte bij haalde om het voor elkaar te krijgen?
Ik heb exact die tekst jaren geleden al via mail gekregen waarbij de tekst dan iets anders was.
In plaats van 'deze tweet niet retweet' stond er 'deze mail niet forward'. Maar hoe dan ook werd er net als in de gewraakte tweet, ernstig gehoopt dat ik niet bij die 97% zou horen.
Als ik er ook maar 1 persoon mee zou kunnen laten genezen zou ik mijn avonden vullen met het retweeten en forwarden van de betreffende tweet en mail, maar het is grote onzin!

Stort een donatie of wordt donateur van KWF Kankerbestrijding. Gooi van mijn part Giro 26000 in een tweet, dan wil ik die best retweeten, geen probleem. Maar alleen maar vragen om die tweet zonder enige verdere inhoud door te sturen omdat ik anders bij die a-sociale 97% zou behoren? FUCK YOU!!!
GET A LIFE mensen! Een gezond leven wel te verstaan. Eentje zonder kanker.