18
apr 12

Wisselvallig

De laatste tijd is alles wisselvallig. Het weer schoot van schitterend lente weer naar compleet herfst, mijn lichamelijke toestand ging van helemaal zo verkeerd nog niet naar gruwelijk en alles wat met het werk te maken heeft gaat met ups en downs.

Die baan bij het energiebedrijf waar ik volgens mijn job coach zo goed als binnen was ging dus toch niet door.
Oh het sollicitatiegesprek verliep vlekkeloos! Iedereen dol enthousiast maar een week later kreeg ik te horen dat het feit dat ik mijn uren niet uit kon breiden toch onhandig was.
Ondanks dat ze bij de voorselectie geen problemen hadden gehad met mijn mogelijkheid om uitsluitend de middagen te werken en dit tijdens het gesprek daar ter plaatse ook nog eens werd bevestigd dat het absoluut geen belemmering was!
Uiteindelijk werd er dus niemand met een wsw indicatie aangenomen. Het leek ze toch beter om mensen aan te nemen die in de bijstand zitten. De mensen met een wsw indicatie waren toch niet van het juiste niveau.
PARDON???
Ik pissed, job coach pissed, want hé ze hebben de boel dus al die tijd lopen belazeren. Ze waren duidelijk nooit van plan geweest om mensen met een arbeidshandicap aan te nemen. Maar wel mensen enthousiast maken, hoop laten krijgen en dit vervolgens net zo hard weer de grond in trappen.

Inmiddels zijn we weer een paar weken verder en heeft mijn job coach niet bepaald stil gezeten!
Er zijn op de sociale werkplaats in totaal vijf job coaches die al tijden lang om komen in het administratieve werk.
Daar willen ze graag hulp bij hebben. Zeker sinds de fusie van diverse bedrijven is het een grote puinhoop met de administratie want ieder bedrijf hield er een eigen administratie op na die dus niet samengaan met elkaar.
Er moet dus van al die verschillende manieren van administratie bijhouden één grote administratie komen. En dan graag eentje die wél werkt want nu is het een onoverzichtelijke chaos.
"Zou dat niks voor jou zijn?", vroeg mijn jobcoach anderhalve week geleden. Nou GRAAG!!!

Maar ja... er moet grof bezuinigd worden en de functie van administratief medewerkster voor de job coaches bestaat nog niet. Dat moesten ze zelf allemaal maar bijhouden. En geld voor zo'n extra functie is er natuurlijk al helemaal niet!
Maar ik heb inmiddels een contract en krijg dus toch wel betaald. Met wat stunt en vliegwerk hebben ze er nu een leer/werk traject van weten te maken. Dan kost het niets want het is immers werkend leren! Wederom een stage dus.
Maar ik wil van die zware handenarbeid af op het Test en Trainings Centrum! Ik sloop mezelf daar compleet.
En tja... het lijkt me wel een uitdaging om zo'n administratie van de grond af aan weer op te bouwen.

Deze week dus al dagelijks gesprekken gehad waarin ik te horen heb gekregen wat ze willen bereiken, wat er allemaal bij komt kijken enz.
Vanaf volgende week willen ze gaan proberen of ik op kantoor terecht kan komen en mezelf bekend kan gaan maken met de programma's waarmee ze werken op de computer.  Geen moment te vroeg ook want ik ben OP!!!

Het gaat al weer een poosje wat minder met me op lichamelijk gebied.
Flink onder de pijnstillers probeer ik de werkdag door te komen, maar omdat ik deze sinds ik werk met veel grotere regelmaat slik om te kunnen functioneren, is er gewenning opgetreden.
Pijnstillers met vertraagde afgifte die officieel 12 uur behoren te werken blijken na 5,5 uur al uitgewerkt te zijn. Maar omdat het nogal stevig spul is mag ik ze dus absoluut niet vaker dan om de 12 uur innemen!
Om hoe dan ook op gang te kunnen komen, moet ik dat kreng dus 's morgens vroeg al slikken en ja hoor, dan ben je net op je werk en is het uitgewerkt!

Ik kwam vandaag dus nog relatief goed lopend binnen en vertrok als een super kneus. Net zo'n 100 jarige opoe die vergeten was haar steunkousen aan te trekken en te dement om te beseffen dat een rollator uitkomst kan bieden.
Een verstandelijk beperkte collega zei nog: "Zou je je krukken niet eens meenemen?"
Tja, daar had ik bij mijn vertrek van huis niet aan gedacht natuurlijk. Ik dacht nog grappig te zijn met mijn opmerking dat ik liever niet voor schut wilde lopen met die krukken.
"Wil je zeggen dat je zo niet voor schut loopt dan?" roept ze me hard lachend toe.
Ja ja, dan vraag je je toch even af wie van ons er nu zo verstandelijk beperkt is want ze heeft wel gelijk!

Ik kan het me nu niet permitteren om aan de opiaten te gaan want dan ben ik niet in staat om te werken en pis ik straks wéér naast de pot met die administratieve baan. Ik MOET dus door!
Liever creperen met een helder hoofd dan pijnvrij thuis vegeteren totdat mijn lichaam besluit weer te gaan functioneren op een aanvaardbaar niveau. Maar foei, wat vermoeiend is dit allemaal.

27
mrt 12

Solliciteren

Vanmiddag heb ik weer een sollicitatiegesprek gehad. Nummer eh... ben de tel even kwijt. Doet er ook niet toe.
Ik heb inmiddels al de nodige keren sollicitatiegesprekken gehad sinds ik op de sociale werkplaats zit. Tot vandaag was het allemaal nog intern en piste ik steevast naast de pot.
De interne communicatie is knudde op de sociale werkplaats. Volgens zeggen is dit het geval sinds de fusie, die dus plaats begon te vinden precies toen ik vorig jaar zomer begon. Ik weet dus niet beter of het is een puinhoop.
Daarom kon het dus gebeuren dat ik bij het solliciteren op interne vacatures keer op keer na het gesprek alsnog afgewezen werd omdat ik niet flexibel inzetbaar ben qua werktijden.
Nee, ik heb ernstige opstart problemen 's morgens en kan dus alleen 's middags werken.
Om een vage reden bleek dat dus iedere keer opnieuw niet bekend te zijn of hadden ze er lak aan en deden verwoedde pogingen om me toch zover te krijgen om de ochtenden ook inzetbaar te zijn.

Tja, ik zie het niet zo zitten om 's nachts om half 4 aan mijn warming up te beginnen zodat ik zeker weten om 8 uur kan beginnen met een werkdag. Sterker nog, door mijn chronische insomnia slaap ik nooit voor half 5 en dan zou me die anderhalf à twee uurtjes slaap die ik nog krijg me ook nog ontnomen worden en zou ik uitsluitend nog in het weekend kunnen slapen.
Dat gaat geen paard volhouden, dus ik zeker niet.
Er viel dus niets te stimuleren, pushen, of afwegen. Het gaat gewoon niet lukken om flexibel inzetbaar te zijn met mijn werktijden. Het zijn de middagen of niets, punt uit.

Vandaag mijn eerste sollicitatiegesprek buiten de sociale werkplaats gehad. Detacheren willen ze zoveel mogelijk en nu kwam er bij het plaatselijke nuts bedrijf een administratieve functie vrij voor iemand met een arbeidshandicap. Wat zeg ik... er kwamen wel zes plaatsen vrij want men wil daar ineens iets terug gaan doen en mensen met een handicap ook een kans geven. Dat is mooi! That is me!!! Oh please... pick me!!!
Dat was dus ook letterlijk alles wat ik wist, de naam van het bedrijf en het feit dat ze iemand zoeken voor administratief werk. Ondanks diverse voorgesprekken op de sociale werkplaats kon niemand me vertellen op welke functie ik nu eigenlijk solliciteerde. Ik had alleen mijn CV even door hoeven mailen en mijn job coach en een job hunter van de sw werkten als mijn tussenpersoon en probeerde me te 'verkopen'.

Vandaag moest ik mezelf dus nog even gaan verkopen en persoonlijk een gesprek aangaan, met ondersteuning van de job hunter. Het vervoer was keurig geregeld en ik had afgelopen weekend al wat zitten lezen op de website van het bedrijf waar ik dus terecht hoop te komen.
Vlak voor vertrek er naartoe nog even op de sw zelf een voorgesprekje gehad waarin me werd verteld dat ik in het gesprek moest proberen om toch wat persoonlijke dingen over mezelf te vertellen maar niet teveel zodat er nog iets te raden over zou blijven.
Tja, nu heb ik op de sw niet echt de reputatie dat ik bijzonder open ben over mezelf. Niet dat ik gesloten ben of zo, maar zolang me geen gerichte vragen worden gesteld, geef ik gewoon nooit vrijwillig persoonlijke informatie van mezelf.
Dat vind ik gewoon niet zinvol ook. Ik kom niet ergens te werken om mijn privé leven te vertellen of mijn gal te spugen. Ik kom werken om mijn werk te doen en geld te verdienen, that's it.
Toch werd me sterk aangeraden om geheel vrijwillig iets van 'mezelf' te 'laten zien' want het is een heel sociaal bedrijf met leuke mensen en daar moest ik natuurlijk wel tussen passen.

Tja, ik kan heel sociaal en gezellig zijn tegen collega's zonder ooit het achterste van mijn tong te laten zien en dat wil ik graag zo houden. Ik hoopte alleen wel dat ze tegen een portie humor kunnen want tja... ik flap er vol automatisch nogal eens iets uit. Dat heeft me zeer geliefd gemaakt op de sw maar met hetzelfde gemak zijn er op diezelfde sw mensen die me niet kunnen luchten om mijn vorm van humor.

Feit was dat de mensen die ik te spreken kreeg erg vriendelijk over kwamen. Geen idee of ze ook gevoel voor humor hebben, maar dat hoop ik vanzelf nog wel te gaan merken.
Het gesprek verliep in ieder geval goed. Ik had geen greintje last van spanning, wat blijkbaar vreemd is want ik het voorgesprek bleven ze maar roepen dat ik waarschijnlijk erg gespannen was voor het gesprek. Toen ik aangaf hier totaal geen last van te hebben werd ik vreemd aangekeken.
Het was immers heel normaal om een gezonde spanning te voelen.
Okay, ik ben dus niet normaal. Het enige wat ik kan doen is antwoord geven op de vragen, zelf mijn eigen vragen stellen en dan kan het twee kanten op. Ze willen me wel of ze willen me niet.
Geen enkele vorm van spanning zal daar invloed op hebben en achteraf kun je er toch niets meer aan veranderen.
Vreemd genoeg werd dat opgevat als desinteresse.
Ik vraag me ernstig af waarom een gebrek aan spanning hetzelfde zou moeten zijn als desinteresse. Ja ik wil die baan!
Ik wil na bijna 8 maanden zonder enige vorm van inkomen en hersenloos werk nu ook weleens een echte baan en een salaris gaan ontvangen! Ik heb dus wel degelijk interesse en wist mezelf heus wel te verkopen.

Mijn eerste vraag was dus ook om welke functie het nu eigenlijk ging. Als ze me aannemen kom ik dus terecht op de salarisadministratie. Okay dan! Prima, geen problemen mee. Lijkt me wel wat.
Het hele gesprek verliep soepeltjes en na het gesprek heb ik nog op het betreffende, verrassend kleine kantoortje van de salarisadministratie kennis gemaakt met de daar al werkende dames en heb even mee mogen kijken met wat het werk precies in gaat houden.
Gevoelsmatig heb ik het idee dat ik een goede indruk heb achtergelaten, maar ik ben me ook bewust van het feit dat ik niet de enige ben die op die functie solliciteerde, dus nu is het weer afwachten.

Op de vraag wanneer het hele feest gaat beginnen kreeg ik als antwoord: "Het liefst gisteren."
Tja, gisteren was ik er niet dus dat gaat me niet meer lukken.
Uiteindelijk nog geen definitief antwoord gekregen want ze wisten niet hoe lang het allemaal gaat duren om alles te regelen. Eerst de hele sollicitatieprocedure afwerken, keuzes maken en als de keus op mij valt moet er natuurlijk nog van alles geregeld worden. Het zou allemaal zo snel mogelijk duidelijk worden gemaakt.
Tja, dan weet ik dus nog niets. Wat is in vredesnaam zo snel mogelijk? Is dat deze week nog? Deze maand? Nog voor de zomer?
Ik merk het allemaal wel. Na de nodige teleurstellingen durf ik niet echt meer te hopen, dan kan het ook niet tegenvallen.

 

20
mrt 12

Massa ontslag bij sociale werkplaatsen

Inmiddels werk ik alweer 8 maanden op de sociale werkplaats en nog steeds zonder contract en zonder enige vorm van betaling. Stage noemen ze dat zo mooi.
Ja natuurlijk... hele dagen blikken bruine bonen van hun etiket ontdoen, schroeven en spijkers wegen, dozen vouwen, stickers plakken en meer van dergelijk intellectueel uitdagend werk, puur om te zien of ik straks geschikt ben voor kantoorwerk.

De sociale werkplaats doet zijn naam al jaren geen eer meer aan. Er is weinig sociaals aan te herkennen.
Oh de mensen die er werken wel hoor! En geloof me als ik zeg dat er niets aan te merken is op de sfeer op het Test en Tranings Centrum waar ik dus nog steeds zit, ondanks dat dit bedoelt is voor 4 à 6 weken.
Maar het hele systeem is zo verrot als een mesthoop in de hete zomerzon.

Was de sociale werkplaats vroeger voor mensen die niet in staat waren om een reguliere baan te krijgen/behouden door hun lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen, tegenwoordig heeft het meer weg van slavernij wat zich daar afspeelt.
Het overgrote deel van de mensen die het TTC binnen komen moeten verplicht komen werken omdat ze een bijstandsuitkering hebben en voor dat bedrag moeten ze dus daar werken.
Nee, daar krijgen ze ter stimulering geen cent meer uitkering voor maar als ze niet komen worden ze wel gekort op hun uitkering!

Dat klinkt toch helemaal niet onredelijk zou je zo denken en als ik zelf niet op de sociale werkplaats had gewerkt zou ik dat hoogstwaarschijnlijk zelf ook een geweldig idee hebben gevonden.
Maar ik weet dus uit ervaring dat de wachtlijsten voor de mensen waar de SW eigenlijk voor bedoelt was, zij met een WSW indicatie echt eindeloos zijn! Er is simpelweg geen plaats meer voor mensen met een beperking want er moeten onvoorstelbaar veel mensen met een uitkering gedwongen komen werken en de plaatsen zijn beperkt!

En zo kon het dus gebeuren dat ik nadat ik werd afgekeurd en een WSW indicatie kreeg, eerst 2 jaar op de wachtlijst kwam te staan voordat ik ook maar een voet binnen de deur kon zetten op de SW zelf.
Maar goed, die 2 jaar kwamen en gingen en ik kwam dus afgelopen zomer binnen op het TTC, toen nog met de illusie dat ik 4 tot 6 weken stage zou lopen en daarna een contract zou krijgen en dus betaald zou gaan krijgen voor mijn werk.
Niets is echter minder waar. Na 8 maanden heb ik nog steeds geen contract ondanks dat ik een half jaar geleden al te horen kreeg dat ik bovenaan de lijst sta voor een contract.
Eerst zou ik die in september 2011 krijgen maar in september kreeg ik te horen dat het pas het volgende kwartaal en dus januari 2012 zou worden.
Okay, dat moest dan maar.

Inmiddels is het maart en heb ik een aantal weken geleden te horen gekregen dat ik pas in april een contract krijg.
Maar weet je... ik geloof er niet meer in. Ik volg namelijk ook het nieuws en alle ellende waar dit huidige kabinet zich mee bezig houd.
Er moeten 70.000 mensen weg bij de sociale werkplaatsen!

Vandaag was het afscheid van 1 van de begeleiders op mijn afdeling. Hij heeft de zak gekregen omdat hij als flexwerker al 3x een jaarcontract had gehad. Als ze zijn contract hadden verlengd waren ze wettelijk verplicht geweest om hem een contract voor onbepaalde tijd te geven en tja... er moeten 70.000 mensen weg, dus daar trappen ze niet meer in.
Hij werd vriendelijk bedankt voor zijn enorme inzet van de afgelopen jaren en kreeg een trap na.
En dan hebben we het dus over iemand die in de tijd dat ik er zit, zijn benen onder zijn reet heeft uitgelopen voor de mensen daar. Iemand die er altijd voor je was als je hem nodig had.

Er zijn nog twee begeleiders over op mijn afdeling waarover ik precies hetzelfde kan melden. Kerels die zich nooit te beroerd voelen om zelf flink de handen uit de mouwen te steken, met een groot inlevingsvermogen, die de sfeer er in houden, met ons meelachen en meeleven. Mannen die duidelijk zijn, dikke pret met ons hebben als het kan en streng zijn als het nodig is. En jawel... ook hun baan wankelt aan alle kanten.
Zodra hun contract is afgelopen is de kans niet gering dat ze er ook uitliggen.

En bedankt premier Rutte, met je graftakken kabinet!
Oh wat klinkt het mooi, je lulverhaal dat mensen met een beperking ook gewoon in de maatschappij mee moeten draaien en met wat aanpassingen vanuit de bedrijven zelf, best een reguliere baan kunnen krijgen en behouden.
Leef je in dromenland?
De komende jaren moeten de regels voor keuren strenger worden. Je moet zo ongeveer een kasplantje zijn om nog afgekeurd te kunnen worden dan.
Ik zelf moet ik 2013 opnieuw gekeurd worden en ga volgens de nieuwe regels dan dus goedgekeurd worden!
Zie je het voor je? Welk bedrijf gaat mij aannemen dan? Aanpassingen maken binnen het bedrijf voor iemand als ik?
Waarom zou je als er nog honderdduizend kerngezonde mensen om diezelfde baan staan te trappelen die niets mankeren? Daar hoef je niets voor aan te passen, die zijn niet om de haveklap thuis omdat er weer iets mis is gegaan.
Dan komen mensen als ik dus in de bijstand terecht, tenzij ze net als ik een partner hebben met een inkomen, dan kunnen ze ook dat vergeten.

Maar zelfs zij die dan wel recht hebben op een bijstandsuitkering komen dan terecht op... jawel, diezelfde SW waar er dus 70.000 mensen uit moesten omdat ze best een reguliere baan konden krijgen. Dan mogen ze op de SW weer gratis komen werken voor hun uitkering en dus weer plaatsen bezet houden van hen die echt totaal afhankelijk zijn van aangepast werk en die er dus weer niet in kunnen komen want de wachtlijsten groeien en groeien.
En zo is het balletje weer rond.

Kabinet Rutte 1... laat dat hele tering kabinet vallen alsjeblieft. Liever nog gisteren dan vandaag.

19
okt 11

Binnenkort echt werk

Gisteren kreeg ik dan eindelijk het goede bericht dat ik binnenkort aan echt werk mag gaan beginnen.
Op 1 november ga ik kennis maken op kantoor van de sociale werkplaats. Die dag zullen er ook afspraken gemaakt worden over het hoe en wat precies.
De dame die dit alles voor me zou regelen was vorige week helaas ziek, anders had ik er deze week al aan de slag kunnen gaan, maar hé... shit happens.

Degene die me moet gaan begeleiden blijkt volgende week vakantie te hebben, vandaar dat ik ook volgende week nog niet kan beginnen. Blijkbaar kon ik bij dat bericht een blik van teleurstelling toch niet genoeg onderdrukken.
Tja, hoe gezellig de mensen op de test en trainingsafdeling ook mogen zijn, het werk is naast hersenloos ook nog eens slopend voor mijn handen.
Mijn begeleider op de test en trainingsafdeling werd er dus bij gehaald en kreeg ter plekke te horen dat ik niet bepaald gemotiveerd meer was om daar nog langer te werken.
Persoonlijk vond ik dat nogal sterk uitgedrukt maar ik heb het maar zo gelaten.
Vervolgens kwam dus de vraag of het mogelijk was dat ik zelf volgende week ook een week vakantie zou nemen.
Tja, dat was uiteraard totaal geen probleem. Ik had immers al lang en breed laten zien dat ik echt wel inzet toon, niet te belazerd ben om mijn handen uit de mouwen te steken en hij keek dat ook bijzonder verbaasd toen hij te horen kreeg dat ik niet gemotiveerd meer ben. Daar had namelijk niemand iets van gemerkt.

Nee, daar merk je bij mij ook niks van! Ik doe wat ik moet doen en maak er van wat ervan te maken is. Bovendien ben ik gewoon prima behandeld. Dingen die echt niet gaan hoef ik ook niet te doen. Niemand die daar moeilijk over doet, behalve ik zelf dan.
Het blijft een worsteling voor me om naar mezelf toe te geven dat ik iets niet kan. Dus wat dat betreft zijn ze op de sociale werkplaats voorzichtiger en zuiniger op me geweest dan ik dat zelf ben.
Wat dat betreft is het jammer dat het werk op zich daar knudde voor me is, want de mensen zelf zal ik best gaan missen.
Ik heb er wat afgelachen de afgelopen twee maanden.

Hoe dan ook, ik ben vreselijk blij dat ik vanaf november op kantoor terecht kan. Dat is niet alleen voor mijn lichaam beter maar de grijze cellen ook weer eens iets laten doen zou ook wel prettig zijn. Bovendien krijg ik dan eindelijk een inkomen en daar is het natuurlijk toch allemaal om begonnen. Een inkomen genereren en weer onder de mensen komen.
Dat was de aanleiding om weer te gaan werken en dat gaat dan nu eindelijk rollen.

Dus morgen en overmorgen nog een middag schroeven wegen, doosjes vouwen, stickers plakken en met een beetje pech alleen maar voor je uit staren omdat er weer geen werk is en daarna een week vakantie.
Vervolgens op maandag 31 oktober met wat mazzel de laatste echte werkdag op de test en trainingsafdeling en daarna is het ook voorbij met mijn vrije woensdagen want dan ga ik dus echt 5 middagen per week aan de gang.
En zo kwam alles toch nog op zijn pootjes terecht.

30
aug 11

Sociale werkplaats dag 2

Keurig op tijd stond vanmiddag het busje voor de deur. Na een hele ochtend mezelf moed inspreken ga ik richting sociale werkplaats. Bij aankomst blijkt dat ik inderdaad alle testen gisteren al gemaakt heb en ik mag aan het werk.
Aan de ene tafel zitten 8 vrouwen stickers te plakken op zakjes snoep.
Aan de andere tafel zitten een man en een jonge knul kartonnen dozen in elkaar te zetten. Omdat zij overduidelijk in de minderheid waren plus het feit dat er overduidelijk meer dozen gemaakt moesten worden dan stickers geplakt, ben ik maar bij de heren aan tafel geschoven.
Ik voel de druk op mijn gewrichten in m'n vingers en doe mijn best om een manier te vinden waarop ik ze niet ontwricht.
Na het 5e doosje heb ik daar een redelijke techniek voor gevonden maar mijn nog steeds zwaar gezwollen vingers door het schrijven gisteren, zwellen verder op. Mijn linkerhand is goed te doen. Die heeft gisteren dan ook geen 60 pagina's met testen in hoeven vullen, het luie kreng.
Vandaag is het dus tijd dat ook die eens iets gaat doen en aarzelend krijgt ook die een ritme te pakken.

"Intelligent werk weer vandaag he?", moppert mijn overbuurman aan tafel richting mij.
Niet echt, maar ik heb begrepen dat we blij moeten zijn dat er werk is.
"Ja er schijnt geen moer te zijn aan werk."
En vervolgens begint meneer een enorm verhaal te doen over hoe hij als vrachtwagenchauffeur door heel Europa heeft gereden, jaren lang. Dat zijn vrachtwagen aanvoelde als zijn huis omdat hij er in werkte, leefde en sliep. Dat hij er een tv in had zitten en een koelkastje wat precies groot genoeg was om een six-pack bier in koud te zetten.
Eindeloos verteld hij over de plaatsen waar hij geweest is, hoe schitterend Zwitserland is enz.
Ik kan er niet over meepraten. Zelf ben ik nooit Nederland uit geweest. Ja... we zijn in het verleden eens via België naar Limburg gereden, maar dat was er alleen doorheen rijden en kun je nauwelijks meetellen als in het buitenland verblijven. En dan ineens krijg ik een tip van hem.
"Denken doe je maar thuis. Zodra je in het busje stapt moet je stoppen met zelf nadenken anders word je hier stapelgek. Ik geef je 3 weken en dan is het voor iedereen duidelijk. Dan heb je je erbij neergelegd en past je aan qua denk- en werkniveau wat ze hier hanteren, of je rent gillend naar huis om nooit meer terug te komen."
Dan kies ik voor het gillend rennen denk ik, want de laatste keer dat ik kon rennen kan ik me niet meer herinneren. Dat zou pas een wonderbaarlijke genezing zijn!
"Oh sorry hoor, ik bedoelde het niet letterlijk. Het was niet mijn bedoeling om je te kwetsen."
Maak je niet druk, als je me wat beter zou kennen zou je weten dat je mij daar niet mee kan kwetsen. Mijn reactie was pure zelfspot en ik zie overal de humor van in.
"Humor! Oh dat verdwijnt nog wel als je hier lang genoeg rond loopt.  Ik zit hier nu 3 maanden nadat ik al ruim 3 jaar in de bijstand thuis heb gezeten en moet dit doen om de bijstand te behouden. Met mijn 59 jaar is er geen baas meer die mij nog aanneemt dus ik zit hier waarschijnlijk vast tot aan mijn pensioen. Het lachen is mij allang vergaan hier."
Dan gaat dat dus mijn voornaamste taak worden hier. Het lachen terug brengen. Dat doe ik gewoon gratis tijdens het doosjes vouwen hoor. Ik kan multi-tasken.

Na de koffiepauze zijn we nog dik anderhalf uur bezig met de dozen en mijn handen voelen aan alsof ze het ieder moment kunnen begeven maar we zijn er zo goed als doorheen dus ik zet nog even door. Het stickers plakken bij de dames was al lang en breed klaar en de dames hebben het heel druk met niets doen terwijl wij door ploeteren op de dozen.
Als ook die klaar zijn komt er een palet binnen met grauwe kartonnen dozen en we moeten allemaal bij elkaar komen zitten om te kijken naar wat de bedoeling is van de volgende klus.

"Kijk, je maakt de doos open en stort hem leeg op tafel." De afdelingschef doet het keurig voor want er zijn een aantal Marokkaanse vrouwen aanwezig die het moeten hebben van het visuele gebeuren aangezien ze geen woord Nederlands verstaan en/of spreken.
"In de doos zitten 10 plastic zakken. Die scheur je open. In iedere zak zitten 5 kleinere plastic zakken met ieder 1 internet kabel. Die zakken scheur je ook open en haalt de kabel eruit. Als je alle kabels eruit hebt doe je ze weer keurig alle 50 terug in de doos waar ze uit zijn gekomen en het plastic gooi je weg."
Ik plooi mijn bakkes in mijn meest ontwapenende blik en vraag met een grote grijns: 'Dat is ingewikkeld, kun je het nog één keer voordoen?'
Een paar mensen kijken me boos aan met een blik van 'stom rund' maar verder reageert er niemand en de afdelingschef blijft er zelf rustig onder. Hij herhaalt in sneltreinvaart nogmaals de handelingen zonder een spoortje van emotie in zijn stem of op zijn gezicht.
"Zak openscheuren, 5 zakken eruit, die openscheuren, kabel eruit en terug in de doos. Is het nu duidelijk?"
Ik durf de grap niet echt door te zetten en mompel dat ik wel zal zien of ik dergelijk zwaar intellectueel werk aan kan.

Als ik de 5e zak open probeer te scheuren klapt mijn linker pink door een gewricht. Precies op een gewrichtje wat dus NIET in een brace zit. Met alleen een "aaaaaauuuuuuu!" ruk in mijn pink terug op zijn plaats en ontzie die pink bij de volgende zakken.
Een paar minuten later klapt mijn rechter wijsvinger  door en mijn Marokkaanse buurvrouw ziet het gebeuren en geeft een schreeuw die alle taalbarrieres doorbreekt.
Er ontsnapt mij een hartstochtelijke "GODVERRRRRDOMME" en ik ruk ook die vinger weer in de juiste stand.

Genoeg zelfmutilatie voor 1 dag, ik ga naar het kantoortje.

Kunnen we even praten, want dit gaat niet werken voor me.
De heren begeleiders gaan er eens goed voor zitten en ik pak er heel brutaal ook een stoel bij.

Het is misschien heel brutaal van me maar wat wéten jullie eigenlijk van de mensen die hier binnen komen?
"Hoe bedoel je?"
Nou... zijn jullie op de hoogte van hun kunde en onkunde, van hun aandoeningen, genoten opleidingen en werkervaringen en zo meer?
"Eh ja... we krijgen het hele rapport binnen van iedereen he, maar ja... door de verhuizing en zo zijn we er nog niet echt aan toegekomen om er naar te kijken."
Mag ik jullie dan mijn rapport als leesvoer adviseren want gisteren heb ik mijn hand in de kreukels geholpen om toch maar te voldoen aan jullie vaste routine om iedereen die testen te laten doen, die overigens heel zwaar beneden mijn niveau waren en vandaag krijg ik uitsluitend werk te doen wat ik niet mag doen! Nu is het laatste wat ik wil dat jullie me gaan zien als de zeikert die haar werk probeert te ontlopen, maar ik heb geen WSW indicatie gekregen omdat ik zweetvoeten heb en dat lelijke plastic aan mijn handen is geen fashion statement.  Ik heb zojuist in 8 minuten tijd 2 vingers ontwricht omdat ik echt wel wil laten zien dat ik niet te beroerd ben om te testen of ik iets wel of niet kan, maar ik ben wel mezelf op deze manier verder kapot aan het maken.

De heren trekken wat witjes weg en zoeken driftig naar een map met de dossiers om vervolgens tot de conclusie te komen dat die per ongeluk mee verhuisd zijn met de administratie naar Vlissingen.
"Nee, je moet hier geen dingen doen waar je jezelf mee beschadigd. Maar wat heb je dan? En nog belangrijker... wat kun je wél?"
Ik leg uit dat ik wel heel extreem hypermobiel ben en dat op mijn ellebogen na al mijn gewrichten in mijn lichaam bij geringe belasting al ontwrichten. Dat ik geboren ben met die afwijking maar dat het door de jaren heen steeds ernstiger vormen heeft aangenomen door het verkeerd belasten en eindeloos ontwrichten.
"Kunnen ze daar niks tegen doen dan? Krijg je therapie?"
Nee en ja. Er is niks aan te doen, alleen voorkomen dat het nog erger zal worden door zoveel mogelijk te voorkomen dat ik iets ontwricht. Daar is dus al die plastic hardware voor aan mijn handen en ik doe ook mijn best om dat wat niet ingepakt kan worden op de juiste manier te gebruiken, maar met het soort werk wat ik hier te doen krijg blijkt dat dus niet mee te vallen.
"Wat kun je wel?"
Kantoorwerk! Ik heb bij de intake al gemeld dat ik de opleiding, ervaring en mogelijkheden nog steeds bezit om op een computer te werken en de telefoon op te pakken.
"Ja maar soort werk hebben we hier niet. Dat kan alleen als je uitgezonden zou worden naar een kantoor. Want het kantoor van ons is verhuisd naar Vlissingen en daar zitten uitsluitend ambtenaren en die krijgen nu ook te maken met inkrimping. Dan gaan ze niet nog een extra ambtenaar de laan uitsturen om jou daar in de plaats te zetten!"
Dus tot de tijd dat er een gepaste baan voor me is gevonden moet ik hier mijn tijd slijten en zonder enige vorm van financiële tegemoetkoming mijn lichaam verder vernielen?
"Nee, dan moet je alleen de dingen doen die je wel kan."
Nou okay, ik kan die kabels in de dozen stoppen maar dat plastic open scheuren lukt me dus niet, net zo min als sjouwwerk.
"Dan doe je dat voor nu. Kun je wel schilderen?"
Geen idee hoe lang ik een kwast vast kan houden voordat de kramp erin schiet bij me, maar ik ben zeker bereid om het te proberen.
"Dan kun je dat de volgende keer proberen en geef de volgende keer op tijd aan dat iets niet gaat want volgens mij heb je een collega de stuipen op het lijf gejaagd net."

Mooi, dat is dus afgesproken. Ik doe alleen nog dingen die niet fout aanvoelen voor mijn lijf. En ook dat zal nog zoeken en uitproberen worden want ik weet zelf bij lange na nog niet wat ik wel en niet kan en ben bij het handenteam net begonnen met opnieuw leren hoe je bepaalde handelingen kan aanpassen en doen zonder je gewrichten onnodig te overbelasten.
De laatste keer heb ik knikkers op leren pakken en kralen uit een blok kneedklei peuteren zonder mijn gewrichten te overstrekken.  Helaas bleek vandaag dus maar weer dat het nog lang geen automatisme is en het nog heel veel oefening gaat kosten voordat ik alles anders doe dan ik mijn hele leven gedaan heb.

Morgen heb ik een vrije dag. Dan kan ik mijn wederom zwaar gehavende vingers rust geven en donderdag weer vol goede moed proberen een beetje humor in de tent te krijgen daar op de sociale werkplaats. Want damn... er hangt echt een grafstemming bij de collega's onderling. Dat MOET anders kunnen.
En tijdens het grappen en grollen schilder ik dan wel vogelhuisjes of zo.

29
aug 11

Sociale werkplaats dag 1

Het zit er op. Mijn allereerste dag bij de sociale werkplaats. Nou ja... dag is een groot woord. Middagje klopt beter.
Voorlopig ben ik elke maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag van 12:30 - 16:30 daar aanwezig om... eh tja... voor wat precies?

Het begon allemaal al geweldig. Ik had keurig een week geleden schriftelijk de bevestiging gehad dat ik vanaf 29 augustus aan de slag kon met mijn stage op de sociale werkplaats en ik zou keurig thuis opgehaald worden en weer thuis gedropt aan het einde van de dag.
Wat kon er nog mis gaan denk je dan. Maar hé... we hebben het hier nog wel over dezelfde sociale werkplaats die me al vanaf het begin af aan hebben dwars gezeten.  Niets, maar dan ook echt niets is daar tot nu toe gewoon vlot en foutloos verlopen. Even bellen om telefonisch een afspraak met de bedrijfsarts verzetten kost je al een hele ochtend omdat niemand weet naar wie je doorverbonden moet worden en dus steevast bij de verkeerde terecht komt.

Maar goed, alles was rond en ik had schriftelijke bevestiging gekregen dat het rond was dus als eeuwige optimist had ik er goede moed in, al was ik best wat gespannen. Ik wist immers totaal niet wat ik kon verwachten want echt royaal zijn ze er niet met informatie verstrekken.
Toen om 12:20 uur nog steeds het busje niet voor stond ben ik toch maar eens gaan bellen aangezien de rit toch echt een kwartier in beslag neemt. Dan moet wel al het verkeer meezitten trouwens, anders heb je zo 20 tot 25 minuten kwijt.
Met nog 10 minuten te gaan voordat ik daar verwacht werd begon ik me toch wat ongerust te maken.
Na 12 minuten in de wacht te hebben gehangen krijg ik dan eindelijk de telefoniste aan de lijn en ik doe mijn verhaal.

Vandaag zou mijn eerste werkdag zijn en ik zou opgehaald worden. Om 12:30 uur had ik moeten beginnen, maar dat is het inmiddels al geweest en ik heb nog geen vervoer gezien.
Ik zal het hele wachten en doorverbonden worden gedoe niet nogmaals opschrijven maar om kort te gaan... om 12:55 uur kreeg ik dan toch te horen dat ze me blijkbaar vergeten waren op te halen en dat de chauffeur NU alsnog onderweg was naar me toe.

Om 13:35 uur kom ik dan eindelijk toch nog aan daar en meld me bij de balie dat ik verwacht werd bij de afdeling Test en Training.
"Oh dan zal ik even bellen, dan komen ze je zo halen."
Mooi, kun je ondertussen misschien voor me controleren of het niet vergeten is dat ik ook nog terug naar huis gebracht moet worden om 16:30 uur? Want ze waren me ook vergeten op te halen.
Na veel gezoek in de computer en nog veel meer heen en weer bellen blijkt dat ik keurig geregistreerd sta bij Taxi Centrale Vlissingen om op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag van de sociale werkplaats terug naar huis te worden gebracht. De heenreis was alleen niet doorgekomen want die zou verzorgd worden door hun eigen bedrijfsbusje en daar stond alleen geregistreerd dat ik opgehaald moest worden op 28 augustus.
Nou geloof me, ze hebben op zondagmiddag echt niet voor mijn deur gestaan hoor en niemand heeft daarna nog even nagevraagd wat het dan wel moest zijn blijkbaar. Nou ja, doet er niet toe. Alles is alsnog hersteld en gaat goed komen.

Om 13:38 uur komt dan eindelijk mijn contactpersoon/begeleider aangesneld. Ik volg hem door eindeloze gangen met aan weerskanten lege kamers wat tot eind vorige week de ruimtes waren geweest voor de administratie maar dat was vanaf vandaag allemaal naar Vlissingen verhuisd en ik ben dus in Middelburg op de afdeling Test en Training ingedeeld voorlopig. Aan het eind van een lange gang slaan we linksaf en vervolgens rechtsaf een enorme zaal in.
Dat blijkt dus de afdeling te zijn waar ik minimaal de komende 4 weken door zal brengen.
Enorme tafels met hier en daar wat stoelen. In totaal 19 mensen zijn er aan het werk en ik moet door richting het piepkleine kantoortje achterin. Daar krijg ik te horen dat er 2 soorten mensen werken op de sociale werkplaats.
De grootste groep blijkt te bestaan uit mensen die voor het behoud van hun uitkering verplicht daar aan het werk moeten. Een wat kleinere groep zijn de mensen met een daadwerkelijke WSW indicatie.
Okay, ik behoor dus tot de wat kleinere groep die wel bestaat uit 'mede kneuzen'.

Dan krijg ik leesvoer wat ik geacht word door te nemen. Het bestaat uit vier pagina's tekst over de gedragscode van het bedrijf en drie pagina's met voorlichting over Arbo & Millieu.
"Zoek maar ergens een plekje waar nog een lege stoel is en als je klaar bent met lezen kom je maar terug naar het kantoortje."
Ik lees dat spul door en ga terug met de vraag wat ik nu moet doen.
"Even tekenen dat je alles gelezen hebt en akkoord gaat met wat je zojuist gelezen hebt."
Ik lees het formulier nog even door want hé, ik mag dan op de sociale werkplaats thuis horen maar ik onderteken NIETS voordat ik het uitvoerig heb gelezen.
Ik ga akkoord, teken de handel en vraag wat nu te doen.
"Ja eh... het is 13:50 uur."
(Ik keek hem wat wezenloos aan, dat durf ik hier best toe te geven. )
Ja ik kan ook klokkijken, maar wat moet ik nu doen dan?
"Nou om 14:00 uur is het koffiepauze."
Okay, maar dat duurt nog tien minuten dus wat doe ik tot die tijd dan?
"Wachten tot het pauze is."

De afdelingschef zit aan een bureau en draait zich lachend naar me om.
"Ja het is zwaar werken hier hoor!"
Ik begin het in de gaten te krijgen hoe zwaar het is om er te werken ja. Met een dramatisch gebaar doe ik alsof ik het zweet van mijn voorhoofd veeg en zeg: 'Fijn, ik ben heel erg aan een pauze toe. Man man, ik ben kapot!'

De daarop volgende minuten neem ik de tijd om eens rond te kijken welk werk ze nu eigenlijk verrichten.
Aan een grote tafel is men schroeven aan het tellen, in plastic doosjes aan het doen en deze te voorzien van een stickertje.
Als de stapel gevulde doosjes te hoog dreigt te worden, stopt iemand ze in een grote kartonnen doos op een palet.
Aan een andere tafel is men grote plastic kommen aan het voorzien van een sticker, stapelt de kommen in elkaar en als de stapel zo'n meter hoog is, verdwijnt de stapel in een plastic zak die weer bij de al afgewerkte zakken met kommen op een palet worden gezet.
Ergens links van me is iemand druk in de weer met een boormachine en 2 mensen staan houten plankjes met een schuurpapiertje te schuren.
Rechts achterin is iemand driftig aan het timmeren maar ik kan niet zien waarop of waaraan.

Dit is het? Hier moet ik de komende maand in ieder geval mijn middagen gaan slijten vier dagen per week?
Om 14:00 uur gaat de zoemer, laat iedereen alles ter plekke uit de handen vallen en bewegen zich massaal richting kantine. Ik volg gedwee en ga op de lucht van asbakken af om de kantine voor rokers te vinden.
Die blijkt pal naar de kantine voor niet-rokers te zijn.
Ik ben net binnen en zit heb al pauze. Het is gewoon te bizar voor woorden.
Als ik plaatsneem aan een tafel en net een peuk heb zitten draaien komt er een man op me afstormen die op een stevig volume naar me brult: "HALLOOOOOO IK BEN DEBIEL!"
Oh... hallo, ik heet Wil. En hoe heet jij?
"WAT HEB JIJ DAAAAAAAAAAAAAAAN?"
Teveel om op te noemen, maar hoe heet je?
"ZEG MAAR GEWOON DEBIEL HOOOOOOOR. DAT DOEN ZE HIER ALLEMAAL."
En weg is hij alweer, richting iemand anders die hij blijkbaar al wel kende maar waar hij in hetzelfde volume als tegen mij tegenaan begint te schreeuwen.

Een man en een vrouw schuiven bij me aan en beginnen koffie te drinken, te roken en babbelen er gezellig op los over een programma wat blijkbaar gisteravond op tv is geweest maar wat ik nooit gezien heb.
Ze doen enkele pogingen om me in het gesprek te betrekken maar ik kan er niet over meepraten en kom niet verder dan wat beleefde korte reacties.
Om 14:15 uur gaat de zoemer weer. Mijn peuk is op en ik ga terug naar mijn afdeling, al gaan er hooguit 3 personen ook terug richting het werk. De meesten roken rustig door en enkelen pakken zelfs nog een nieuw bekertje koffie.

Terug op de afdeling wil ik nu toch echt weleens iets DOEN want een beetje rond kijken en informatie lezen kan ik thuis ook. Maar nee, ik blijk eerst getest te moeten worden! Ik krijg een paar blanco vellen papier om berekeningen op te kunnen maken, een pen en een stapel vragen waar je maag van omdraait.
De eerste 20 pagina's bestaan uitsluitend uit rekensommen. Het niveau is echt om te janken.
De eerste pagina's zijn gevuld met 2 + 5 = ?  gevolgd door aftrekken, vermenigvuldigen, delen, breuken en percentage's uitrekenen.
Bij pagina 3 schiet de kramp al in mijn hand. Oei! Als ik ergens tegenwoordig slecht in ben is het wel met de hand schrijven, maar ik bijt op mijn kiezen en ga door.
Na het rekenen volgt taal. Ook allemaal weer basisschool niveau.
Laat ik proberen het kort te houden, maar na zo'n 60 pagina's rekenen, taal, ruimtelijk inzicht, opschrijven wat ik zou doen als ik 1 miljoen zou winnen in de staatsloterij, het tekenen van een huisje en een boom en uit krabbeltjes zien op te maken welk tekeningetjes het voor moet stellen was ik scheel, zo gaar als boter en in staat om iemand dood te slaan met die verkrampte klomp vlees wat vanmorgen nog mijn hand was.

Ik had bij het intake gesprek toch heel duidelijk laten weten dat ik eigenlijk alleen zittend kan typen en een telefoon opnemen dacht ik zo.
Als ze me nu een volle maand stickers gaan laten plakken, schroefjes tellen en plastic kommen stapelen, vrees ik dat ik stapel gek word.
Mochten ze morgen met nog meer testen aankomen waarbij ik met de hand moet schrijven ga ik gillen en doe er vervolgens gewoon keihard een volle week over.

Je hoeft echt niet gek te zijn om op de sociale werkplaats te kunnen werken maar verdomme... het zou wel helpen!


9
aug 11

Nog even mopperen

Voor hen die geen zin hebben om weer een eindeloos zeur verhaal van me te lezen over slechte communicatie in de zorg en bij de sociale werkvoorziening, stop dan NU met lezen want ik moet weer even ventileren.

Zoals ik al eerder had beschreven in 'We are the Borg' had ik een afspraak op 23 september voor een intake gesprek bij het Klinisch Genetisch Centrum maar wel op een tijdstip die dus echt niet uit kwam voor mijn man. Ik moest van hem de afspraak verzetten naar een tijdstip 's morgens vroeg of aan het einde van de middag.
Omdat ik niet zo'n held ben als het aankomt op telefoneren en ik nogal wat vragen had naast het verzoek voor een ander tijdstip van de afspraak, heb ik afgelopen donderdag maar een mail gestuurd.
In hun brief stond immers niet alleen een telefoonnummer waar ik naar toe kon bellen maar bij vragen kon ik ook terecht op hun e-mail adres wat daarvoor bestemd is.

Dus ik een uitgebreide mail in elkaar gepletterd met de uitleg waarom het onmogelijk voor me is om midden op de dag daar naartoe te gaan en ik stelde nog de nodige vragen over het onderzoek zelf.
Zo wilde ik weten of het mogelijk is om aansluitend op het gesprek gelijk de onderzoeken plaats te laten vinden. Dit omdat het wederom zoveel uur vrij nemen voor mijn man zou schelen.
Ook wilde ik weten wat het onderzoek precies inhoud, welke 'weefsels' ze van plan zijn om af te nemen en nog wat kleinigheidjes.

Vandaag kreeg ik weer een brief van het Erasmus Medisch Centrum terug. Een exacte kopie van de eerste brief inclusief de vermelding van de bijgesloten vragenlijsten en folders die dit keer dus niet in de envelop zaten bijgesloten.
Nu geeft dat niet, want ik heb dat spul toch nog wel liggen, maar het komt wel heel erg onpersoonlijk en koud over, zo'n standaard brief waarvoor niet eens de moeite is genomen om wat kleine aanpassingen te maken.
Het enige wat anders was aan deze brief is de datum en het tijdstip van de afspraak en de locatie.
Kon ik officieel nog terecht gewoon hier in het ziekenhuis in Vlissingen, nu moet ik naar Goes toe en wel op 24 oktober om 9:00 uur 's morgens.
Hoera, gelukt! Manlief blij want nu hoeft hij geen hele dag vrij te nemen op eigen kosten.
Jammer alleen dat er in de hele brief nergens een antwoord staat op mijn vragen. Ik ben dus op dat gebied nog geen steek wijzer. Ook is wel duidelijk dat het onderzoek niet aansluitend plaats zal vinden want het gesprek zou net zo lang duren als in de oorspronkelijke brief al werd aangegeven.
En weer staat er keurig onderaan de brief dat ik voor vragen terecht kan op telefoonnummer ********** OF via het benoemde e-mail adres. Heel fijn, maar ik krijg dus geen antwoorden.

Op 18 juli schreef ik in mijn blog 'Next step' al uitgebreid over mijn bezoek aan de sociale werkplaats voor mijn gesprek met de bedrijfsarts.  Deze heeft na veel vijven en zessen dan toch eindelijk op papier gezet dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer naar en van de sociale werkplaats. Dit was nodig omdat ik anders niet in staat zou zijn om op mijn werk te komen zodra er een plekje vrij komt. Ik sta immers al enkele maanden bovenaan de wachtlijst voor werk via de sociale werkvoorziening.
Aansluitend op dat gesprek met de bedrijfsarts was het de bedoeling dat ik gelijk een vervolg gesprek zou krijgen met mijn contact persoon aldaar, maar de betreffende dame bleek die dag niet aanwezig te zijn.
Zij zou wel telefonisch contact met me opnemen zodra ze weer aanwezig was.

Nu is het inmiddels augustus en ik had nog steeds niets te horen gekregen. Dus afgelopen donderdag haar ook nog maar weer eens proberen te bellen.
Ze was er wederom niet die dag maar maandag vast wel weer... dacht men... geloofden ze... dus moest ik het maandag nog maar eens proberen.
Gisteren dus weer bellen, maar helaas wederom was ze er niet. "Maar morgen wel hoor... geloof ik... dat denk ik tenminste bijna van wel."
Heel fijn! Dus vanmorgen NOG maar eens bellen. "Oh nee, die is er niet! Vanmiddag wel hoor... geloof ik... even navragen... ja vanmiddag wel."
En zowaar, vanmiddag kreeg ik haar dan toch echt te spreken.

Goedemiddag met Wil B. Ik ben op 18 juli bij de bedrijfsarts geweest omdat hij moest vaststellen dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer en sindsdien heb ik niets meer gehoord, dus ik bel zelf nog maar even.
"Ooooooooh ja, momentje hoor dan pak ik even de papieren erbij want het is hier nogal een chaos door de vakantie periode hier en de verhuizing. Ja, hier heb ik je dossier... even zien hoor... bij welke arts was u ook alweer geweest?"
Gut, hoe heette die man ook alweer. Ik zoek het er nog even bij hoor, momentje.
"Was het dokter P?"
Nee dat zegt me niks, wacht ik heb de brief hier...
"Oh, dan was het dokter H zeker?"
Nee het was dokter S. Ik weet niet hoeveel dokters jullie daar rond hebben lopen, maar het was dokter S.
"Oooooooooooooh ja, nu zie ik het ook ja. Okay, je bent dus afhankelijk van het openbaar vervoer om op het werk te komen..."
Nee juist niet! Hij heeft vastgesteld dat ik juist NIET met het openbaar vervoer kan maar in aanmerking kom voor collectief vervoer.
"Nou hier staat toch echt dat je afhankelijk bent van openbaar vervoer hoor!"
En ik heb hier toch echt een kopie van het formulier wat dokter S. heeft geschreven waar overduidelijk op staat dat ik in aanmerking kom voor collectief vervoer.
"Nou dat heb ik dus niet. Hier staat iets heel anders."
Dan heb je het verkeerde formulier voor je neus.
"Ok, dan vraag ik het nog wel na bij dokter S. zelf. Kun je dinsdag langs komen voor een gesprek?"
Ja hoor, als het maar 's morgens vroeg is of aan het einde van de middag.
"Dan zet ik je op de agenda voor dinsdag 16 augustus om 9 uur, komt dat uit?"
Ja is prima, dan geef ik dat wel door aan mijn man zodat hij weer vrij kan nemen.
"Mooi, dan zal ik voor die tijd regelingen treffen voor wat betreft dat vervoer zodra ik van dokter S. op papier heb dat je ook echt gebruik moet maken van het collectief vervoer."
Nou dat moet geen probleem zijn, maar ik zal voor de zekerheid mijn eigen kopie nog wel meenemen dinsdag. Want met die chaos bij jullie door de verhuizing en zo kijk ik er niet raar van op als jullie dat ook kwijt zijn geraakt.

Niets maar dan ook echt NIETS lijkt gewoon vloeiend en in 1 keer goed te gaan. Overal moet ik achteraan blijven gaan en er blijven maar fouten gemaakt worden.
En daar moet ik dan binnenkort (wat dat ook mag betekenen daar) stage gaan lopen voor Joost mag weten hoe lang voordat ze besluiten dat ik echt mag gaan werken.
Als alles daar zo gaat, dan weet ik eerlijk gezegd niet of ik daar wel op mijn plaats ben en wel thuis hoor.
Ja ik wil weer eens wat gaan doen en voor 20 uur per week buitenshuis weer aan de gang. En ja ik besef dat ik met al mijn beperkingen niet terecht kan in regulier werk want niemand wil me hebben. Maar verdomme zeg, wat een ongeorganiseerde puinhoop is het daar!
Ik erger me al kapot voordat ik goed en wel binnen ben.