7
jun 12

Dus...

Met stralende ogen kijk je me aan.
"Trek je kleren maar alvast uit, ik kom zo bij je", zeg je tegen me.
Ongemakkelijk kleed ik me uit en ga liggen. Als je terug komt bekijk je me met veel interesse.
Je betast me en ik kan een zucht niet onderdrukken. Een beetje nerveus voel ik me wel.
Dan ineens voel ik je duwen... steeds wat harder.
Ik kreun. Om eerlijk te zijn doet het wel een klein beetje pijn.
En dan ineens... ik voel hem er inglijden!
Weer kreun ik, maar nu van opluchting.
Toch prettig, zo'n chiropractor die je verschoven ruggenwervel weer op zijn plaats weet te krijgen.

Tja, het klinkt zo mooi.
Vanmiddag is er dus weer een ruggenwervel bij me verschoven. Gewoon tijdens het lopen op mijn werk.
Ik voelde hem gaan, moest even stil blijven staan toen een golf van misselijkheid me overviel van de pijn.
De misselijkheid ging gelukkig snel voorbij maar de pijn is gebleven.
Net als het tintelende gevoel in mijn benen wat ik sindsdien heb.

Kon ik hier voorheen nog voor naar de chiropractor, nu is dit uit de zorgverzekering gemikt omdat het zou vallen onder de alternatieve geneeswijze en moet ik het dus zelf betalen als ik een behandeling nodig heb.
En laat ik dat dus niet kunnen betalen!
Er zit dus niets anders op dan hopen dat het vanzelf weer goed komt en niet dusdanig verergert dat ik uitval krijg.
Want ook dat heb ik jaren geleden al eens gehad door zo'n zelfde geintje. Als zo'n ruggenwervel maar genoeg verschuift kan die dusdanig hard op de zenuwen drukken dat je simpelweg uitval krijgt. En dan loop je dus niet meer.
Zo ver is het gelukkig nog niet, maar het tintelende gevoel in mijn benen wil maar niet verdwijnen, dus het zit duidelijk niet goed!

Echt geweldig, al die wijzigingen en bezuinigingen in de zorg.

4
nov 11

Kostenbewust

Een werkelijk geniaal plan heeft de VVD bedacht.
Ze willen patiënten kostenbewust gaan maken door ze inzicht te geven in de kosten van de zorg.
Iedere keer als je in het ziekenhuis bent geweest voor behandeling willen ze dat je daar een rekening van krijgt. Kun je fijn controleren of het ziekenhuis wel de juiste declaratie naar je zorgverzekeraar stuurt.
En zo krijg je gelijk een idee wat jij iedereen gaat kosten met je kwaal. Dat is fijn!

Lijkt me een geweldig plan!
Is misschien weleens goed als die dure patiënten met diabetes merken wat ze kosten en dagelijks een insuline injectie minder nemen, want dat scheelt toch een leuke zakcent!
En als je het ziekenhuis binnen komt met je hartinfarct lijkt het me een strak plan om eerst die rekening onder je neus te krijgen zodat je dan alsnog kan bepalen dat die bypass operatie wel erg in de papieren gaat lopen. Zonder operatie kun je het misschien ook nog wel een jaar of wat redden.
Psychiatrische patiënten moeten beseffen dat een dwangbuis stukken minder kost dan al die medicijnen. Bovendien is zo'n dwangbuis opnieuw te gebruiken voor de volgende patiënt.
En waarom zou je een 80 jarige in vredesnaam nog een nieuwe heup geven? Weet je wat dat kost? En hoe lang heeft zo iemand nu nog helemaal te leven? Tamelijk zinloos dus.

Gaan we lekker VVD?
Wat moet ik in vredesnaam met een rekening? Hoe weet ik nou als leek wat een redelijk bedrag is voor een behandeling en wanneer iets belachelijk duur is? En wat heeft het voor zin als ik die behandeling al gehad heb? Betaalt moet het toch worden.
En denk je nu werkelijk als je doodziek bent dat je nog met zoiets opgescheept wil worden?
En wat gaat dit dan allemaal weer kosten? Want die rekeningen eerst naar mij sturen doen ze ook niet gratis hoor!

Nog even en er staat een vast bedrag voor wat iemand aan zorg mag gaan kosten. Kom je daar bovenuit, dan kom je verplicht in aanmerking voor euthanasie. Afspuiten die handel, die dreigt te duur te worden.

Dit is NIET MIJN KABINET! En ik kan me niet voorstellen dat iemand hier bewust voor heeft gekozen.
En zo wel... dan hoop ik van harte dat die personen ernstig ziek gaan worden.
Wie niet horen wil, moet maar voelen.

Tags: ,
12
jul 11

Gesloopt

Gisteren maar weer naar de afdeling Klinische Genetica van het Erasmus MC in Rotterdam gebeld.
Sinds ze me telefonisch met allemaal vragen overvielen op 8 juni heb ik niets meer van ze gehoord. Er was me toegezegd dat ik een oproep zou krijgen voor het onderzoek hier op een afdeling van ze in Zeeland en ik zou alsnog een vragenlijst krijgen. Ik kon zo snel door de telefoon echt niet herinneren welke familieleden waaraan waren overleden en op welke leeftijd. Ik vrees dat het met het opsturen van die vragenlijst niet veel beter zal gaan want ik heb vrijwel niemand meer over in de familie die daar wel antwoorden op kan geven.
Eigenlijk alleen mijn vader nog en die kan ik niet vertrouwen op zijn woord omdat hij er door zijn hersenbeschadiging waarschijnlijk hele fraaie verhalen van zal maken die niet overeen komen met de werkelijkheid.
Maar hoe dan ook... die vragenlijst en oproep heb ik nog steeds niet binnen, dus ging ik gisteren maar weer aan het bellen.

Er was maar weer een fout gemaakt. Blijkbaar was mijn aanvraag op de verkeerde stapel terecht gekomen.
Zojuist werd ik alsnog terug gebeld door het Erasmus MC. Excuses werden aangeboden voor de fout.
Ook kreeg ik te horen dat ik blijkbaar was opgegeven voor het team traject en dat kon niet plaatsvinden in Zeeland. Daarvoor moet ik toch echt naar Rotterdam komen.
Pardon? Welk team traject?
"Heeft de arts dat niet met u besproken?" Nee, ik weet van niets. Ik wil alleen onderzoek laten doen om vast te stellen of ik nu wel of geen EDS heb. Daarom begreep ik ook al die vragen al niet over welke soorten kanker er in de familie voorkomen want daar ligt mijn interesse niet! Sterker nog... ik wil niet eens weten of ik daar een aanleg voor heb! Uiteindelijk gaat iedereen toch dood en ik heb geen trek in op voorhand al leven in angst.
"Oh nee, daar gaat het ook niet om. Maar als u door het hele team onderzocht moet worden, dan moet u toch echt naar Rotterdam komen, of is dat een probleem?" Ja dat is een stevig probleem! Ik ben afhankelijk van vervoer van mijn man. Die moet daar steeds vrij voor nemen en hij heeft al zijn snipperdagen al op gemaakt aan alle ziekenhuis ritjes. Het kost hem zijn baan als hij een hele dag vrij moet nemen voor een dagje Rotterdam! Bovendien wil ik niet onderzocht worden door het hele team, ik wil alleen weten of ik EDS heb! Is dat niet gewoon even bloed aftappen, onderzoeken en klaar?
"Nee zo simpel ligt het niet. U krijgt eerst een intake gesprek van ruim een uur, vervolgens diverse onderzoeken en één daarvan is inderdaad bloedonderzoek. Maar er komt echt wel heel wat meer bij kijken dan alleen even bloed afnemen hoor!" En dat kan niet in Vlissingen of in Goes van mijn part?
"Ik zal overleg plegen met de arts die gespecialiseerd is op het gebied waarop u onderzoek wil laten doen en kijken wat ik voor u kan doen. Helaas is ze nu op vakantie en komt pas in augustus terug. Maar goed, het is ook vreselijk druk dus het eerste gesprek zal hoogstwaarschijnlijk toch niet plaats kunnen vinden voor eind september of oktober."

En daar zit ik dan weer... Ik ben zo intens MOE van dat overal achteraan moeten bellen, de eindeloze fouten in de communicatie en registratie die er gemaakt worden in de zorg.

Straks heb ik wederom een afspraak bij het hand en pols centrum. Weer gesprekken met iemand anders. Nog meer onderzoek. Er staan voor de komende weken al 4 afspraken met het hand en pols centrum in de agenda en geen idee of ik aan het eind van die 4 weken dan eindelijk eens die braces heb voor mijn handen.
Ik hoop heel hard van wel want gisteravond ontwrichtte ik zowaar het bovenste kootje van mijn linker ringvinger. Dat was nog nooit gebeurd! En ik deed niets raars. Geen idee zelfs wat ik gedaan heb maar ineens felle pijn en stond mijn vingertop haaks op de rest van mijn vinger. Typisch gevalletje van het gewricht de verkeerde kant op gebogen maar ik weet eerlijk niet wat ik dan voor geks heb gedaan.

Ik heb hem gelijk weer terug op z'n plaats gezet hoor, dat wel. Maar hij zit nog steeds erg wiebelig en losjes.
Denk dat ik maar eens naar de juwelier ga om een ring te kopen die precies om dat gewricht past. Dan kan die in ieder geval niet meer door klappen. Want als ik op die braces moet wachten...

Waarom voel ik me toch weer zo lam geslagen? Niet depressief of zo hoor, dat niet. Ik voel alleen tranen prikken ergens achter mijn ogen, al komt er niks uit.
Ik voel me geestelijk bijna net zo moe als lichamelijk. Gewoon intens moe... op alle terreinen.
Afhankelijk zijn van ziekenhuizen, artsen, de zorg in het algemeen is al geen hobby van me, maar alles lijkt ook zo tegen te werken!

6
jun 11

Hoe komt de zorg toch zo duur?

En iedereen zich maar afvragen waarom de zorg kosten zo hoog zijn. Tja, het zou natuurlijk al een stuk schelen als artsen en ziekenhuizen een beetje mee konden werken om de kosten omlaag te houden en geen nutteloze afspraken te maken.
Iedere afspraak kost geld, ieder consult declareren ze vrolijk ook al is het maar een telefonisch consult en daar weten ze weg mee hoor!

Afgelopen zaterdag viel er een brief in de bus van het Erasmus Medisch Centrum Rotterdam. Een keurige brief van de afdeling Klinische Genetica. Er was een verwijzing bij ze binnen gekomen van de reumatoloog en ik kon telefonisch een afspraak maken voor genetisch onderzoek. Er stond zelfs al een dossiernummer vermeld wat ik gelijk door moest geven als ik zou bellen voor die afspraak. Als ik inmiddels af zag van onderzoek verzochten ze vriendelijk om dit toch ook nog even door te bellen.

Dus ik bel vanmorgen naar het EMC en sta vervolgens bijna 20 minuten in de wacht omdat er 6 wachtenden voor me waren. Geeft niet, ik had de agenda al klaarliggen, pen erbij, flink glas cola en de onafscheidelijke peuk.
Eindelijk krijg ik een vriendelijke mevrouw aan de lijn die me vervolgens weer doorverbind met nog weer een andere dame met een voor mij onherkenbaar dialect, maar hé ik was binnen dus who cares?
Ik geef keurig het dossiernummer door wat er op de brief vermeld staat en beantwoord alle controle vragen.
Mijn naam klopt, geboortedatum was ook nog dezelfde, adres prima, vervolgens moest ik mijn telefoonnummer doorgeven, mijn mobiele telefoonnummer en zelfs mijn e-mail adres. Okay, allemaal geen probleem.
"Bij wie bent u verzekerd? En wat is uw polisnummer?" Ook geregeld, ik pak de pen en leg mijn agenda op schoot.
"Waarvoor is het genetisch onderzoek bedoeld?" Nou, ik zou graag zekerheid willen hebben of ik HMS heb of EDS en in hoeverre mijn kinderen de kans lopen om erfelijk belast te zijn.
"Op welke dagen bent u telefonisch bereikbaar?" Eh... altijd.
"Zijn er momenten dat u liever niet gebeld wil worden?"  Nou als ik slaap ben ik er niet zo gelukkig mee en als ik onder de douche sta is het ook niet handig, maar verder maakt het me weinig uit.
"Kunnen we u dan a.s. woensdagmiddag bellen tussen 13:00 en 15:00 uur?" Eh jawel, maar waarvoor dan?
"Om een afspraak te maken bij ons op de polikliniek." Momentje hoor, u stuurt mij dus een uitnodiging om u te bellen zodat ik een afspraak kan maken wanneer jullie een afspraak met mij kunnen maken?
"Hoe bedoelt u?" Er staat in uw brief dat ik u moest bellen om een afspraak te maken voor genetisch onderzoek.
"Ja precies, en a.s. woensdag bellen we daar over op en maken een afspraak met u wanneer u daarvoor kunt komen." Nou ok, het zal wel dan.
"Wilt u gebeld worden op uw vaste nummer of mobiel? Dit in verband met het mogelijk anoniem houden van het onderzoek." Wat een vreemde vraag! Maakt me echt niet uit op welk nummer u me belt want mijn gezin is zich er ook zeer van bewust dat mijn lijf zo ongeveer uit elkaar valt, dus stil houden is vrij zinloos in mijn geval.
"Goed, dan spreek ik u a.s. woensdag, goedemorgen."
En weg was de dame. Ik had nog willen vragen hoe zo'n onderzoek in z'n werk gaat want als het puur bloed afnemen is, vind ik het nogal wat om mijn man een dag vrij te laten nemen om met me naar Rotterdam te rijden voor even bloedprikken. Dat kunnen ze hier in het ziekenhuis toch ook lijkt me. Maar goed, ik kreeg de kans niet meer en was door de vreemde vragen nogal uit het veld geslagen. Dat vraag ik dan a.s. woensdag wel... als ik de kans tenminste krijg.

En vanmiddag had ik dus mijn ruim 2 maanden geleden al afgesproken telefonische consult met de reumatoloog. Ik werd keurig op de afgesproken tijd gebeld, niks op aan te merken. Maar vervolgens begint de beste man me de uitslag van de MRI te geven die ik dus allang van hem gekregen had in een vorig telefonisch consult. Dat meld ik dus vriendelijk. "Oh, nou dan stuur u nog wel een kopie van het rapport toe." Dat heb ik ook al weken binnen hoor dus dat is niet nodig, dank u wel.
"In dat geval stuur ik wel een kopie naar de fysiotherapeut waar u onder behandeling bent." Als het goed is heeft u daar al bericht van gekregen dat ze niets meer voor me kon doen maar nog wel de vraag of u me een doorverwijzing kan geven voor het handenteam.
"Ooooooh, misschien is het verstandig dat u eerst naar een revalidatie centrum gaat voor revalidatie als de fysiotherapeut niets voor u kan doen." Nee, daar ging het nu juist om. Ik heb jaren geleden al een intensieve revalidatie ondergaan in het Spine & Joint Centre en omdat ik dit allemaal nog steeds prima toepas, kon de fysiotherapeut verder niets meer toevoegen of voor me betekenen. Maar ik zou nog wel graag naar het handenteam gaan en daar een verwijzing voor krijgen.
"Juist, heeft u last van uw handen dan?" Dat kun je wel stellen ja, dat heeft u zelf nog vast kunnen stellen ook.
"Het enige wat het handen team voor u kan betekenen is braces aanmeten. Is dat wat u wilt?" Nou, het zou wel fijn zijn als ik weer een fles op kan pakken zonder vingers te ontwringen ja.
"Hmm, zo ernstig?" Ja maar dat heeft u toen ook gezien! Maar dat weet u blijkbaar niet meer? Ik wil nog wel een demonstratie komen geven eventueel hoor.
"Nee nee, ik maak wel een afspraak voor u bij het handenteam en dan zie ik u daar wel, want ik zit daar zelf ook." Nou graag, hartelijk dank.

Kijk, dit zijn dus allebei zinloze telefonische afspraken die wel fijn gedeclareerd worden maar waar niemand iets mee opgeschoten is. Ik zat namelijk al weken te wachten op die oproep voor het handenteam aangezien de fysiotherapeut dat zou regelen met de reumatoloog. Ze heeft het keurig doorgegeven en vertelde mij dat ik kon wachten op een oproep. Nu blijkt dit dus allemaal vergeten en moet het alsnog gebeuren.

En het EMC maakt afspraken om afspraken te maken? Waar slaat dat nu toch op? Zo maak je zorg toch onnodig duur of ben ik nu gek?